ஒப்புரவறிதல்

பகீரதன் கங்கையை இறக்கிய கதை

இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் பால காண்டத்திலும் பாகவத புராணத்திலும் சொல்லப்படும் பகீரதனின் கதை. இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்த சகர மன்னனின் அறுபதினாயிரம் மகன்கள் அசுவமேத வேள்விக் குதிரையைத் தேடிச் சென்றபோது கபில முனிவரின் தவத்தை இடையூறு செய்தனர். முனிவரின் பார்வையால் அவர்கள் சாம்பலாயினர். அவர்கள் ஆன்மா நற்கதி பெற, வானுலகத்தில் ஓடும் கங்கை நீர் அவர்கள் சாம்பலில் பாய வேண்டும். இந்தக் கடமை தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடர்ந்தது.

சகரனின் பேரன் அம்சுமான், அவன் மகன் திலீபன் ஆகியோர் முயன்றும் கங்கையைக் கொண்டுவர இயலவில்லை. திலீபனின் மகன் பகீரதன் அரசாட்சியை அமைச்சர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுக் கடுந்தவம் செய்தான். அவன் தவம் தன் சொந்த நலனுக்காக அல்ல; முன்னோர்களுக்கு நற்கதி தரவும், அதன் வழியாக உலகுக்கு நன்மை தரவும். ஆயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்த பிறகு பிரம்மா தோன்றினார்.

பிரம்மா, "கங்கையைப் பூமிக்கு அனுப்புகிறேன். ஆனால் அவள் வேகத்தைப் பூமி தாங்காது. அதைச் சிவனால்தான் தாங்க முடியும்" என்றார். பகீரதன் மீண்டும் ஒரு ஆண்டு சிவனை நோக்கித் தவம் செய்தான். சிவன் மகிழ்ந்து, கங்கையைத் தம் சடையில் தாங்கிக்கொள்ள ஒப்புக்கொண்டார். வானத்திலிருந்து பெருவெள்ளமாகக் கங்கை இறங்கினாள். சிவனின் சடையில் பல ஆண்டுகள் சிக்கிக் கிடந்தாள். பகீரதன் மீண்டும் வேண்டியதும் சிவன் ஒரு துளியை விடுவித்தார்.

கங்கை பகீரதன் முன்னே தேரில் செல்ல, அவள் பின்னே பாய்ந்தாள். வழியில் ஜன்ஹு முனிவரின் ஆசிரமத்தை நீரால் மூழ்கடித்தாள். முனிவர் சினத்தால் அவளைப் பருகினார். பகீரதன் மன்றாடியதும் தம் காது வழியாக அவளை விடுவித்தார். அதனால் கங்கை 'ஜாஹ்னவி' என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள். இறுதியில் கங்கை பாதாளத்தை அடைந்து சகரனின் மகன்களின் சாம்பலைத் தொட்டாள். அவர்கள் முக்தி பெற்றனர்.

இதில் மிகச் சிறந்த அம்சம் என்னவென்றால், கங்கை ஒரு குடும்பத்தின் நன்மைக்காக வந்தாலும் அவள் இன்றும் கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கு நீர் தருகிறாள். வயல்களை விளைவிக்கிறாள்; ஊர்களை வளர்க்கிறாள்; மக்கள் அவள் கரையில் தூய்மை அடைகிறார்கள். பகீரதன் தன் முயற்சி பிறருக்குப் பயன்படுவதை நோக்கமாகக் கொண்டான்; அவன் எதையும் தனக்காகக் கேட்கவில்லை. இன்றும் கடின முயற்சியைப் 'பகீரதப் பிரயத்தனம்' என்று நாம் சொல்கிறோம்.

பகீரதனின் கதையில் இரண்டு உண்மைகள் அடங்கியுள்ளன. முதலாவது, பெரும் நன்மை பெரும் முயற்சியை வேண்டுகிறது. அவனுக்கு முன் மூன்று தலைமுறையினர் முயன்று தோற்றனர். அவன் தோல்வியால் சோர்வடையவில்லை. தன் குடும்பக் கடமையாகத் தொடங்கிய அந்த முயற்சி, இறுதியில் உலகத்துக்கே வரமாயிற்று. இரண்டாவது, நன்மையை இறக்கிக் கொண்டுவருவதற்குச் சிவனைப் போன்ற தாங்கும் ஆற்றல் வேண்டும். பெரிய நன்மை பெரிய வேகத்தோடு வரும்; அதைத் தாங்கிப் பகிர ஆற்றல் உள்ளவர்கள் தேவை.

கங்கை இன்றும் மேகம்போல் கைம்மாறு எதிர்பாராமல் ஓடுகிறாள். அவளிடம் நீராடும் ஏழை, செல்வந்தர், அரசர், துறவி என எவரையும் அவள் வேறுபடுத்திப் பார்ப்பதில்லை. கரையோரத்தில் எண்ணற்ற நகரங்கள் வளர்ந்தன; எண்ணற்ற தொழில்கள் செழித்தன. பகீரதன் ஒரு குடும்பத்துக்காகத் தொடங்கியது ஒரு நாகரிகத்துக்கே அடிப்படையாயிற்று. இதுவே ஒப்புரவின் ஆற்றல்: நோக்கம் சிறியதாயினும் பயன் பெரியதாகும்.

நம் மரபில் ஒவ்வொரு முறை நாம் நீராடும்போதும் 'கங்கே ச யமுனே சைவ கோதாவரி சரஸ்வதி' என்று நதிகளை நினைத்து வணங்குகிறோம். அது நமக்கு நீர் தரும் உலகத்துக்கு நன்றி சொல்வதாகும். ஒப்புரவு அறிந்தவன் தன் வாழ்வில் அந்த நன்றியை செயலாலும் காட்டுகிறான். நதி போல் இடையறாது ஓடிப் பிறருக்குப் பயன்படும் வாழ்க்கையே வள்ளுவர் விரும்பும் வாழ்க்கை.

பகீரதன் காட்டிய இன்னொரு பண்பு பணிவு. அவன் பிரம்மாவிடமும் சிவனிடமும் தன் தேவையை மட்டும் சொல்லவில்லை; தன் ஆற்றல் போதாது என்பதை ஒப்புக்கொண்டு அவர்களின் துணையை நாடினான். பொது நன்மைக்காக உழைப்பவர் தம் வரம்பை உணர்ந்து பிறர் உதவியை ஏற்கும் பணிவு உடையவராக இருக்க வேண்டும். ஒப்புரவு தனியாகச் செய்யப்படும் வீரச்செயல் அல்ல; பலர் கூடிச் செய்யும் கூட்டுப் பணி என்பதையும் இது காட்டுகிறது.

இன்றைய உலகில் ஆறுகளைக் காக்கும் இயக்கங்கள், நீர்நிலைகளைத் தூர்வாரும் தொண்டுகள், மரம் நடும் முயற்சிகள் ஆகிய அனைத்தும் பகீரத முயற்சியின் தொடர்ச்சியே. கங்கை பகீரதனுக்கு வந்தது போலவே, நம் தலைமுறையில் நாம் செய்யும் பணிகள் அடுத்த தலைமுறைக்கு நீராகவும் நிழலாகவும் வந்து சேரும்.

கைம்மாறு எதிர்பாராமல் உலகுக்குப் பயன்படும் இந்தப் பெரு முயற்சி, ஒப்புரவின் உச்சம்.

Bhagiratha Brings Down the Ganga

This is the story of Bhagiratha told in the Bala Kanda of Valmiki's Ramayana and in the Bhagavata Purana. When the sixty thousand sons of King Sagara of the Ikshvaku line went in search of the horse of the Ashvamedha sacrifice, they disturbed the penance of the sage Kapila. By the sage's glance they were reduced to ashes. For their souls to attain a good state, the waters of the Ganga flowing in heaven had to flow over their ashes. This duty continued from generation to generation.

Sagara's grandson Amshuman and his son Dilipa tried but could not bring the Ganga. Dilipa's son Bhagiratha handed the kingdom to his ministers and performed severe penance. His penance was not for his own good, but to give his forefathers a good state, and through that to benefit the world. After a thousand years of penance Brahma appeared.

Brahma said, "I will send the Ganga to earth. But the earth cannot bear her force. Only Shiva can bear it." Bhagiratha performed penance again for a year, toward Shiva. Pleased, Shiva agreed to receive the Ganga in his locks. The Ganga descended from the sky in a great flood and remained entangled for years in Shiva's locks. At Bhagiratha's renewed prayer, Shiva released a stream.

The Ganga flowed behind Bhagiratha's chariot as he led. On the way she flooded the hermitage of the sage Jahnu. In anger the sage drank her up. When Bhagiratha pleaded, he released her through his ear. For this the Ganga is also called Jahnavi. At last the Ganga reached the netherworld and touched the ashes of Sagara's sons. They attained liberation.

The finest aspect is that though the Ganga came for the good of one family, she gives water to millions of people today. She makes fields yield and cities grow; people attain purity on her banks. Bhagiratha aimed that his effort should serve others; he asked nothing for himself. To this day we call a hard effort 'bhagiratha prayatna'.

Another quality Bhagiratha showed was humility. He did not merely state his need to Brahma and Shiva; he admitted that his own strength was not enough and sought their help. One who labours for the public good must have the humility to know his limit and accept others' help. It also shows that oppuravu is not a heroic deed done alone but a joint work done by many.

In today's world, movements to protect rivers, efforts to desilt water bodies and tree-planting drives are all continuations of Bhagiratha's effort. As the Ganga came for Bhagiratha, the work we do in our generation will reach the next as water and shade. The effort that began for one family became the foundation of a civilisation: the strength of oppuravu is that a small aim can bring a great result.

This great effort that serves the world without expecting any return is the summit of oppuravu.