Kural 211 · கைம்மாறு வேண்டா கடப்பாடு மாரிமாட்டு

சிபிச் சக்கரவர்த்தி

இது மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் மார்க்கண்டேய முனிவர் யுதிஷ்டிரனுக்குச் சொல்லும் சிபி மன்னனின் கதை. உசீநர நாட்டின் அரசன் சிபி அறத்திலும் ஈகையிலும் புகழ்பெற்றவன். அவன் குணத்தைச் சோதிக்க இந்திரனும் அக்கினியும் முடிவு செய்தனர். இந்திரன் வல்லூறாகவும், அக்கினி புறாவாகவும் உருமாறினர். சிபி தன் சபையில் அமர்ந்திருந்தபோது புறா நடுங்கியபடி வந்து அவன் மடியில் அடைக்கலம் புகுந்தது.

அதைத் தொடர்ந்து வல்லூறு வந்து, "அரசே, இந்தப் புறா என் உணவு. அதை விடு" என்றது. சிபி, "அடைக்கலம் புகுந்த உயிரைக் கைவிட மாட்டேன். வேறு எந்த உணவு வேண்டுமானாலும் தருகிறேன்" என்றான். வல்லூறு, "பசியால் வாடும் எனக்கு இந்தப் புறாவின் சதையே வேண்டும்; அல்லது அதன் எடைக்கு நிகரான உன் சதையைக் கொடு" என்றது.

சிபி சிறிதும் தயங்கவில்லை. ஒரு தராசை வரவழைத்து ஒரு தட்டில் புறாவை வைத்தான். மறு தட்டில் தன் தொடையிலிருந்து சதையை அறுத்து வைத்தான். ஆனால் புறாவின் தட்டு கீழே இருந்தது. மேலும் மேலும் சதையை வைத்தும் அதற்கு நிகராகவில்லை. இறுதியில் சிபி தானே தராசுத் தட்டில் ஏறி அமர்ந்தான். சபையில் இருந்த அனைவரும் கண்ணீர் விட்டனர்.

அப்போது இந்திரனும் அக்கினியும் தம் உண்மை உருவில் தோன்றினர். "அரசே, உன் ஈகையையும் அடைக்கலம் காக்கும் அறத்தையும் சோதிக்கவே வந்தோம். நீ வென்றாய்" என்று கூறி அவன் உடலை முன்னிலும் அழகாகச் சீர்செய்தனர். சிபியின் புகழ் உலகமெங்கும் பரவியது. அந்த இடம் புண்ணிய இடமாகக் கருதப்படுகிறது.

சிபி தன் உடலை வருத்தித் தந்தபோது அவன் முகம் அமைதியாக இருந்தது. வலி இருந்தாலும் தன் கடமையை நிறைவேற்றும் மனநிறைவு அவனிடம் இருந்தது. ஒப்புரவு செய்பவர்களின் முகத்தில் இந்த நிறைவு தெரியும்.

சிபியின் இந்த அடைக்கலக் கடமை பாரத மரபில் மிக உயர்ந்ததாகப் போற்றப்படுகிறது. 'சரணடைந்தவரைக் காப்பது' என்பது தர்மத்தின் முதன்மையான கடமை. வல்லூறுக்கும் தன் பசியின் நியாயம் இருந்தது; அதனால் அதற்கும் தகுந்த ஈடு தரச் சிபி முன்வந்தான். இரு உயிர்களின் துன்பத்தையும் தன் உடலால் தீர்க்க முயன்ற அவன் பெருமை இதில் வெளிப்படுகிறது. அவன் பெயரால் 'சிபிச் சக்கரவர்த்தி' என்ற சொல் தியாகத்தின் அடையாளமாயிற்று.

இந்தக் கதையில் சிபி தனக்கு எந்தப் பயனையும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அந்தப் புறா அவனுக்கு எந்த நன்றியும் செய்ய முடியாது; அவன் உடல் வலியும் இழப்பும் அவனுக்கே. ஆயினும் அவன் ஒரு உயிரைக் காக்கத் தன்னையே தந்தான். மழைபோல் கைம்மாறு கருதாத இந்தப் பெருங்கொடை 'கைம்மாறு வேண்டா கடப்பாடு' என்ற குறளுக்குச் சிறந்த சான்று.

Emperor Shibi

This is the story of King Shibi told by the sage Markandeya to Yudhishthira in the Vana Parva of the Mahabharata. Shibi, king of Ushinara, was renowned for dharma and charity. Indra and Agni decided to test his character. Indra took the form of a hawk and Agni of a dove. As Shibi sat in his court, the dove came trembling and took refuge on his lap.

The hawk followed and said, "King, this dove is my food. Release it." Shibi said, "I will not abandon a life that has sought refuge. I will give you any other food you want." The hawk said, "I who am starving want only this dove's flesh, or flesh from you equal to its weight."

Shibi did not hesitate even slightly. He had a balance brought and placed the dove in one pan. In the other he put flesh cut from his thigh. But the dove's pan stayed down. Even with more and more flesh it did not equal. At last Shibi himself climbed into the scale pan. Everyone in the court shed tears.

Then Indra and Agni appeared in their true forms. "King, we came only to test your charity and your dharma of protecting those who seek refuge. You have won," they said, and restored his body more beautiful than before. Shibi's fame spread across the world. The place is held as holy.

In this story Shibi expected no benefit. The dove could do him no thanks; the bodily pain and loss were his alone. Yet he gave himself to save one life. This great gift, which like rain expected no return, is the best witness to the verse 'kaimmaaru vendaa kadappaadu'.