இன்னா செய்யாமை

இரந்திதேவனின் பிரார்த்தனை

பாகவத புராணத்தின் ஒன்பதாம் காண்டம் இரந்திதேவன் என்ற அரசனின் கதையைச் சொல்கிறது. அவன் சங்கிருதியின் மகன், சந்திர வம்சத்தில் பிறந்தவன். தன் செல்வம் முழுவதையும் தானம் செய்து, இறுதியில் தானும் தன் குடும்பமும் உண்ண ஒன்றுமில்லாத நிலையை அடைந்தான். ஆயினும் அவன் மனம் கலங்கவில்லை; எவருக்கும் தீங்கு செய்யாமல், இயன்றவரை அருள் செய்யவே விரும்பினான்.

ஒருமுறை பஞ்சம் வந்தது. இரந்திதேவன் நாற்பத்தெட்டு நாள் உணவின்றி இருந்தான் என்று புராணம் கூறுகிறது. நாற்பத்தொன்பதாம் நாள் அவனுக்கு சிறிது நெய், பாயசம், மாவு, நீர் கிடைத்தன. அவன் உண்ண அமரும் வேளையில் ஒரு அந்தணர் விருந்தினராக வந்தார். இரந்திதேவன் அவருக்குச் சிறிது உணவளித்து மகிழ்ச்சியுடன் அனுப்பினான். மீதமுள்ளதைப் பகிர்ந்து உண்ணத் தொடங்கும் போது ஒரு சூத்திரர் வந்தார். அவருக்கும் ஒரு பங்கு அளித்தான். பின்னர் நாய்களுடன் ஒருவன் வந்து உணவு கேட்டான். அவனுக்கும் கொடுத்தான்.

இக்கதையில் இரந்திதேவன் ஒவ்வொருவருக்கும் உணவளித்த விதத்தைக் கவனியுங்கள். முதலில் வந்தவர் அந்தணர்; பிறகு வந்தவர் வேறு குலத்தவர்; பின்னர் நாய்களுடன் வந்தவர்; இறுதியில் தாழ்ந்தவராகக் கருதப்பட்ட ஒருவர். இரந்திதேவன் எவரிடமும் வேறுபாடு காட்டவில்லை. எல்லோரையும் ஒரே அன்புடன் அணுகினான். அவன் அருள் உயர்வு தாழ்வு பார்க்காதது. தான் பசித்திருந்தும் மற்றவரின் பசியை முதலில் தீர்த்தான். இதுவே 'இன்னா செய்யாமை'யின் உச்ச நிலை: பிறருக்குத் துன்பம் தராதது மட்டுமன்றி, அவர் துன்பத்தை நீக்கத் தன்னைத் தருவது.

இறுதியில் குடிக்க நீர் மட்டுமே எஞ்சியது. அதை அருந்தப்போகும்போது தாகத்தால் வாடும் ஒரு புல்கசன் அதாவது தாழ்ந்தவராகக் கருதப்பட்ட ஒருவன் வந்து, 'எனக்குத் தாகம் உயிர் போகிறது, நீர் தாருங்கள்' என்றான். இரந்திதேவன் மனம் கரைந்தது. அவன் கூறிய சொற்கள் இந்தக் கதையின் உயிர்: 'எட்டு சித்திகளுடன் கூடிய உயர் நிலையையோ மீண்டும் பிறவாமையையோ நான் இறைவனிடம் கேட்கவில்லை. எல்லா உயிர்களின் துன்பத்தையும் நான் ஏற்று, அவர்கள் துன்பம் நீங்கும்படி செய்ய வேண்டும் என்பதையே விரும்புகிறேன்.' அவன் அந்த நீரை அந்த மனிதனுக்கே கொடுத்தான்.

இக்கதையில் புராணம் இரந்திதேவனை ஒரு சோதனைக்கு உள்ளாக்குவதையும் காண்கிறோம். மும்மூர்த்திகள் தாமே விருந்தினராக வந்தனர் என்பது, இறைவன் நம் அருள் மனத்தைச் சோதிக்க எளிய மனிதர்களின் வடிவில் வருவான் என்ற நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது. நம் மரபு 'அதிதி தேவோ பவ' அதாவது 'விருந்தினரை இறைவனாகக் கருது' என்று உபதேசிக்கிறது. தாகத்தால் வாடிய அந்த எளிய மனிதனைப் போற்றியது அந்த நெறியின் நிறைவு.

இந்தக் கதையை நாம் பலவாறு அர்த்தப்படுத்தலாம். சிலர் அதை அதிதி பூஜையின் சிகரம் என்கின்றனர். வேறு சிலர் தியாகத்தின் உச்சம் என்கின்றனர். இன்னும் சிலர் உயிர்கள் அனைத்தும் ஒன்று என்ற அத்வைத நோக்கின் வெளிப்பாடு என்கின்றனர். எப்படி எடுத்தாலும் அதன் சாரம் துன்புறும் உயிரிடம் காட்டும் அருளே.

அதன் பின் மும்மூர்த்திகளும் தோன்றி அவனது அருளைப் போற்றினர் என்றும், அவனுடைய பொறுமையைச் சோதிக்கவே அவர்கள் அவ்வாறு வந்தவர்கள் என்றும் புராணம் கூறுகிறது. அவன் எவ்விதப் பற்றும் இன்றி வாழ்ந்து, இறுதியில் முக்தி அடைந்தான் என்று கதை முடிகிறது.

இரந்திதேவன் எவருக்கும் துன்பம் செய்யவில்லை; தன் துன்பத்தையும் பொருட்படுத்தவில்லை; பிறர் துன்பத்தை நீக்குவதையே தன் பிரார்த்தனை ஆக்கினான். 'இன்னா செய்யாமை' என்ற அதிகாரம் நமக்குக் கற்பிக்கும் உயர்ந்த இலட்சியம் அவன் வாழ்வில் மலர்ந்துள்ளது.

இரந்திதேவன் தன் செல்வத்தை இழந்தபோதும் அவன் புகழ் மங்கவில்லை. அவன் கொடை, இரக்கம், அமைதி ஆகியவை காலத்தை வென்றன என்று புராணங்கள் போற்றுகின்றன. மகாபாரதமும் அவனைத் தானசீலர்களுள் ஒருவனாகக் குறிப்பிடுகிறது. செல்வம் இழந்தும் அருளால் உயர்ந்தவன் என்பதே அவனது தனிச்சிறப்பு. நாமும் நம் வாழ்வில் பிறர் துன்பத்தை நீக்கும் சிறு முயற்சிகளையாவது தொடங்கலாம். இவ்வாறு இரந்திதேவனின் பிரார்த்தனை, துன்பம் செய்யாமையின் எல்லையற்ற வடிவமாகவும், எல்லா உயிர்களோடும் ஒன்றும் அருளின் அடையாளமாகவும் நம் மரபில் நிலைத்துள்ளது; அதை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது நம் கடமை. இக்கதை அருளின் எல்லையற்ற வடிவத்தை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது; அதை நாமும் நம் வாழ்வில் சிறிதளவாவது கைக்கொள்ளலாம்.

Rantideva's Prayer

The ninth book of the Bhagavata Purana tells the story of the king Rantideva. He was the son of Sankriti, born in the lunar dynasty. He gave away all his wealth in charity and finally reached a state in which neither he nor his family had anything to eat. Yet his mind did not waver; he wished to do no harm to anyone and to show grace as far as he could.

Once a famine came. The Purana says Rantideva remained without food for forty-eight days. On the forty-ninth day he obtained a little ghee, porridge, flour and water. Just as he sat down to eat, a Brahmin arrived as a guest. Rantideva gave him some food and sent him off gladly. As he began to share and eat what was left, another guest arrived. He gave him a share too. Then a man arrived with dogs and asked for food. He gave to him also.

In this story note how Rantideva fed each person. First came a Brahmin, then a man of another community, then one with dogs, and last one regarded as low. Rantideva showed no difference. He approached everyone with the same love. His grace did not see high and low. Though hungry himself, he relieved others' hunger first. This is the summit of innaa seyyaamai: not only to give no pain to others but to give oneself to remove their pain.

At last only water was left. As he was about to drink, a man, a pulkasa regarded as low-born, faint with thirst, came and said, "Thirst is taking my life; give me water." Rantideva's heart melted. The words he spoke are the soul of this story: "I do not ask the Lord for the eight powers or for freedom from rebirth. I wish only to take on the suffering of all beings so that their pain may end." He gave the water to the man.

We see too that the Purana puts Rantideva to a test. That the three gods themselves came as guests shows the belief that God comes in the form of simple people to test our compassionate minds. Our tradition teaches "atithi devo bhava", regard the guest as God. Honouring the thirsty ordinary man was the fulfilment of that path.

After that, the Purana says, the three gods appeared and praised his compassion, and had come to test his patience. He lived without any attachment and in the end reached liberation, the story concludes.

Rantideva harmed no one; he did not mind his own pain; he made the removal of others' pain his prayer. The high ideal this chapter teaches blossomed in his life.