Kural 313 · செய்யாமல் செற்றார்க்கும் இன்னாத செய்தபின்

அரக்கு மாளிகையும் துரியோதனனும்

மகாபாரதத்தின் ஆதி பர்வம் அரக்கு மாளிகை நிகழ்ச்சியைச் சொல்கிறது. தருமர் இளவரசனாக முடிசூட்டப்படுவார் என்ற செய்தியால் துரியோதனன் மிகுந்த பொறாமை கொண்டான். பாண்டவர்கள் அவனுக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்யவில்லை. ஆயினும் காரணமின்றி அவன் அவர்களை வெறுத்தான். தன் தந்தை திருதராஷ்டிரனை நம்ப வைத்து, அவர்களை வாரணாவதம் என்ற நகருக்கு அனுப்பும்படி செய்தான்.

அந்த நகரில் புரோசனன் என்ற பொறியாளர் அரக்கு, நெய், கொழுப்பு போன்ற எளிதில் தீப்பற்றும் பொருள்களால் ஒரு மாளிகையை அமைத்தார். பாண்டவர்கள் அதில் தங்கும்போது இரவில் தீ வைத்து அவர்களை எரிக்கத் திட்டம் இருந்தது. ஆனால் விதுரர் இந்தச் சதியை அறிந்து சாடையாகத் தருமருக்கு எச்சரிக்கை சொன்னார். ஒரு தொழிலாளி சுரங்கம் தோண்டி அவர்கள் தப்பிச் செல்ல வழி செய்தான்.

ஒரு நாள் இரவு பாண்டவர்கள் தாமே மாளிகைக்குத் தீ வைத்துச் சுரங்கத்தின் வழியே தப்பினர் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது. புரோசனன் அந்தத் தீயில் இறந்தான். அங்கே ஓர் ஏழைப் பெண்ணும் அவளது ஐந்து மகன்களும் தங்கியிருந்ததால் அவர்களும் தீயில் இறந்தனர். பாண்டவர்கள் இறந்துவிட்டனர் என்று அஸ்தினாபுரத்தில் நம்பப்பட்டது. துரியோதனன் மகிழ்ந்தான்.

ஆனால் பாண்டவர்கள் உயிருடன் இருந்தனர்; அவர்கள் திரௌபதியை மணந்து மீண்டும் வெளிப்பட்டனர். தீங்கு செய்யாதவர்களுக்கு அவன் செய்த சதி அவனுக்கே விளைந்தது. அவனுடைய பெயர் களங்கமடைந்தது; பெரியோர்களின் வெறுப்பு அவன் மீது விழுந்தது. இறுதியில் குருக்ஷேத்திரப் போரில் அவனும் அவன் தம்பியரும் அழிந்தனர்.

'செய்யாமல் செற்றார்க்கும் இன்னாத செய்தபின் உய்யா விழுமந் தரும்' என்பதற்கு இதுவே ஓர் ஆழமான எடுத்துக்காட்டு. காரணம் இல்லாத பகைமையும், அதன் விளைவாகச் செய்த தீங்கும், தப்ப முடியாத துன்பமாக அவனை வந்தடைந்தன.

விதுரர் இந்த நிகழ்ச்சியில் ஒரு நற்பண்பைக் காட்டுகிறார். அரண்மனையில் இருந்தும் அவர் தீமையைப் பார்த்துக் கொண்டு மௌனம் காக்கவில்லை. எச்சரிக்கை தந்தார், சுரங்கம் தோண்டுபவரை அனுப்பினார். நன்மையைச் செய்யத் துணிந்தவர் ஒருவர் இருந்தால் தீமையின் வலை கூட அறுபடும் என்பதே இக்கதையின் இன்னொரு பாடம். அதே வேளையில் தீமை செய்தவன் தன் சதியால் நெடுநாள் நிம்மதி பெறவில்லை என்பதையும் நாம் காண்கிறோம்.

இவ்வாறு தீங்கு எண்ணுவது முதல் அதை நிறைவேற்ற முயல்வது வரை அது செய்தவனையே சூழ்ந்து அழிக்கிறது.

The Lacquer House and Duryodhana

The Adi Parva of the Mahabharata relates the episode of the lacquer house. When the news came that Yudhishthira would be crowned crown prince, Duryodhana was filled with envy. The Pandavas had done him no harm. Yet he hated them without cause. He persuaded his father Dhritarashtra to have them sent to a city called Varanavata.

In that city an engineer, Purochana, built a house of lac, ghee, fat and other easily inflammable materials. The plan was to set fire to it at night while the Pandavas lived there and burn them. But Vidura learned of the plot and secretly warned Yudhishthira in veiled words. A worker dug a tunnel so they could escape.

One night, the Mahabharata says, the Pandavas themselves set fire to the house and escaped through the tunnel. Purochana died in the fire. Because a poor woman and her five sons had been staying there, they too died in the fire. It was believed at Hastinapura that the Pandavas were dead. Duryodhana rejoiced.

But the Pandavas were alive; they married Draupadi and emerged again. The plot he made against those who had not harmed him turned back upon him. His name was stained and the hatred of elders fell upon him. In the end in the Kurukshetra war he and his brothers perished.

This is a deep illustration of "If one does harm even to those who hated him without cause, it brings unescapable suffering." Hatred without cause, and the harm done as its result, came to him as suffering he could not escape.