Kural 262 · தவமும் தவமுடையார்க்கு ஆகும் அதனை

விசுவாமித்திரரின் தவம்

இராமாயணத்தின் பாலகாண்டத்தில் விசுவாமித்திரரின் கதை வருகிறது. முன்பு கௌசிகன் என்ற பெயர் கொண்ட மன்னனாக இருந்த அவர், வசிஷ்ட முனிவரின் தவ வலிமையைக் கண்டு வியந்தார். வசிஷ்டரின் பசு நந்தினியை அவர் படையுடன் கைப்பற்ற முயன்றபோது, தவத்தின் முன் அரச வலிமை தோற்றதை உணர்ந்தார். 'க்ஷத்திரிய பலம் வீணே; தவ பலமே பலம்' என்று முடிவு செய்து அரசைத் துறந்து கடுந்தவம் செய்யத் தொடங்கினார்.

அவர் தவம் வலிமை பெற்றபோது இந்திரன் அச்சம் கொண்டு, அப்சரஸ் மேனகையை அனுப்பினான். மேனகையின் அழகில் மயங்கி விசுவாமித்திரர் பல ஆண்டுகள் அவளுடன் வாழ்ந்தார். சகுந்தலை என்ற மகள் பிறந்தாள். ஒரு நாள் அவர் தவம் கெட்டதை உணர்ந்து மேனகையை விட்டு மீண்டும் தவத்துக்குச் சென்றார். மீண்டும் கடுமையாகத் தவம் செய்து ராஜரிஷி பட்டம் பெற்றார்.

மற்றொரு முறை அவர் தவம் ரம்பையின் மயக்கத்தாலும், அதற்குப் பின் எழுந்த கோபத்தாலும் கெட்டது. ரம்பையைச் சபித்தார். தவம் சிதறியதை அறிந்து மனம் வருந்தினார். 'கோபம் என்னும் பகைவனை வெல்லாமல் தவம் நிலைக்காது' என்று உணர்ந்து, கோபத்தை அடக்குவேன், மூச்சை அடக்குவேன் என்று உறுதி எடுத்தார். ஆயிரம் ஆண்டுகள் மௌன விரதம் இருந்தார் என்றும் புராணம் சொல்கிறது.

அப்போதும் இந்திரன் அவர் உணவை உண்ண வந்த ஒரு பிராமணனாக வேடமிட்டு, சாதம் முழுவதையும் கேட்டுப் பெற்றான். விசுவாமித்திரர் மௌனமாகவே அதைக் கொடுத்துவிட்டுப் பட்டினியாகத் தவத்தைத் தொடர்ந்தார். அவர் முகத்தில் கோபத்தின் சுவடு இல்லை. அந்தப் பொறுமையைக் கண்டு பிரம்மா அவரை 'பிரம்மரிஷி' என்று அழைத்தார்.

விசுவாமித்திரர் தம் குறைகளை மறைக்காமல் உணர்ந்தது அவரது பெரும் பலம். தவறினால் வெட்கி விலகிவிடாமல், மீண்டும் பயிற்சியைத் தொடங்கினார். ஒவ்வொரு தோல்வியும் அவருக்கு ஒரு புதிய பாடமாயிற்று. கோபம் அவரது பெரிய தடை என்பதைக் கண்டுபிடித்தபின் அதைக் கட்டுப்படுத்துவதிலேயே அவர் கவனம் செலுத்தினார்.

இக்கதையில் தவம் ஒருவருக்கு எளிதில் வரவில்லை. அவர் பலமுறை தவறினார், கோபத்தால் சறுக்கினார், ஆசையில் மயங்கினார். ஆனால் அவர் தம் குறையை உணர்ந்து கற்றுக்கொண்டார். தகுதியை வளர்த்துக்கொண்ட பின்னரே அவர் தவம் பயன் தந்தது. 'தவமும் தவமுடையார்க்கு ஆகும்' என்பதற்கு இது விளக்கம்.

நமக்கும் இது ஊக்கம் தருகிறது: தவறியவர் மீண்டும் தம்மைப் பயிற்றுவதன் மூலம் தகுதியை வளர்க்கலாம்.

பிற்காலத்தில் இராமனும் இலக்குவனும் அவரோடு சென்று வேள்வியைக் காத்தனர் என்றும், அவர் தம் அஸ்திரங்களை அவர்களுக்குத் தந்தார் என்றும் இராமாயணம் கூறுகிறது. தகுதி வளர்ந்த ஒருவர் தம் ஆற்றலைப் பிறருக்கும் தர முடிகிறது என்பதை இது காட்டுகிறது.

Vishwamitra's Penance

The story of Vishwamitra is told in the Bala Kanda of the Ramayana. Once a king named Kaushika, he marvelled at the power of the sage Vasishtha's tapas. When he tried to seize Vasishtha's cow Nandini with his army, he realised that royal might had lost to penance. 'Kshatriya strength is useless; the strength of tapas is the real strength,' he decided, and gave up his kingdom to do severe tapas.

When his tapas grew strong, Indra became afraid and sent the celestial dancer Menaka. Charmed by Menaka's beauty, Vishwamitra lived with her for many years, and a daughter, Shakuntala, was born. One day he realised that his tapas was spoiled, left Menaka and went again to tapas. After severe effort once more, he gained the title of rajarshi.

On another occasion his tapas was ruined by the temptation of Rambha and by the anger that followed; he cursed her. He saw his tapas scattered and was grieved. Realising that 'tapas cannot last unless the enemy called anger is conquered', he resolved to control anger and breath. The Purana says he kept a vow of silence for a thousand years.

Even then Indra, disguised as a brahmin who came to eat his meal, asked for all the cooked rice. Vishwamitra silently gave it and continued his tapas hungry. There was no trace of anger on his face. Seeing that patience, Brahma called him a brahmarishi.

In this story tapas did not come easily. He failed many times, slipped through anger, was tempted by desire. But he recognised his fault and learned. Only after he had grown in fitness did his tapas bear fruit. This explains 'thavamum thavamudaiyaarkku aagum'.

It encourages us as well: one who has slipped can grow in fitness by training again.