Kural 216 · பயன்மரம் உள்ளூர்ப் பழுத்தற்றால் செல்வம்

முத்தம்மாளின் மரங்கள்

இது தமிழ்நாட்டின் ஒரு கிராமத்தில் நடந்த கற்பனைக் கதை. முத்தம்மாள் என்ற பெண் அந்த ஊரின் ஒரு சிறு குடிசையில் தனியாக வாழ்ந்தார். அவருக்கு நிலம் இல்லை; பெரிய செல்வம் இல்லை; தினமும் கூலி வேலை செய்து அவர் வாழ்ந்தார். ஆனால் அவரிடம் ஒரு பழக்கம் இருந்தது. எங்கு சென்றாலும் மாங்கொட்டை, புளியங்கொட்டை, நாவல் கொட்டை, வேப்பங்கொட்டை ஆகியவற்றைச் சேகரித்து வைத்துக்கொள்வார். தம் கூலி வேலைக்குச் சென்று திரும்பும்போது வழியில் காலியிடங்கள் கண்டால் ஒரு குழி தோண்டி விதையை நடுவார். தினமும் குடத்தில் நீர் சுமந்து சென்று அவற்றுக்கு ஊற்றுவார்.

ஊர் மக்கள் அவரைப் பார்த்துச் சிரித்தனர். "இந்த ஏழைக் கிழவிக்கு வேறு வேலை இல்லையா? இந்த மரம் வளர்ந்து காய்க்க இருபது ஆண்டுகள் ஆகும்; அதுவரை இவர் உயிரோடு இருப்பாரா?" என்றனர். முத்தம்மாள் புன்னகையோடு, "நான் நட்டதை நான் உண்ணவேண்டும் என்று நினைக்கவில்லை. யாரோ நட்டதைத்தான் நான் இத்தனை நாள் உண்டேன். இனி வருபவர் உண்ணட்டும்" என்றார்.

ஆண்டுகள் சென்றன. மரங்கள் வளர்ந்தன. ஊரின் நடுவே இருந்த பொது மந்தையில் முத்தம்மாள் நட்ட மாமரம் பெரிதாகி நிழல் தந்தது. பிள்ளைகள் அதன் நிழலில் விளையாடினர். முதல் முறை அது பூத்துக் காய்த்தபோது ஊர் மக்கள் ஆச்சரியத்துடன் வந்து பார்த்தனர். வெயிலில் வேலை செய்தவர்கள் அதன் கீழ் அமர்ந்து இளைப்பாறினர். வழிப்போக்கர்கள் பழம் பறித்து உண்டனர். புளியமரம், நாவல் மரம், வேம்பு என ஊரெங்கும் மரங்கள் வளர்ந்தன.

முத்தம்மாள் வயது முதிர்ந்து இறந்தபோது, ஊரார் அனைவரும் கூடி இறுதி மரியாதை செய்தனர். அவர் நட்ட மரங்கள் கனிகளால் குலுங்கிக்கொண்டிருந்தன. அவரது நினைவாக ஊரார் அந்த மாமரத்தடியில் ஒரு சிறு மேடை அமைத்தனர். அதுவே இன்றும் 'முத்தம்மாள் தோப்பு' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

முத்தம்மாளின் செயலில் இன்னொரு பாடம் உள்ளது: ஒப்புரவு செய்ய பணம் தேவையில்லை. விதை சேகரித்தல், நீர் ஊற்றுதல் போன்ற சிறு செயல்களே பெரிய பயன் தரும். அவர் வாழ்வு செல்வத்தின் அளவால் அல்ல, மனத்தின் அளவால் மதிப்பிடப்பட்டது.

இன்று அந்த ஊர் மக்கள் அவரது நினைவு நாளில் ஒவ்வொருவரும் ஒரு மரக்கன்றை நடுகின்றனர்; அதனால் முத்தம்மாளின் தோப்பு தொடர்ந்து பெருகுகிறது.

அவர் தனக்காக எந்தப் பழத்தையும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால் அவரது உழைப்பு ஊரின் நடுவே பழுத்த மரங்களாகப் பலருக்கும் பயனளித்தது. செல்வமில்லா ஒருவரின் நயமும் ஒப்புரவும் 'பயன்மரம் உள்ளூர்ப் பழுத்தற்று' என்ற குறளின் உயிருள்ள வடிவமாயிற்று.

Muthammal's Trees

This is an imagined story from a village in Tamil Nadu. A woman named Muthammal lived alone in a small hut in that village. She had no land, no great wealth; she lived by daily wage labour. But she had one habit. Wherever she went she would collect mango stones, tamarind seeds, jamun seeds and neem seeds. Returning from work, whenever she saw vacant places on the way she dug a pit and planted a seed. Every day she carried water in a pot to them.

The villagers laughed at her. "Has this poor old woman no other work? This tree will take twenty years to grow and bear fruit; will she even be alive?" they said. Muthammal said with a smile, "I do not think I must eat what I plant. I ate until now what someone else planted. Let those who come eat."

Years passed. The trees grew. The mango tree Muthammal planted in the village commons grew big and gave shade. Children played in its shade. When it first flowered and fruited, villagers came in wonder to see. Those who worked in the sun rested under it. Travellers picked and ate the fruit. Tamarind, jamun and neem trees grew all over the village.

When Muthammal died in old age, the whole village gathered and paid last respects. The trees she planted were heavy with fruit. In her memory the villagers built a small platform under that mango tree. It is called 'Muthammal's grove' to this day.

She expected no fruit for herself. But her labour ripened in the middle of the village as trees that benefited many. The grace and oppuravu of a person without wealth became the living form of the verse: like a fruit-tree ripening in the village.