Kural 447 · இடிக்குந் துணையாரை யாள்வரை யாரே

திரௌபதியும் பீமனும் யுதிஷ்டிரனும்

மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் இந்த உரையாடல் இடம்பெறுகிறது. சூதாட்டத்தில் தோற்ற பாண்டவர் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் காட்டில் வாழ்ந்தனர். ஒருநாள் துவைதவனத்தில் ஒரு நிகழ்ச்சி நடந்தது. துரியோதனனின் செழிப்பைப் பற்றிய செய்தியைக் கேட்டுத் துரௌபதி மிகவும் வருந்தினாள்.

அவள் யுதிஷ்டிரனிடம் நேரடியாகப் பேசினாள். 'அரசே, நீங்கள் அறவழியில் நிற்பவர் என்பதை நான் அறிவேன். ஆனால் கொடுமை செய்தவர்கள் நலமாக இருக்க, அறவழி நிற்பவர் துன்பப்படுவது எப்படி நியாயம்? உங்கள் பொறுமை மட்டும் போதாது; ஏதாவது செய்ய வேண்டும்' என்று கடுமையாகக் கேட்டாள். அவள் தம் அவமானத்தின் வலியை மறைக்காமல் சொன்னாள்.

பீமனும் அவளோடு சேர்ந்து பேசினான். 'அண்ணா, காலம் கடந்துகொண்டிருக்கிறது. சத்தியத்தின் பெயரால் நாம் நம் உரிமையை இழக்கிறோம். எதிரிகளுடன் போரிட வேண்டிய நேரம் இது' என்றான். அவன் சொற்கள் கடுமையாக இருந்தன. அவனுடைய பேச்சில் சினமும் துயரமும் கலந்திருந்தன.

யுதிஷ்டிரன் இவற்றை அமைதியாகக் கேட்டான். அவர்களை நிந்திக்கவில்லை; சினம் கொள்ளவும் இல்லை. 'நீங்கள் சொல்வதில் உண்மை உள்ளது. ஆனால் நான் கொடுத்த வாக்கை மீற முடியாது. உரிய காலம் வரும்வரை பொறுத்திருக்க வேண்டும்' என்று தன் நிலையை விளக்கினான். இருப்பினும் அவர்கள் சொற்கள் அவனை எச்சரித்தன. பின்னர் அர்ஜுனன் தெய்வீக ஆயுதங்களைப் பெற இந்திரலோகம் செல்லவும் அவர்கள் ஆயத்தமாகவும் அவன் ஏற்பாடு செய்தான்.

இடித்துரைக்கும் துணைவர் அரசனை அவன் கடமையின் விழிப்பில் வைத்திருந்தனர். யுதிஷ்டிரன் அவர்களின் கடுஞ்சொல்லைப் பொறுத்தான்; அதன் உட்பொருளை உணர்ந்தான். அதனால் அவன் உறுதி குலையவில்லை.

பதின்மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர்கள் தம் உரிமைக்காகப் போராடி வென்றனர். இடித்துரைக்கும் துணைவரைப் பெற்று, அவர் சொல்லைப் பொறுமையாகக் கேட்ட யுதிஷ்டிரனை எவராலும் கெடுக்க இயலவில்லை.

இந்த உரையாடலில் துரௌபதியின் சொற்கள் ஒரு தனிப்பட்ட துயரில் இருந்து வந்தவை என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். ஆயினும் அவள் அவற்றை அரசனின் கடமையுடன் இணைத்துப் பேசினாள். யுதிஷ்டிரன் தன் நிலையை மாற்றாவிட்டாலும், அவர்கள் சொன்னவற்றைப் புறக்கணிக்கவில்லை. அவற்றை எண்ணிப் பார்த்து, வனவாசக் காலத்தை வீணாக்காமல் ஆயத்தத்துக்கான காலமாக மாற்றினான். அதாவது இடிப்பு அவனைச் செயலற்ற பொறுமையிலிருந்து விழிப்புள்ள பொறுமைக்குக் கொண்டுவந்தது. வியாச முனிவரின் ஆலோசனை, அர்ஜுனனின் தவம், இந்திரலோகப் பயணம் ஆகியவை இந்தக் காலத்தில் நடந்தவை. இடிப்பாரைப் பொறுமையுடன் கேட்பவன் எளிதில் வீழ்வதில்லை; அவன் சொற்களையும் ஆலோசனையையும் செயலாக்கும்போது அவன் வலிமை பெருகுகிறது.

Draupadi, Bhima and Yudhishthira

This conversation occurs in the Vana Parva of the Mahabharata. Having lost at dice, the Pandavas lived twelve years in the forest. One day an incident occurred in Dvaitavana. Hearing news of the prosperity of Duryodhana, Draupadi was greatly grieved.

She spoke directly to Yudhishthira. 'King, I know you stand on the path of dharma. But how is it just that those who did cruelty are well while the one who stands on dharma suffers? Your patience alone is not enough; something must be done,' she asked sharply. She did not hide the pain of her humiliation.

Bhima joined her. 'Brother, time is passing. In the name of truth we are losing our right. This is the time to fight the enemies,' he said. His words were harsh. Anger and grief were mixed in his speech.

Yudhishthira heard these calmly. He did not condemn them, and he did not grow angry. 'There is truth in what you say. But I cannot break the word I gave. We must wait until the proper time,' he explained his position. Yet their words warned him. Later he also arranged for Arjuna to go to Indra's world to obtain divine weapons, and for the others to be ready.

Helpers who rebuked kept the king alert to his duty. Yudhishthira bore their harsh words and understood their inner meaning. So his resolve did not break.

After thirteen years they fought for their right and won. No one could ruin Yudhishthira, who had helpers that rebuked him and who patiently heard their word.