Kural 317 · எனைத்தானும் எஞ்ஞான்றும் யார்க்கும் மனத்தானாம்

ஜடபரதரின் அடிகள்

பாகவத புராணத்தின் ஐந்தாம் காண்டம் ஜடபரதர் என்ற அந்தணத் துறவியின் கதையைச் சொல்கிறது. அவர் முன்பு பரதன் என்ற பேரரசனாக இருந்து துறவு பூண்டவர் என்றும், பின் ஒரு மான்குட்டி மீது கொண்ட பற்றால் அடுத்த பிறவியில் மானாகப் பிறந்து, அதன் பின் ஓர் அந்தணனாகப் பிறந்தார் என்றும் புராணம் சொல்கிறது. இந்தப் பிறவியில் அவர் எவரோடும் பேசாமல், மந்தமானவர் போல நடித்து வாழ்ந்தார்; அதனால் ஜடபரதர் எனப்பட்டார்.

ஒருமுறை சிந்து சௌவீர நாட்டு அரசன் ரஹூகணன் பல்லக்கில் கபிலரைக் காணச் சென்றான். பல்லக்கு தூக்கும் ஒருவன் பிழைத்ததால் புதிய ஆள் தேவைப்பட்டது. வீரர்கள் வலிமையான ஜடபரதரைப் பிடித்துப் பல்லக்கைத் தூக்கச் செய்தனர். அவர் மறுக்கவில்லை.

ஜடபரதர் நடக்கும்போது ஒவ்வொரு அடியையும் மிகக் கவனமாக வைத்தார். வழியில் எறும்புகள், புழுக்கள் இருந்தால் அவற்றை மிதிக்காமல் இருக்க அடிக்கடி நின்று நிதானித்தார். அதனால் பல்லக்கு அசைந்து ஆடியது. அரசன் சினம் கொண்டான். 'ஏன் இப்படி நடக்கிறாய்? சோம்பேறியா?' என்று கடிந்தான்.

ஜடபரதர் அமைதியாகப் பதில் சொன்னார். 'நான் எந்த உயிரையும் மிதிக்க விரும்பவில்லை. நான் சுமக்கவில்லை; உடல்தான் சுமக்கிறது. நீயும் நானும் ஒரே ஆன்மாவின் வெவ்வேறு வடிவங்கள்' என்று ஆன்மத் தத்துவத்தை விளக்கினார். அவரது அறிவையும் அருளையும் கண்ட ரஹூகணன் பல்லக்கிலிருந்து இறங்கி அவர் காலில் விழுந்து மன்னிப்பு வேண்டினான்.

'எனைத்தானும் எஞ்ஞான்றும் யார்க்கும் மனத்தானாம் மாணா செய்யாமை தலை' என்பதற்கு ஜடபரதர் உயிருள்ள சான்று. அவர் சிறு எறும்புக்கும் கூடத் தீங்கு நினைக்கவில்லை. அந்த மென்மையே அவரது உயர்வு.

ஜடபரதரின் இந்தக் கதை ஒரு பெரிய தத்துவத்தையும் தாங்கி நிற்கிறது: அரசனும் பல்லக்குத் தூக்குபவனும் ஒரே ஆன்மா என்ற உணர்வு. அந்த உணர்வு இருப்பவனுக்கு யாருக்கும் தீங்கு செய்ய மனமே வராது. எறும்பையும் தன்னைப் போல் பாவிப்பவன் மனிதரை எப்படி வருத்துவான்? ரஹூகணனின் மனமாற்றம் அவன் அறியாமை நீங்கியதைக் காட்டுகிறது.

இவ்வாறு எளிய ஒரு நடை கூட அருளின் பாடமாக மாறக்கூடும் என்பதை ஜடபரதரின் கதை காட்டுகிறது. இக்கதையைக் கேட்கும் நாமும் நம் அடிகளை மென்மையாக வைக்கப் பழகலாம்; அதுவே ஜடபரதர் தரும் எளிய பயிற்சி.

Jada Bharata's Careful Steps

The fifth book of the Bhagavata Purana tells the story of the Brahmin ascetic Jada Bharata. The Purana says that he had earlier been the emperor Bharata who became an ascetic, then through attachment to a fawn was born as a deer in his next life, and after that was born as a Brahmin. In this birth he lived without speaking to anyone, acting like a dullard, and so was called Jada Bharata.

Once the king of Sindhu-Sauvira, Rahugana, was going in a palanquin to see the sage Kapila. One of the palanquin bearers failed, so a new man was needed. The soldiers seized the strong Jada Bharata and made him carry the palanquin. He did not refuse.

As he walked, Jada Bharata placed each step with great care. If there were ants or worms on the path, he stopped often to avoid trampling them. So the palanquin swayed. The king became angry. "Why do you walk like this? Are you lazy?" he scolded.

Jada Bharata answered calmly. "I do not wish to trample any creature. I am not carrying; it is the body that carries. You and I are different forms of one soul," he explained the philosophy of the self. Seeing his knowledge and grace, Rahugana got down from the palanquin, fell at his feet and begged forgiveness.

Jada Bharata is a living proof of "To do no wrong, in the least measure, at any time, to anyone, even in the mind, is foremost." He did not think harm even to a small ant. That very gentleness was his greatness.