Kural 263 · துறந்தார்க்குத் துப்புரவு வேண்டி மறந்தார்கொல்

துர்வாசரும் திரௌபதியும்

மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் வரும் கதை இது. பாண்டவர்கள் காட்டில் வாழ்ந்த நாட்களில் சூரிய பகவான் அவர்களுக்கு அட்சய பாத்திரம் ஒன்றை அளித்தார். அதில் திரௌபதி உணவு சமைத்து எல்லோருக்கும் பரிமாறி முடித்து உண்டபின், அன்றைய நாளுக்கு அது அதற்கு மேல் உணவு தராது. அதுவரை எவ்வளவு பேர் வந்தாலும் அந்தப் பாத்திரம் உணவு தரும். வருபவர்களுக்கு உணவளிப்பது அவர்களின் இல்லறக் கடமையாக இருந்தது.

ஒருநாள் திரௌபதி எல்லோருக்கும் உணவளித்து முடித்து, தானும் உண்டு பாத்திரத்தைக் கழுவி வைத்துவிட்டாள். அன்றைய உணவு தீர்ந்தது. அப்போது கடுஞ்சினத்துக்குப் பெயர் பெற்ற துர்வாச முனிவர் தம் பத்தாயிரம் சீடர்களுடன் அங்கு வந்தார். துரியோதனனின் தூண்டுதலால் அவர் வந்தார் என்றும் புராணம் கூறுகிறது. 'நாங்கள் ஆற்றில் நீராடிவிட்டு வருகிறோம்; உணவு தயாராக இருக்கட்டும்' என்று கூறிச் சென்றார்.

திரௌபதி அச்சத்தால் நடுங்கினாள். துர்வாசரின் சினத்துக்கு ஆளானால் பாண்டவர்கள் சாபத்துக்கு உள்ளாவார்கள். உதவி கேட்டு அவள் மனமார கண்ணனை நினைத்தாள். கண்ணன் உடனே அங்கு தோன்றினான். 'எனக்குப் பசிக்கிறது; ஏதேனும் உணவு தா' என்று கேட்டான். திரௌபதி, 'பாத்திரம் இன்றைக்குத் தீர்ந்துவிட்டதே' என்று கண் கலங்கினாள். கண்ணன் அந்த அட்சய பாத்திரத்தைப் பார்த்தபோது அதன் ஓரத்தில் ஒரு சிறு கீரை இலை ஒட்டியிருந்தது. அதை எடுத்து உண்டு, 'இதனால் உலகம் முழுவதும் திருப்தி அடையட்டும்' என்றான்.

அந்த நொடியில் ஆற்றங்கரையில் இருந்த துர்வாசரும் சீடர்களும் வயிறு நிறைந்தது போல உணர்ந்தனர். 'நாம் ஏற்கனவே நிறைய உண்டுவிட்டோம்; மீண்டும் அங்கே சென்று உணவு கேட்பது தகாது' என்று பேசிக்கொண்டு, பாண்டவர்கள் இருந்த இடத்துக்குக் செல்லாமலே திரும்பிவிட்டனர் என்று புராணம் சொல்கிறது.

பாண்டவர்கள் தம் வறுமையிலும் விருந்தினரை ஏற்கும் மரபை விடவில்லை என்பதே இக்கதையின் அடிப்படை. துர்வாசர் போன்ற கடுஞ்சினமுடைய முனிவரும் அந்த விருந்தோம்பலின் வலிமையால் தணிந்தார். இல்லறத்தின் அன்னதானம் தவத்துக்கு நிகரான ஆற்றல் உடையது என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

இந்தக் கதை இல்லறத்தாரும் துறவியரும் ஒருவரை ஒருவர் தாங்கும் உறவைக் காட்டுகிறது. பாண்டவர்கள் கடும் துன்பத்தில் இருந்தும் வருபவர்க்கு உணவளிப்பதைத் தம் தவமாகக் கொண்டனர். அந்த நெறியே அவர்களைக் காத்தது.

'துறந்தார்க்குத் துப்புரவு வேண்டி' என்ற குறளின் கேள்விக்கு, இல்லறத்தாரின் உணவளிக்கும் பணியே ஒருவகைத் தவம் என்று இந்தக் கதை விடையளிக்கிறது.

நம் ஊர்களிலும் கோயில் மடங்களிலும் இன்றும் வருபவருக்கு உணவளிக்கும் பழக்கம் தொடர்கிறது. அங்கே சமைப்பவர்களும் பரிமாறுபவர்களும் பெயரறியாத தவசிகள். அவர்களின் அமைதியான தொண்டே சமூகத்தைத் தாங்குகிறது.

Durvasa and Draupadi

This story is from the Vana Parva of the Mahabharata. During the Pandavas' forest years, the Sun God gave them an akshaya patra, a bowl of plenty. After Draupadi had cooked in it, served everyone and eaten herself, it would give no more food for that day. Until then it would give food to however many came. Feeding all visitors was their householder's duty.

One day Draupadi had fed everyone, eaten herself, and washed and put away the bowl. The day's food was finished. Then the sage Durvasa, famed for his short temper, arrived with ten thousand disciples. The Purana says he came at Duryodhana's prompting. 'We shall bathe in the river and return; let the meal be ready,' he said, and went.

Draupadi trembled in fear. If Durvasa's anger fell on her, the Pandavas would be cursed. She called Krishna to mind with all her heart. Krishna appeared at once. 'I am hungry; give me something to eat,' he said. Draupadi said in tears, 'The bowl is finished for today.' When Krishna looked at the akshaya patra, a small leaf of spinach stuck to its rim. He took it, ate it, and said, 'May the whole world be satisfied by this.'

At that moment Durvasa and his disciples on the river bank felt as though their stomachs were full. 'We have already eaten much; it is not proper to go back and ask for food,' they said, and the Purana tells that they returned without going to the Pandavas' place at all.

This story shows the relationship in which householders and ascetics support each other. Even in hard times, the Pandavas made feeding visitors their tapas, and that way protected them.

To the couplet's question, 'is it for the sake of supplying the renunciates that others have forgotten tapas?', this tale answers that the householder's work of feeding is itself a kind of tapas.