Kural 445 · சூழ்வார்கண் ணாக ஒழுகலான் மன்னவன்

தசரதனின் அமைச்சர்கள்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் பாலகாண்டத்தில் அயோத்தியின் ஆட்சி முறை விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. அரசன் தசரதன் சிறந்த ஆட்சியாளன் என்று பெயர் பெற்றவன். அவனுக்கு எட்டு அமைச்சர்கள் இருந்ததாகவும், அவர்கள் அறிவும் நேர்மையும் உடையவர்கள் என்றும் அந்த நூல் குறிப்பிடுகிறது. அவர்களுள் சுமந்திரர் மிகவும் நம்பிக்கைக்கு உரியவர் என்று மரபு கூறுகிறது.

அவர்கள் பணி வெறும் ஆலோசனையில் முடிவதில்லை. நாட்டில் நடப்பவை அனைத்தையும் அறிந்து தசரதனுக்குத் தெரிவிப்பர். நாட்டின் எல்லா மூலைகளுக்கும் அவர்கள் அனுப்பிய ஒற்றர்கள் செய்தி கொண்டுவருவர். அதனால் அரசன் நாடு முழுவதையும் தம் கண்ணால் கண்டது போல் அறிந்திருந்தான்.

அவர்களோடு அரசனுக்குக் குருவாக வசிட்டரும் வாமதேவரும் இருந்தனர். எந்த முக்கிய முடிவானாலும், அரசன் அவர்களிடம் கலந்தாலோசித்த பின்பே செய்தான். புதல்வப்பேறு வேள்வி செய்யவும் வசிட்டரின் அறிவுரையே காரணம் என்பர்.

இராமனை இளவரசனாக்கலாம் என்று தசரதன் எண்ணியபோதும், முதலில் அமைச்சர்களிடமும் மக்களிடமும் கருத்து கேட்டான் என்று அயோத்தியா காண்டம் குறிப்பிடுகிறது. எல்லோரும் ஒப்புக்கொண்ட பின்னரே அவன் அறிவித்தான்.

இக்கதையில் குறளின் உண்மை தெரிகிறது. அரசன் தன் ஆலோசகர்களைத் தன் கண்களாகக் கொண்டு ஆட்சி செய்தான். அவர்களை ஆராய்ந்து தேர்ந்தெடுத்ததால் அவனுடைய ஆட்சி நாட்டின் பாராட்டைப் பெற்றது.

ஆலோசகர்கள் நல்லவராக இருந்தால் அரசனின் பார்வை தெளிவாகும் என்பதையும், தேர்ந்தெடுப்பதில் கவனம் இல்லையெனில் ஆட்சி கெடும் என்பதையும் இது காட்டுகிறது.

இந்த அமைச்சர்களுக்குள் இருந்த உறவில் இன்னொரு நுட்பமும் உண்டு. தசரதன் தன் அமைச்சர்களை வெறும் பணியாளராக நடத்தவில்லை; அவர்களை அரசாட்சியின் பங்காளிகளாக மதித்தான். அதனால் அவர்கள் தம் கருத்தை அச்சமின்றிச் சொல்ல முடிந்தது. நல்ல ஆலோசனை கிடைக்க ஆலோசகரின் தகுதி மட்டும் போதாது; அவர்கள் பேசத் துணிவு தரும் சூழலும் வேண்டும். தசரதன் அந்தச் சூழலை உருவாக்கியதாலேயே நாட்டின் நிலை அவனுக்கு உண்மையாகத் தெரிந்தது. பின்னாளில் அவன் முதுமையில் கைகேயியின் வரத்தால் மனம் தளர்ந்தபோது, அவன் அமைச்சர்களின் ஆலோசனையை நாடாமல் தனிப்பட்ட உணர்வால் செயல்பட்டான் என்றும் அதுவே பெருந் துன்பத்துக்கு வழி வகுத்தது என்றும் மரபு சுட்டும். ஆகவே ஆலோசகரைத் தேடுவதும் அவர்கள் சொல்லுக்குச் செவி கொடுப்பதும் தொடர்ந்த கடமை. ஆகவே நல்ல அமைச்சர்களைப் பெற்றிருப்பதே அரசனின் பெரும் செல்வம்.

Dasharatha's Ministers

In the Bala Kanda of Valmiki's Ramayana the way Ayodhya was governed is told at length. King Dasharatha was known as an excellent ruler. The text mentions that he had eight ministers, and that they were people of knowledge and integrity. Among them, tradition says, Sumantra was the most trusted.

Their work did not end with counsel. They learned all that happened in the country and told Dasharatha. Spies they sent to every corner of the land brought news. So the king knew the whole country as if he had seen it with his own eyes.

Along with them, Vasishtha and Vamadeva were the king's preceptors. On any important decision, the king acted only after consulting them. It is said that even the performance of the sacrifice for the birth of sons came from Vasishtha's advice.

When Dasharatha thought of making Rama the heir, the Ayodhya Kanda mentions that he first asked the opinion of ministers and of the people. Only after all had agreed did he announce it.

The truth of the verse shows in this story. The king ruled with his counsellors as his eyes. Because he examined and chose them, his rule won the country's praise.

It shows that if counsellors are good, the king's sight is clear, and that if care in choosing is lacking, the rule is ruined.