பெரியபுராணம், திருநாவுக்கரசு நாயனார் புராணம்சுண்ணாம்புக் காளவாயில் அப்பர்
பெரியபுராணத்திலிருந்து. திருநாவுக்கரசர் (அப்பர்) இளமையில் வேறு சமயத்தில் இருந்து, பின் தமக்கையார் திலகவதியாரின் வேண்டுதலால் சிவனருள் பெற்றுச் சைவத்திற்குத் திரும்பினார். இதைக் கண்டு கோபமடைந்த பல்லவ மன்னன், அவரைக் கொதிக்கும் சுண்ணாம்புக் காளவாயில் ஏழு நாள் அடைத்து வைக்க ஆணையிட்டான்.
அப்பர் அஞ்சவில்லை. எந்த மந்திரத்தையும் தந்திரத்தையும் அவர் தேடவில்லை. இறைவன் திருவடியை நினைத்துப் பாடினார்: "மாசில் வீணையும் மாலை மதியமும், வீசு தென்றலும் வீங்கிள வேனிலும், மூசு வண்டறை பொய்கையும் போன்றதே, ஈசன் எந்தை இணையடி நீழலே." இறைவனின் திருவடி நிழல் குற்றமற்ற வீணை இசைபோல, மாலை நிலவுபோல, தென்றல்போலக் குளிர்ந்தது என்றார்.
ஏழு நாள் கழித்துக் காளவாயைத் திறந்தபோது அப்பர் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். பின் நஞ்சு கலந்த உணவும், மதயானையும், கல்லில் கட்டிக் கடலில் எறிதலும் அவரை ஒன்றும் செய்யவில்லை. அவரைக் காத்தது அற்புத ஆற்றல் அல்ல; திருவடியை விட்டு நீங்காத மனமே. நான்காம் பாடல் வேண்டுவதும் அதுவே.
Periya Puranam, the life of Thirunavukkarasar (Appar)Appar in the Lime Kiln
From the Periya Puranam. Thirunavukkarasar, known as Appar, had followed another faith in his youth. Through the prayers of his elder sister Thilakavathiyar he received Shiva's grace and returned to the Shaiva path. The angry Pallava king ordered him to be shut for seven days inside a burning lime kiln.
Appar was not afraid. He did not reach for any spell or trick. He thought of the Lord's feet and sang: 'Like a flawless veena, like the evening moon, like the blowing south breeze, like early spring, like a pond humming with bees: such is the shade of the twin feet of my Lord and father.' The shade of the Lord's feet, he said, was cool as music, moonlight and breeze.
When the kiln was opened after seven days, Appar sat there in peace. Later, poisoned food, a raging elephant and being tied to a stone and thrown into the sea could not harm him either. What saved him was no magic power, but a mind that never left the Lord's feet. That is exactly what the fourth song asks for.
