Kural 213 · புத்தே ளுலகத்தும் ஈண்டும் பெறலரிதே

ததீசி முனிவரின் தியாகம்

இது ரிக் வேதத்தில் குறிப்பிடப்பட்டு, மகாபாரதம், பாகவத புராணம், பிரம்மாண்ட புராணம் ஆகியவற்றில் விரிவாகச் சொல்லப்படும் ததீசி முனிவரின் கதை. தேவர்களுக்கும் வ்ருத்திராசுரன் என்ற அசுரனுக்கும் பெரும் போர் நடந்தது. வ்ருத்திரன் துவஷ்டாவின் மகன்; பிரம்மாவின் வரத்தால் எந்த ஆயுதத்தாலும், உலர்ந்ததாலோ ஈரமானதாலோ கொல்லப்பட முடியாதவன். தேவர்கள் தோற்றனர். இந்திரன் தன் வஜ்ராயுதம் பயனற்றுப் போனதால் அஞ்சி ஓடினான்.

தேவர்கள் திருமாலிடம் முறையிட்டனர். திருமால், "தவத்தால் வலிமை பெற்ற ததீசி முனிவரின் எலும்புகளால் செய்த ஆயுதமே வ்ருத்திரனைக் கொல்லும். முனிவரிடம் சென்று அவருடைய எலும்புகளைக் கேளுங்கள்" என்றார். இது ஒரு கடினமான வேண்டுகோள். உயிருள்ள ஒருவரிடம் அவர் எலும்புகளைக் கேட்பது என்பது அவர் உயிரையே கேட்பது.

இந்திரனும் தேவர்களும் ததீசியின் ஆசிரமத்துக்குச் சென்றனர். பணிவுடன் தங்கள் நிலைமையை விளக்கினர். ததீசி எந்தத் தயக்கமும் காட்டவில்லை. "உலகத்தின் நன்மைக்காக என் உடலைப் பயன்படுத்துவது என் பாக்கியம். இந்த உடல் ஒரு நாள் அழியப்போகிறது. அது பிறருக்குப் பயன்பட்டு அழிவது மிகச் சிறந்தது" என்றார். தம் யோக ஆற்றலால் உயிரை உடலிலிருந்து விடுவித்தார். தேவர்கள் அவர் எலும்புகளைப் பெற்றனர்.

தேவ சிற்பி விசுவகர்மா அந்த எலும்புகளிலிருந்து 'வஜ்ரம்' என்ற மிக வலிய ஆயுதத்தை உருவாக்கினான். இந்திரன் அந்த வஜ்ரத்தால் வ்ருத்திராசுரனைக் கொன்றான். தேவர்கள் மீண்டும் வான் உலகை அடைந்தனர். உலகம் பாதுகாப்பு பெற்றது.

தேவர்கள் தம் ஆற்றல் குன்றியபோது ஒரு முனிவரிடம் உதவி கேட்க வேண்டியிருந்தது என்பது கதையின் நுட்பமான செய்தி. தேவலோகப் பதவியும் ஆற்றலும் இருந்தும் கொடுக்கும் தியாகம் ததீசியிடமே இருந்தது. அவர் உலகத்துக்குத் தம் உடலையே கொடையாக்கினார்.

ததீசியின் பெயர் இன்றும் தியாகத்தின் அடையாளமாகப் பேசப்படுகிறது. அவர் எலும்புகளால் செய்த வஜ்ரம் உலகைக் காத்தது. ஒரு மனிதன் தன் மரணத்தால் கூட உலகுக்குப் பயன்படலாம் என்பதற்கு இதுவே உச்சம்.

அவர் மனைவி தன் கணவர் தியாகம் செய்யப்போவதை அறிந்தபோது வருந்தினாள் என்றும், பின்னர் அவர் நினைவாக ஒரு மகனைப் பெற்றாள் என்றும் புராணங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. தியாகம் பிறருக்கு நன்மை தருவதோடு குடும்பத்தின் பெருமையையும் உயர்த்துகிறது.

ததீசி எதையும் கைம்மாறாகக் கோரவில்லை; தன் உயிரையே பொதுநலனுக்கு அளித்தார். இவ்வுலகிலும் தேவருலகிலும் இதைவிட மேலான நன்மை இல்லை என்பதற்கு இது மாபெரும் சான்று. இன்றும் இந்திய அரசு உயரிய வீரத்துக்கான 'பரம வீர சக்கரம்' எனும் விருதை வஜ்ராயுதத்தின் வடிவில் அமைத்துள்ளது; ததீசியின் தியாகம் அதன் ஊற்று.

The Sacrifice of Sage Dadhichi

This is the story of the sage Dadhichi, mentioned in the Rig Veda and told at length in the Mahabharata, the Bhagavata Purana and the Brahmanda Purana. A great war took place between the gods and an asura named Vritra. Vritra, son of Tvashta, by Brahma's boon could not be killed by any weapon, dry or wet. The gods lost. Indra fled in fear because his thunderbolt was useless.

The gods appealed to Vishnu. Vishnu said, "A weapon made from the bones of the sage Dadhichi, who has gained strength through penance, alone will kill Vritra. Go to the sage and ask for his bones." It was a hard request. To ask a living person for his bones is to ask for his very life.

Indra and the gods went to Dadhichi's hermitage. With humility they explained their plight. Dadhichi showed no hesitation. "To use my body for the good of the world is my fortune. This body will perish some day. To perish serving others is best," he said. By his yogic power he released his life from the body. The gods received his bones.

The divine craftsman Vishvakarma made from those bones the very powerful weapon called Vajra. With that Vajra Indra killed Vritra. The gods again reached the heavens. The world gained safety.

Dadhichi asked nothing in return; he gave his very life for the public good. It is the great evidence that nothing better than this is found either here or in the world of the gods. Even today the highest gallantry award of India, the Param Vir Chakra, is designed in the form of the Vajra; Dadhichi's sacrifice is its source.