Kural 444 · தம்மிற் பெரியார் தமரா ஒழுகுதல்

சுக்ரீவனும் இராமனும்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் இந்தக் கதை சொல்லப்படுகிறது. வானர அரசன் வாலியின் தம்பி சுக்ரீவன். வாலி அவனைச் சினந்து அரசிலிருந்து துரத்திவிட்டான். சுக்ரீவன் தன் மனைவியையும் இழந்து, ரிஷ்யமுக மலையில் சில நண்பர்களுடன் அச்சத்துடன் வாழ்ந்தான். வாலி அவனைவிட மிக வலிமையானவன்; அவனை நேரில் எதிர்க்க சுக்ரீவனுக்கு ஆற்றல் இல்லை.

அப்போது இராமனும் இலக்குவனும் சீதையைத் தேடி அவ்வழியே வந்தனர். சுக்ரீவன் அவர்களைக் கண்டு முதலில் அஞ்சினான். ஆனால் அனுமன் அவர்களிடம் பேசி, அவர்கள் நல்லவர்கள் என்பதை அறிந்து சுக்ரீவனிடம் அழைத்து வந்தான். இராமனும் சுக்ரீவனும் தீயின் முன் உறுதிமொழி எடுத்து நட்புக் கொண்டனர்.

சுக்ரீவன் தன் துயரை இராமனிடம் கூறினான். இராமன் வாலியை வீழ்த்தித் தருவதாக வாக்களித்தான். பின்னர் வாலி சுக்ரீவனோடு போரிட்டபோது, இராமன் மறைந்திருந்து ஓர் அம்பை எய்து வாலியை வீழ்த்தினான் என்று மரபு கூறுகிறது. இந்தச் செயலின் தகுதி பற்றி மரபில் வாதங்கள் உள்ளன; ஆனால் சுக்ரீவன் அரசனானான் என்பது எல்லோரும் ஏற்கும் செய்தி.

சுக்ரீவன் தனியாக இருந்தபோது வலிமை இல்லாதவன். தன்னினும் பெரியவரான இராமனை நண்பராகப் பெற்றபின், அவனுக்கு ஆட்சியும் மனைவியும் மீண்டும் கிடைத்தன. பின்னர் அவன் இராமனின் தேடலிலும் போரிலும் தன் படையுடன் உதவி, தன் நன்றியை நிறைவேற்றினான்.

இங்கு தம்மிற் பெரியாரைத் தமராகக் கொண்டதே சுக்ரீவனின் மீட்சிக்குக் காரணம். ஒருவனுடைய தனி ஆற்றல் குறைவாக இருப்பினும், பெரியாரின் துணை அவனுக்குப் பெரும் வலிமையைத் தருகிறது.

சுக்ரீவன் தன் வலிமையற்ற நிலையை மறைக்காமல் இராமனிடம் சொன்னதில் ஒரு தனிச் சிறப்பு உண்டு. தன் குறையை ஒப்புக்கொள்வதே பெரியாரை அணுகுவதற்கான முதல் தகுதி. பெருமை பேசிக்கொண்டிருந்தால் இராமன் அவனை ஏற்றிருக்க மாட்டான். அதேபோல் இராமனும் சுக்ரீவனுக்குத் தம் துயரையும் தம் தேடலையும் சொன்னார்; இரு தரப்பிலும் வெளிப்படைத் தன்மை இருந்தது. நட்பு உறுதியானதும் சுக்ரீவன் தன் பங்கைச் செய்ய வேண்டியிருந்தது; அவன் தாமதித்தபோது இலக்குவன் எச்சரித்தான் என்று நூல் கூறுகிறது. அதன் பின் அவன் தன் படைகளை எல்லாத் திசைகளிலும் அனுப்பினான். ஆகவே பெரியாரின் துணை என்பது ஒருவழிச் சார்பு அன்று; நன்றியும் கடமையும் இரு பக்கமும் உண்டு. அதனால்தான் அது வலிமை.

Sugriva and Rama

This story is told in the Kishkindha Kanda of Valmiki's Ramayana. Sugriva was the younger brother of Vali, king of the vanaras. Vali, in anger, drove him out of the kingdom. Having lost his wife as well, Sugriva lived in fear on Mount Rishyamukha with a few friends. Vali was far stronger than he, and Sugriva had no power to face him directly.

Then Rama and Lakshmana came that way, searching for Sita. Sugriva saw them and at first was afraid. But Hanuman spoke with them, learned that they were good men, and brought them to Sugriva. Rama and Sugriva took a vow before fire and became friends.

Sugriva told Rama of his grief. Rama promised to bring Vali down. Later, when Vali fought Sugriva, tradition says Rama, hidden, shot an arrow and felled Vali. There are debates in tradition about the propriety of this act, but that Sugriva became king is a fact all accept.

When alone, Sugriva had no strength. After obtaining as friend Rama, who was greater than himself, he regained his kingdom and his wife. Later he helped Rama with his army in the search and the war, and fulfilled his gratitude.

Here it was Sugriva's making one greater than himself his own that caused his recovery. Even if a man's own power is little, the support of the great gives him very great strength.