Kural 217 · மருந்தாகித் தப்பா மரத்தற்றால் செல்வம்

வைத்தியர் நீலகண்டன்

இது தமிழ்நாட்டின் ஒரு சிறு நகரத்தில் வாழ்ந்த சித்த மருத்துவர் நீலகண்டன் பற்றிய கற்பனைக் கதை. வைத்தியர் நீலகண்டன் இளமையில் அகத்தியர் மரபில் வந்த குருவிடம் சித்த மருத்துவம் கற்றார். அவர் பல மூலிகைகளை அறிந்தவர். பின்னாளில் தம் மருத்துவத் தொழிலால் செல்வம் சேர்த்தார். ஆனால் அவர் தம் செல்வத்தைத் தனக்காகப் பூட்டி வைத்துக்கொள்ளவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் அவர் வீட்டு வாசலில் நோயாளிகள் வரிசையாகக் காத்திருந்தனர்.

நீலகண்டன் ஏழை, பணக்காரர் என்று பாகுபாடு காட்டவில்லை. வசதியுள்ளவர்கள் தந்த கட்டணத்தில் ஏழைகளுக்கு இலவசமாக மருந்து தந்தார். மருந்துக்குத் தேவையான மூலிகைகளை அவரே வீட்டுக் கொல்லையில் வளர்த்தார். துளசி, வேம்பு, நெல்லி, கரிசலாங்கண்ணி, தூதுவளை எனப் பல செடிகள் அவர் தோட்டத்தில் நிறைந்திருந்தன. தோட்டத்தின் ஒவ்வொரு செடியும் ஏதேனும் ஒரு நோய்க்கு மருந்தாயிற்று.

ஒருமுறை நகரில் காய்ச்சல் பரவியது. எண்ணற்றோர் படுத்தபடுக்கையாயினர். பல மருத்துவர்கள் மருந்துக்கு அதிகக் கட்டணம் வைத்தனர். நீலகண்டன் தம் செல்வத்தைப் பயன்படுத்தி ஒரு தற்காலிக மருந்தகம் அமைத்தார். இரவு பகலாக மூலிகைக் கஷாயம் தயாரித்து அனைவருக்கும் வழங்கினார். யாரிடமும் கட்டணம் வாங்கவில்லை. தம் சீடர்களையும் இதில் ஈடுபடுத்தினார். மூன்று மாதங்கள் அவர் ஓய்வின்றி உழைத்தார். நகரம் மெல்ல நலம் பெற்றது.

அவர் இறந்தபின் அவர் வீட்டுத் தோட்டத்தை அவர் மகள் பராமரித்து, அதையே ஊரார் அனைவருக்கும் பயன்படும் மூலிகைப் பூங்காவாக ஆக்கினாள். இன்றும் அங்கே மக்கள் வந்து மருந்துச் செடிகளைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். வைத்தியரின் செல்வம் அவரது வாழ்வில் மட்டும் அல்ல; அவர் மறைந்த பின்னும் மருந்து மரமாகப் பயன்படுகிறது.

வைத்தியரின் தோட்டத்தில் வளர்ந்த செடிகளுக்கு அவர் பெயர் எழுதிய பலகைகளை வைக்கவில்லை. அவற்றை அடையாளம் காட்டி மூலிகையின் பயனை அவ்வூர்ப் பெண்களுக்கும் சொல்லித் தந்தார். அதனால் அன்றாடச் சிறு நோய்களுக்கு மக்கள் தாமே வீட்டில் மருந்து செய்யக் கற்றனர். அறிவைப் பகிர்வது மருந்தைப் பகிர்வதைவிடப் பெரிய ஒப்புரவு.

தம் சீடர்களுக்குக் கல்வியையும் இலவசமாகக் கற்பித்தார். "என் அறிவு என்னோடு மறையக்கூடாது; பல மரங்களாகப் பெருகவேண்டும்" என்பார். அவரது சீடர்கள் பின்னர் பல ஊர்களில் மருத்துவர்களாகிப் பணிபுரிந்தனர்.

அவரது அறிவு, உழைப்பு, செல்வம், தோட்டம், குடும்பம் என எல்லாமும் பிறருக்கு மருந்தாயின. 'மருந்தாகித் தப்பா மரத்தற்றால் செல்வம் பெருந்தகையான் கண்படின்' என்ற குறளின் உண்மை வடிவமாக அவர் வாழ்ந்தார்.

Vaidyar Neelakandan

This is an imagined story about Vaidyar Neelakandan, a Siddha physician who lived in a small town of Tamil Nadu. In youth Neelakandan learned Siddha medicine from a teacher in the Agastya tradition. He knew many herbs. Later he gathered wealth through his medical practice. But he did not lock it away for himself. Every day patients waited in line at his doorstep.

Neelakandan made no distinction of rich and poor. With fees given by the well-off he gave medicine free to the poor. He grew the herbs needed for medicines in his own backyard. Tulsi, neem, gooseberry, karisalankanni, thoothuvalai and many other plants filled his garden. Every plant of the garden became a medicine for some disease.

Once a fever spread in the town. Countless people took to their beds. Many physicians charged high fees for medicine. Neelakandan used his wealth to set up a temporary dispensary. Day and night he prepared herbal decoctions and gave them to all. He took no fee from anyone. He engaged his disciples in this too. For three months he worked without rest. The town slowly regained health.

After his death his daughter maintained his house garden and turned it into a herbal park useful to the whole village. Even today people come there to learn medicinal plants. The physician's wealth served as a medicinal tree not only in his life but after he was gone.

His knowledge, labour, wealth, garden and family all became medicine for others. He lived as the true form of the verse: wealth in the hands of the great-hearted is like a tree that becomes medicine and never fails.