Kural 312 · கறுத்துஇன்னா செய்தவக் கண்ணும் மறுத்தின்னா

குறள் 312 · இன்னா செய்யாமை · Not doing Evil

கறுத்துஇன்னா செய்தவக் கண்ணும் மறுத்தின்னாசெய்யாமை மாசற்றார் கோள்.

Karuththuinnaa Seydhavak Kannum Maruththinnaa / Seyyaamai Maasatraar Kol

Even when another hath injured them in his hate, the pure in heart return not the injury: for that is their way.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

வெறுப்புக் கொண்டு துன்பம் செய்தவரிடத்திலும், திருப்பி அவர்க்குத் துன்பம் செய்யாமலிருப்பதே மாசற்றார் கொள்கை.

Meaning

Even toward those who out of hatred have done harm, not doing harm in return is the creed of the stainless.

சொற்பொருள் Word by word

கறுத்து: with hatred, in anger
இன்னா செய்தவக்கண்ணும்: even in those who did harm
மறுத்து: in return
இன்னா செய்யாமை: not doing harm
மாசற்றார் கோள்: the creed of the stainless

விளக்கம்

முதற் குறளில் செல்வத்துக்காகத் தீங்கு செய்யாமையைக் கூறிய வள்ளுவர், இக்குறளில் அதைவிடக் கடினமான நிலையைச் சொல்கிறார்: நம்மீது வெறுப்புக் கொண்டு தீங்கு செய்தவரிடமும் திருப்பித் தீங்கு செய்யாமை. 'கறுத்து' என்பது சினம் அல்லது வெறுப்புடன். 'மறுத்து' என்பது மறுமொழியாக, பதிலாக. அவர் செய்த தீமைக்குப் பதிலாகத் தீமையைக் கொடுக்காமல் இருப்பதே மாசற்றவர் கொள்கை.

இயல்பாக மனிதர் தம்மை வருத்தியவரைத் திருப்பி வருத்த வேண்டும் என்று நினைக்கின்றனர். இதை 'நியாயம்' என்றும் எண்ணுகின்றனர். வள்ளுவர் அதைவிட உயர்ந்த வழியைக் காட்டுகிறார். பதிலுக்குத் தீங்கு செய்வது தீமையை முடிக்காது; வளர்க்கும். ஒரு தீமையை இன்னொரு தீமையால் நிறுத்த முடியாது; அது தீ மேல் தீயிடுவது போன்றது.

மேலும் இது தன் மனத்தின் தூய்மையைக் காப்பதற்கும் உதவுகிறது. பிறர் நமக்குத் தீமை செய்தபோதும் நாம் தீமை செய்தால் நம் மனமும் அவர் மனம் போலவே ஆகிவிடுகிறது. 'மாசற்றார்' என்ற நிலை பிறர் செயலால் மாறாமல் இருக்கும் நிலை.

இது கோழைத்தனம் அல்ல என்பதைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். தன்னைக் காத்துக்கொள்ளவும், அநீதியை எதிர்க்கவும் உரிமை உண்டு. வள்ளுவர் சொல்வது, பழிவாங்கும் எண்ணத்துடன் துன்பம் தருவதைத் தவிர்ப்பது. அது மன வலிமையின் அடையாளம்; அடுத்த குறள்கள் அதன் காரணங்களை விளக்குகின்றன.

இக்குறளின் ஆழத்தை உணர வேண்டுமாயின் பழிவாங்கலின் இயல்பை நாம் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். ஒருவர் செய்த தீங்கிற்குப் பதிலடி கொடுத்தால் அவர் மீண்டும் அதற்குப் பதிலடி கொடுக்கிறார். இவ்வாறு தீங்கு சங்கிலியாக நீள்கிறது. இந்தச் சங்கிலியை அறுக்கும் ஆற்றல் ஒருவரிடம் இருந்தால் அவரே 'மாசற்றார்'. அவர் தம் மனத்தைக் கசப்பிலிருந்து காத்துக் கொள்கிறார். ஆகவே பழிவாங்கல் வழியை விட்டுக் கருணை வழியில் நடப்பதே மாசற்றவரின் அடையாளம் என்று கொள்ளலாம். அதுவே மனவலிமையின் உண்மையான அடையாளம்.

Explanation

In the first couplet Valluvar spoke of not harming for the sake of wealth; in this one he states a harder case: not retaliating even against one who has harmed us out of hatred. Karuththu means with anger or hatred; maruththu means in return. Not giving evil in return for the evil done is the creed of the stainless.

Naturally people think of paying back those who hurt them, and call it "justice". Valluvar shows a higher way. Retaliation does not end evil; it increases it. One evil cannot stop another; it is like putting fire on fire.

It also helps protect the purity of one's own mind. If we do harm when others have harmed us, our mind becomes like theirs. The state of being maasatrar, stainless, is one that does not change by others' acts.

It should be clear this is not cowardice. We have the right to protect ourselves and oppose injustice. What Valluvar says is to avoid giving pain with the intent of revenge. That is a sign of strength of mind, and the next couplets explain its reasons.

To grasp the depth of this verse we should think about the nature of revenge. If one retaliates for harm, the other retaliates again, and the harm lengthens into a chain. One who has the strength to break that chain is the maasatrar, the stainless. He keeps his mind from bitterness.

கதை

அப்பரும் சுண்ணாம்புக் காளவாயும்

பன்னிரு திருமுறைகளில் தேவாரம் பாடிய மூவருள் ஒருவர் திருநாவுக்கரசர், அப்பர் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். சேக்கிழாரின் பெரிய புராணம் அவர் வாழ்க்கையை விரிவாகக் கூறுகிறது. அப்பர் இளமையில் சமணத் துறவியாக இருந்து பின் சைவ நெறிக்குத் திரும்பியவர் என்று மரபு கூறுகிறது. அவர் மனம் மாறியதைச் சமணர்கள் பொறுக்கவில்லை. அவர்கள் பல்லவ மன்னன் மகேந்திரவர்மனிடம் அப்பரைப் பற்றிக் கூறி, அவரைத் தண்டிக்கும்படி வேண்டினர்.

மன்னன் அப்பரைச் சுண்ணாம்புக் காளவாயில் இட்டான் என்று கதை கூறுகிறது. அப்பர் இறைவனை 'மாசில் வீணையும் மாலை மதியமும்' எனத் தொடங்கும் பதிகம் பாடினார். காளவாய் அவருக்கு இளவேனிற்கால நிழல் போல குளிர்ந்தது. பின்னர் நஞ்சு கலந்த பாலைக் கொடுத்தனர்; அது அவரை ஒன்றும் செய்யவில்லை. மதம் கொண்ட யானையை அவர்மீது ஏவினர்; அது அவரை வணங்கிச் சென்றது. இறுதியாக அவரைக் கல்லில் கட்டிக் கடலில் எறிந்தனர்; அவர் 'சொற்றுணை வேதியன்' என்ற பதிகம் பாடியதும் அந்தக் கல் தெப்பமாக மிதந்து அவரைக் கரை சேர்த்தது.

இத்தனை கொடுமைகளுக்குப் பிறகும் அப்பர் எவருக்கும் தீங்கு நினைக்கவில்லை. தம்மை வதைத்த சமணர்களையும் மன்னனையும் அவர் பழிக்கவில்லை. இறுதியில் மன்னன் தன் தவறை உணர்ந்து சைவ நெறியை ஏற்றான் என்றும், அப்பர் கருணையுடன் அவனை ஏற்றார் என்றும் பெரிய புராணம் கூறுகிறது. இந்த மாற்றம் வலிமையால் அல்ல, அப்பரின் அமைதியாலும் அருளாலும் வந்தது.

அப்பர் தம் வாழ்க்கை முழுவதும் உழவாரப் பணி செய்தவர். கோயில்களைத் தூய்மை செய்வதில் ஈடுபட்டு, 'நாமார்க்கும் குடியல்லோம் நமனை அஞ்சோம்' எனத் துணிவுடன் பாடினார். அவர் துணிவு பகைமையால் வந்ததல்ல, இறைநம்பிக்கையால் வந்தது.

'கறுத்தின்னா செய்தவக் கண்ணும் மறுத்தின்னா செய்யாமை மாசற்றார் கோள்' என்ற குறளின் மெய்ப்பொருளை அப்பர் வாழ்க்கை காட்டுகிறது. அவர் மனத்தில் துன்பம் செய்தவர்மேல் பழிவாங்கும் எண்ணம் ஒரு கணமும் எழவில்லை.

அப்பரின் கதையில் ஒரு நுட்பம் உள்ளது: அவர் தம்மை வதைத்தவர்களை வெல்ல வலிமையை நாடவில்லை, இறைவனின் துணையையே நாடினார். அவர் பாடிய பதிகங்கள் அச்சத்திலிருந்து பிறந்தவை அல்ல, நம்பிக்கையிலிருந்து பிறந்தவை. 'நாமார்க்கும் குடியல்லோம்' என்ற அவர் பாடல் இன்றும் தன்னம்பிக்கையின் முழக்கமாக ஒலிக்கிறது. தமக்குத் தீங்கு செய்தவரைப் பகைக்காத மனம், பகைக்கும் மனத்தைவிட மிகுந்த துணிவு உடையது.

பல்லவ மன்னனின் மனமாற்றம் அப்பரின் அருளுக்குக் கிடைத்த பெரும் பரிசு என்று பெரிய புராணம் போற்றுகிறது.

A story

Appar and the Lime Kiln

Tirunavukkarasar, also called Appar, is one of the three saints who sang the Tevaram in the twelve Tirumurais. Sekkizhar's Periya Puranam tells his life at length. Tradition says that Appar in youth was a Jain monk and later returned to the Shaiva path. The Jains could not bear his change of heart. They told the Pallava king Mahendravarman about Appar and begged him to punish him.

The story says the king had Appar thrown into a lime kiln. Appar sang a hymn to the Lord beginning "Maasil veenaiyum maalai mathiyamum". The kiln became cool to him like a spring shade. Then they gave him milk mixed with poison, which did nothing to him. They set a rutting elephant on him, and it bowed to him and went away. At last they tied him to a stone and threw him into the sea; when he sang the hymn "Sotrunai vedhiyan" the stone floated as a raft and carried him to shore.

After all these cruelties Appar thought no harm to anyone. He did not curse the Jains who tormented him nor the king. In the end, the Periya Puranam says, the king recognised his error and embraced the Shaiva path, and Appar accepted him with compassion. This change came not by force but by Appar's calm and grace.

Throughout his life Appar did uzhavaaram, the work of cleaning temples with a hoe, and sang boldly, "Naamaarkkum kudiyallom namanai anjom", "we are subject to none, we fear not even death". His courage came not from enmity but from faith in God.

Appar's life shows the true meaning of "Even toward those who, in hatred, did harm, not doing harm in return is the creed of the stainless." Not for a moment did a thought of revenge arise in his mind against those who hurt him.

சிந்தனைக்கு

உங்களுக்குத் தீங்கு செய்த யாருக்கு எதிராக நீங்கள் இன்னும் மனத்துக்குள் கணக்கு வைத்திருக்கிறீர்கள்? அந்தக் கணக்கை முடிப்பது எப்படி இருக்கும்?

To reflect on

Who wronged you that you are still keeping an invisible tally against, and what would it be like to close the account?