Kural 266 · தவஞ்செய்வார் தங்கருமஞ் செய்வார்மற் றல்லார்

யயாதியின் ஆசை

மகாபாரதத்தின் ஆதி பர்வத்தில் மன்னன் யயாதியின் கதை வருகிறது. யயாதி நகுஷனின் மகன்; சந்திர குலத்து அரசன். அவன் அசுர குருவான சுக்கிராச்சாரியாரின் மகள் தேவயானையை மணந்தான். அசுர அரசனின் மகள் சர்மிஷ்டையும் அவனுடன் உறவு கொண்டாள். இது தேவயானைக்குத் தெரிந்ததும் கோபம் கொண்டு தந்தையிடம் முறையிட்டாள். சுக்கிராச்சாரியார் கோபத்தால், 'நீ முதுமை அடைவாய்' என்று யயாதியைச் சபித்தார்.

இளமையிலேயே முதுமை அடைந்த யயாதி இன்பத்தில் இன்னும் திருப்தி அடையவில்லை. சுக்கிராச்சாரியாரிடம் வேண்டியபோது, 'உன் மகன் ஒருவன் தன் இளமையை உனக்குத் தந்தால் அவனிடம் உன் முதுமையை மாற்றலாம்' என்றார். யயாதி தன் மகன்களிடம் கேட்டான். மூத்தவர்கள் மறுத்தனர். இளைய மகன் பூரு மட்டும் தந்தையின் மகிழ்ச்சிக்காகத் தன் இளமையைக் கொடுக்க ஒப்புக்கொண்டான்.

யயாதி பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் இன்பங்களை நுகர்ந்தான். ஆனால் எவ்வளவு நுகர்ந்தாலும் அவன் ஆசை தீரவில்லை. அவன் இறுதியில் உணர்ந்த உண்மையை அவனே கூறியதாக மகாபாரதம் பதிவு செய்கிறது: 'நெய் ஊற்றினால் நெருப்பு அதிகமாக எரிவது போல, ஆசை இன்பத்தால் அடங்குவதில்லை; மேலும் வளர்கிறது. உலகில் உள்ள எல்லாப் பொருளும் ஒருவனுக்கே கிடைத்தாலும் அது போதாது என்று அவன் மனம் கேட்கும். ஆசையை விடுவதே மகிழ்ச்சி.'

இதை உணர்ந்த யயாதி பூருவிடம் அவனுடைய இளமையைத் திருப்பிக் கொடுத்து தன் முதுமையைத் திரும்ப ஏற்றுக்கொண்டான். பூருவுக்கு முடிசூட்டி, தானே காட்டுக்குச் சென்று தவம் செய்தான். அந்தத் தவத்தால் பின்னர் அவன் உயர்ந்த உலகம் சென்றான் என்று புராணம் சொல்கிறது.

பூரு தன் இளமையைத் தந்தைக்குக் கொடுத்தது அருளும் கடமை உணர்வும் சேர்ந்த செயல். அதற்கான பரிசாக அவன் அரசுரிமையைப் பெற்றான். இதனால் பூரு வம்சம் என்றே ஒரு குலம் உருவாகியது. அதிலிருந்தே குரு வம்சமும் பாண்டவ கௌரவர்களும் வந்தனர் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது.

ஆசையில் மூழ்கிய நாட்களில் யயாதி தன்னையே இழந்தான், தன் குடும்ப உறவுகளையும் சிதைத்தான். ஆசையை விட்டுத் தவம் புகுந்த பிறகே அவன் மனம் அமைதி கண்டது. 'தவஞ்செய்வார் தங்கருமம் செய்வார்; மற்றல்லார் ஆசையுட்பட்டு அவம் செய்வார்' என்ற குறளின் முழு விளக்கமாக இது அமைந்துள்ளது.

நமக்கும் இது எளிய எச்சரிக்கை: ஆசையின் முடிவற்ற தாகத்துக்கு நீரைத் தேடாமல், ஆசையைப் பழக்குவதே வழி.

யயாதியின் இறுதி உணர்வு இன்றும் நமக்குப் பொருந்தும். ஒரு விருப்பம் தீர்ந்ததும் இன்னொன்று பிறக்கிறது. அந்தச் சுழலிலிருந்து வெளியே வர ஒரு வழி இதுவே: திருப்தி என்னும் எல்லையை நம் உள்ளத்தில் வகுப்பது.

Yayati's Desire

In the Adi Parva of the Mahabharata we find the story of King Yayati, son of Nahusha, a king of the lunar line. He married Devayani, daughter of the asura preceptor Shukracharya. Sharmishtha, daughter of the asura king, also became his companion. When Devayani learned of it, she was angry and complained to her father. In anger Shukracharya cursed Yayati: 'You will become old.'

Aged in the midst of youth, Yayati was still not satisfied with pleasure. When he begged Shukracharya, the sage said, 'If one of your sons gives you his youth, you may transfer your old age to him.' Yayati asked his sons. The elder ones refused. Only the youngest, Puru, agreed to give his youth for his father's happiness.

Yayati enjoyed pleasures for many thousands of years. But however much he enjoyed, his desire was not quenched. The Mahabharata records the truth he finally realised, in his own words: 'As fire burns brighter when ghee is poured on it, desire is not quieted by pleasure but grows more. Even if all things in the world went to one man, his mind would ask for more. Giving up desire is happiness.'

Realising this, Yayati returned Puru's youth to him and took back his old age. He crowned Puru and himself went to the forest for tapas. By that tapas, the Purana says, he afterwards attained a high world.

In the days when he was drowned in desire, Yayati lost himself and also shattered his family bonds. Only after giving up desire and entering tapas did his mind find peace. This stands as the full explanation of 'those who do tapas do their own duty; the others, caught in desire, ruin themselves'.

It is a simple warning for us too: instead of seeking water for desire's endless thirst, the way is to train desire.