Kural 219 · நயனுடையான் நல்கூர்ந்தா னாதல் செயும்நீர

உஞ்சவிருத்தி அந்தணர் குடும்பமும் கீரியும்

இது மகாபாரதத்தின் அசுவமேதிக பர்வத்தில் சொல்லப்படும் கதை. யுதிஷ்டிரன் குருக்ஷேத்திரப் போருக்குப் பின் பெரிய அசுவமேத வேள்வியைச் செய்தான். வேள்வி நிறைவடைந்து அனைவருக்கும் தானம் வழங்கப்பட்டபோது, ஒரு கீரி வந்தது. அதன் உடலின் ஒரு பாதி தங்கநிறமாகவும் மறுபாதி சாதாரண நிறமாகவும் இருந்தது. அது சபையில் வேள்வியைப் பழித்தது: "இந்த வேள்வி, குருக்ஷேத்திரத்தில் ஒரு ஏழை அந்தணன் கொடுத்த ஒரு பிடி மாவுக்கு ஈடாகாது" என்றது.

யுதிஷ்டிரனும் முனிவர்களும் வியந்து அதன் கதையைக் கேட்டனர். கீரி கூறியது: "குருக்ஷேத்திரத்தில் ஒரு காலத்தில் கடுமையான பஞ்சம் வந்தது. அங்கே உஞ்சவிருத்தி என்ற பழக்கத்தில் வாழ்ந்த ஓர் அந்தணக் குடும்பம் இருந்தது. அவர்கள் வயல்களில் சிந்திக் கிடக்கும் தானியமணிகளைப் பொறுக்கி வாழ்ந்தனர். அந்தக் குடும்பத்தில் தந்தை, தாய், மகன், மருமகள் என நால்வர் இருந்தனர். பல நாள் பட்டினி கிடந்த பிறகு ஒருநாள் சிறிது தானியம் கிடைத்தது. அதை மாவாக்கி நால்வரும் ஒரு பங்கு எடுத்துக்கொண்டு உண்ணத் தொடங்கினர்.

அப்போது வாசலில் ஒரு விருந்தினர் வந்தார். அவர் மிகவும் பசியோடு இருந்தார். தந்தை தம் பங்கு மாவை எடுத்து அவருக்குக் கொடுத்தார். விருந்தினர் உண்டார்; ஆனால் பசி தீரவில்லை. அப்போது தாய், "என் பங்கையும் கொடுங்கள். கணவர் உண்ணாமல் பசியோடு இருக்கும்போது நான் உண்ண முடியாது" என்றாள். பின்னர் மகன் தன் பங்கையும் தந்தான். பிறகு மருமகள் தன் பங்கையும் கொடுத்தாள். நால்வரும் பட்டினி கிடந்து விருந்தினரை உபசரித்தனர்.

அந்த விருந்தினர் தர்ம தேவனே. அவர் மகிழ்ந்து அவர்களைப் புகழ்ந்தார். அவர்கள் அனைவரையும் சொர்க்கத்துக்கு அனுப்பினார். அந்த நேரத்தில் நான் என் குகையிலிருந்து வெளியே வந்து, அவர்கள் சிந்திய மாவில் உருண்டேன். அந்த மாவின் மணம் பட்ட என் உடலின் பாதி பொன்னிறமாகியது. மற்றப் பாதியையும் பொன்னிறமாக்க நான் பல வேள்விகளுக்குச் சென்று அங்கே உருண்டேன். ஆனால் எதிலும் மாறவில்லை. உங்கள் வேள்வியிலும் என் உடல் மாறவில்லை" என்றது.

இந்தக் கதை ஒப்புரவின் உண்மை மதிப்பு பொருளின் அளவில் இல்லை, மனத்தின் தியாகத்தில் உள்ளது என்பதை உணர்த்துகிறது. தாமே பசியால் வாடிய ஒரு குடும்பத்தின் பிடிமாவு, செல்வம் நிறைந்த வேள்விகளை விடப் பெரிதாயிற்று.

உதவ முடிந்தபோது மகிழ்ந்த அந்தக் குடும்பம், உதவ இயலாத நிலையையே வறுமையாகக் கருதியிருக்கும். 'நயனுடையான் நல்கூர்ந்தானாதல் செயும்நீர செய்யாது அமைகலா வாறு' என்ற குறளுக்கு அவர்களின் வாழ்க்கை மிகச் சிறந்த விளக்கம்.

The Gleaner Family and the Mongoose

This is a story told in the Ashvamedhika Parva of the Mahabharata. After the Kurukshetra war Yudhishthira performed a great Ashvamedha sacrifice. When the sacrifice was completed and gifts were given to all, a mongoose came. One half of its body was golden and the other half of ordinary colour. It mocked the sacrifice in the assembly: "This sacrifice does not equal a handful of flour given by a poor brahmin at Kurukshetra," it said.

Yudhishthira and the sages marvelled and asked for its story. The mongoose said, "At Kurukshetra, once a severe famine came. There was a brahmin family living by the practice of unchavritti, gleaning grains that lay scattered in the fields. In that family were four: father, mother, son and daughter-in-law. After many days of starvation, one day they got a little grain. They ground it into flour, and each took a share and began to eat.

"Then a guest came to the door. He was very hungry. The father took his own share of flour and gave it to him. The guest ate, but his hunger was not appeased. Then the mother said, 'Give him my share too. When my husband is hungry I cannot eat.' Then the son gave his share. Then the daughter-in-law gave hers. All four fasted and honoured the guest.

"That guest was the god Dharma himself. Pleased, he praised them and sent them all to heaven. At that time I came out of my burrow and rolled in the flour they had spilt. The half of my body touched by that flour turned golden. To make the other half golden I went to many sacrifices and rolled there. But nowhere did it change. In your sacrifice also my body did not change."