Kural 315 · அறிவினான் ஆகுவ துண்டோ பிறிதின்நோய்

ஜாஜலியும் துலாதாரனும்

மகாபாரதத்தின் சாந்தி பர்வம் ஜாஜலி என்ற முனிவரின் கதையைச் சொல்கிறது. ஜாஜலி கடுந்தவம் செய்தார். அவர் ஒரே இடத்தில் அசையாமல் நின்று தியானம் செய்தார். அவர் தலையில் சடை முடியில் ஒரு குருவி தம்பதி கூடு கட்டியது; முட்டையிட்டு குஞ்சுகள் பொரித்து, அவை பறந்து செல்லும் வரை முனிவர் அசையாமல் நின்றார் என்று கதை கூறுகிறது. அவர் தம்மிடமே பெருமை கொண்டார்: 'என் தவத்துக்கு இணையானவர் யார்?'

அப்போது வானிலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது: 'ஜாஜலி, நீ காசி நகரில் வாழும் வணிகன் துலாதாரனுக்கு இணையாக ஆகவில்லை.' ஜாஜலி வியப்புடன் காசி சென்றார். அங்கே துலாதாரன் ஒரு சாதாரணக் கடையில் எடையிடும் தராசுடன் வியாபாரம் செய்துகொண்டிருந்தான். அவன் காட்டில் தவம் செய்யவில்லை, வேதம் ஓதவில்லை.

துலாதாரன் அன்புடன் ஜாஜலியை வரவேற்றான். 'முனிவரே, உங்கள் தவத்தால் உங்களுக்குப் பெருமை வந்துவிட்டது என்று எனக்குத் தெரியும். நான் எந்த உயிருக்கும் துன்பம் செய்யாமல், எல்லா உயிர்களின் நன்மையை நாடி, நேர்மையான எடையில் வாணிகம் செய்கிறேன். எல்லா உயிர்களிடமும் நட்புக் கொண்டவன் நான். இதுவே என் தர்மம்' என்றான்.

அவன் மேலும் கூறினான்: 'உன் தலையில் குருவிகள் கூடு கட்டியதற்காகப் பெருமை கொள்கிறாய். ஆனால் அவற்றைக் காத்தது உன் தவம் அல்ல, அவற்றின் இயல்பான அன்பு. இரக்கம் தவத்தை விடப் பெரிது.' ஜாஜலி தன் ஆணவம் தகர்ந்ததை உணர்ந்து துலாதாரனை வணங்கினார். 'அஹிம்சையே உயர்ந்த தர்மம்' என்ற உண்மையை அவர் இங்கே அறிந்தார்.

'அறிவினான் ஆகுவ துண்டோ பிறிதின்நோய் தந்நோய்போல் போற்றாக் கடை' என்ற குறளை இக்கதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. ஜாஜலி கடும் தவத்தால் அறிவும் ஆற்றலும் பெற்றார்; ஆனால் அவற்றில் பிறர் துன்பத்தை உணரும் அருள் இல்லை. எளிய வணிகன் அருளோடு வாழ்ந்து அறிவுடையவரையும் தாண்டி நின்றான்.

ஜாஜலி கதையின் முடிவில் ஜாஜலி கோபமோ வெறுப்போ கொள்ளவில்லை. அவர் பணிவுடன் துலாதாரனிடம் கற்றார் என்பது அவரது உண்மையான தவ ஆற்றலைக் காட்டுகிறது. தம் குறையை உணர்ந்து எளிய வணிகனிடம் கற்றுக்கொள்வது பெரிய மனத்தின் அடையாளம். அறிவு உடையவன் பணிவையும் பெற்றிருக்கும்போதே அது முழுமை அடைகிறது.

இவ்வாறு இக்கதை, அறிவு, தவம், பெருமை ஆகியவற்றை விட அருளே உயர்ந்தது என்ற செய்தியை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

Jajali and the Merchant Tuladhara

The Shanti Parva of the Mahabharata tells the story of the sage Jajali. Jajali practised severe austerity. He stood motionless in one place in meditation. A pair of sparrows built a nest in his matted hair; the story says the sage stood still until they laid eggs, hatched the chicks and the chicks flew away. He became proud of himself: "Who is equal to my austerity?"

Then a voice came from the sky: "Jajali, you have not become equal to the merchant Tuladhara living in Kashi." Jajali went to Kashi in surprise. There Tuladhara was doing business in an ordinary shop with a weighing balance. He did not do penance in the forest nor chant the Veda.

Tuladhara welcomed Jajali lovingly. "Sage, I know that pride has come to you through your austerity. I trade at an honest weight, without causing pain to any creature, seeking the welfare of all beings. I am a friend to all creatures. This is my dharma," he said.

He went on: "You are proud that sparrows nested on your head. But what protected them was not your penance but their natural trust. Compassion is greater than austerity." Jajali felt his arrogance crumble and bowed to Tuladhara. Here he learned that ahimsa is the highest dharma.

The story illustrates "What benefit is there from knowledge if one does not protect another's pain as one's own?" Jajali gained knowledge and power by hard austerity, but lacked the grace that feels others' pain. The plain merchant, living with compassion, stood beyond the learned.