Kural 270 · இலர்பல ராகிய காரணம் நோற்பார்

ஆண்டாளும் பாவை நோன்பும்

வைணவ ஆழ்வார்களுள் ஒருவரான ஆண்டாள், ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் பெரியாழ்வாரின் வளர்ப்பு மகளாக வளர்ந்தவர். அவர் இளம் வயதிலேயே கண்ணனிடம் அளவற்ற அன்பு கொண்டிருந்தார். மார்கழி மாதத்தில் பாவை நோன்பு நோற்று, கண்ணனை அடைய வேண்டும் என்று அவர் இயற்றிய பாடல்களே திருப்பாவை என்னும் முப்பது பாசுரங்கள். அவை இன்றும் தமிழகமெங்கும் மார்கழி மாதம் முழுவதும் பாடப்படுகின்றன.

திருப்பாவையில் ஆண்டாள் ஆயர்பாடிப் பெண்களின் நோன்பை விவரிக்கிறார். அவர்கள் அதிகாலையில் எழுந்து, பனிக்கால நீரில் நீராடி, நெய்யும் பாலும் உண்ணாமல், கண்ணுக்கு மை இடாமல், பூ சூடாமல் நோன்பு நோற்கின்றனர். 'பையத் துயின்ற பரமன்' என்று அவர்கள் கண்ணனை எழுப்புகின்றனர். ஒவ்வொரு பெண்ணையும் எழுப்பி அழைத்துச் செல்கின்றனர். 'கூடியிருந்து குளிர்ந்து' என்ற ஆசையில் ஒருவரையும் விடாமல் எல்லோரையும் சேர்த்துக்கொள்கின்றனர்.

அந்த நோன்பின் பயனாக அவர்கள் என்ன வேண்டுகின்றனர்? தாம் மட்டுமின்றி நாடே செழிக்க வேண்டும் என்று வேண்டுகின்றனர். 'தீங்கின்றி நாடெல்லாம் திங்கள் மும்மாரி பெய்து' என்று ஆண்டாள் பாடுகிறார்: தீங்கின்றி, நாடு முழுவதும் மாதம் மூன்று முறை மழை பெய்ய வேண்டும் என்று. அதன் விளைவாக நெல் வளர்ந்து, மீன்கள் துள்ளி, பசுக்கள் குடம் குடமாகப் பால் தர வேண்டும் என்று அவர்கள் கனவு காண்கின்றனர்.

ஆண்டாள் தம் பாசுரங்களில் எந்தப் பெண்ணையும் தனிமைப்படுத்தவில்லை. தூங்கும் பெண்ணை அன்போடு எழுப்புவது, பெருமை பேசும் பெண்ணை மென்மையாகத் திருத்துவது, இன்னும் வராதவளை அழைத்து வருவது என ஒவ்வொரு பாசுரமும் ஒரு சமூக ஒற்றுமையின் காட்சி. அவ்வாறு ஒருவரை ஒருவர் தாங்கும் நோன்பே 'பலர்' ஆகும் நோன்பு.

தனி ஒரு நோன்பு எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும், அது நாட்டின் நலனுக்காகச் செய்யப்படும்போது அதன் வலிமை பெருகுகிறது என்பதை இப்பாடல்கள் காட்டுகின்றன. ஆயர்பாடிப் பெண்கள் எல்லோரையும் தம்முடன் சேர்த்துக்கொண்டு நோன்பு செய்தனர். அந்த ஒற்றுமையே அவர்களின் வலிமை.

'இலர்பலராகிய காரணம் நோற்பார் சிலர்; பலர் நோலாதவர்' என்ற குறளில் வள்ளுவர் வருந்துவது இந்தப் பெருமையான முயற்சி எல்லோராலும் செய்யப்படுவதில்லை என்பதே. ஆண்டாளின் பாவை நோன்போ எல்லோரையும் இணைத்து 'சிலர்' என்பதைப் 'பலர்' ஆக்குகிறது.

இன்றும் மார்கழி மாதத்தில் கோயில்களில் அதிகாலையில் திருப்பாவை முழங்கும்போது, அந்தச் சிறிய நோன்பு ஒரு பெரிய சமூகப் பண்பாக மலர்கிறது.

இன்றும் மார்கழி மாதம் கோலமிடுதல், அதிகாலை எழுதல், பஜனை பாடுதல் ஆகிய பழக்கங்களில் இந்த மரபு தொடர்கிறது. வீதி முழுவதும் ஒரே சமயத்தில் ஒளிரும் விளக்குகள் போல, பலரின் சிறு தவங்கள் இணைந்து நகரத்தின் அமைதியை உருவாக்குகின்றன.

Andal and the Pavai Vow

Andal, one of the Vaishnava Alvars, grew up at Srivilliputhur as the foster daughter of Periyalvar. From a young age she had boundless love for Krishna. The thirty hymns she composed, as she kept the Pavai vow in the month of Margazhi to win Krishna, are the Tiruppavai. They are still sung across Tamil Nadu through the whole of Margazhi.

In the Tiruppavai Andal describes the vow of the girls of the cowherd village. They rise before dawn, bathe in the cold water, refrain from ghee and milk, from applying kohl to their eyes and from wearing flowers. They wake Krishna with the words 'the Lord who sleeps so gently'. They rouse each girl and take her along. In their desire to be 'together and joyful' they leave no one behind and include everyone.

What do they ask in return for the vow? That not they alone but the whole land should prosper. 'Without harm, may rain fall three times a month over all the land,' sings Andal. As a result the paddy should grow, fish leap in the fields, and cows give milk in pot after pot, they dream.

These hymns show that however small an individual's vow, its strength grows when it is performed for the welfare of the land. The girls of the cowherd village kept the vow by taking everyone along with them. That unity was their strength.

In the couplet, Valluvar's regret is that this great effort is not made by everyone. Andal's Pavai vow joins everyone together and turns the 'few' into the 'many'.

Even today, when the Tiruppavai rings out in temples before dawn in Margazhi, that small vow blossoms into a great social tradition.