Kural 441 · அறனறிந்து மூத்த அறிவுடையார் கேண்மை

பீஷ்மரிடம் அறம் கேட்ட யுதிஷ்டிரன்

மகாபாரதத்தின் சாந்தி பர்வத்தில் இந்த நிகழ்ச்சி இடம்பெறுகிறது. குருக்ஷேத்திரப் போர் முடிந்தது. யுதிஷ்டிரன் வெற்றி பெற்றும் மனம் அமைதி அடையவில்லை. எண்ணற்ற உறவினரும் ஆசிரியரும் போரில் மாண்டனர் என்ற துயரம் அவனை வாட்டியது. அரசாட்சியை ஏற்க அவன் தயங்கினான்.

அப்போது கிருஷ்ணன் அவனிடம், 'நீ அம்புப் படுக்கையில் கிடக்கும் பீஷ்மரிடம் செல்க. அவர் அறத்தை முழுமையாக அறிந்தவர். நீ அவரிடம் கேட்டுக் கொள்' என்றான். யுதிஷ்டிரன் சகோதரர்களோடும் கிருஷ்ணனோடும் குருக்ஷேத்திரத்துக்குச் சென்றான்.

பீஷ்மர் உத்தராயணம் வரை உயிர் துறக்கக் காத்து, அம்புப் படுக்கையில் இருந்தார். யுதிஷ்டிரன் அவர் காலில் பணிந்து நின்றான். பின்னர் பல நாட்கள், அரசனுக்குரிய கடமைகள், நாட்டை ஆளும் முறை, துயரத்தில் மனம் தேறுவது போன்ற பல கேள்விகளை அவரிடம் கேட்டான். பீஷ்மர் பொறுமையாகப் பதில் சொன்னார். இந்த உரையாடல்களே சாந்தி பர்வம், அநுசாசன பர்வம் என்னும் நீண்ட பகுதிகளாக மரபில் வழங்குகின்றன.

இங்கு கவனிக்க வேண்டியது, யுதிஷ்டிரன் அறிவுரையைத் தேர்ந்து நாடிய முறை. அவன் அரசன்; வெற்றி பெற்றவன். ஆயினும் தனக்குத் தெரியாதது இருக்கிறது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டான். மேலும், யாரிடம் கேட்பது என்பதிலும் கவனமாக இருந்தான். அறம் அறிந்து, வாழ்க்கையில் முதிர்ந்தவரே பீஷ்மர் என்பதை அவன் உணர்ந்திருந்தான்.

பீஷ்மர் அவனுக்கு அறம் உரைத்தபின் அவன் மனம் தெளிந்தது. அவன் அரசாட்சியை ஏற்றுக்கொண்டான். பீஷ்மரின் ஞானம் அவன் ஆட்சிக்கு அடிப்படையாயிற்று.

குறள் சொல்வது இதுவே: அறன் அறிந்த மூத்தவரை ஆராய்ந்து தேர்ந்து நட்புக்கொள்பவன் துன்பத்திலும் வழி தவறுவதில்லை.

இங்கு யுதிஷ்டிரனின் தேர்வு ஒரு பாடமாக நிற்கிறது. வெற்றி பெற்ற அரசன் பெரும்பாலும் தான் எல்லாம் அறிந்தவன் என்று நினைத்துக் கொள்வான். ஆனால் அவன் துயரத்தில் இருந்தபோது தன்னைத் தேற்றக்கூடிய அறிவு தன்னிடம் இல்லை என்பதை உணர்ந்து, பீஷ்மரை நாடினான். பீஷ்மர் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் அறத்தை உணர்ந்தவர்; அரசர்களின் கடமையை நேரில் கண்டவர். அவருடைய சொல்லில் வெறும் நூல் அறிவு அன்றி அனுபவ ஞானமும் இருந்தது. யுதிஷ்டிரன் அவரிடம் கேட்ட பல கேள்விகளுள் ஒன்று, துயரத்தில் இருக்கும் ஒருவன் தன்னைத் தானே எப்படித் தேற்றிக்கொள்வது என்பது. பீஷ்மரின் விடை அவனை மீண்டும் கடமையின் பாதைக்குக் கொண்டுவந்தது. ஆகவே பெரியாரின் நட்பு துயரத்திலும் கடமையிலும் ஒளி தருகிறது.

Yudhishthira Learns Dharma from Bhishma

This incident occurs in the Shanti Parva of the Mahabharata. The war of Kurukshetra was over. Though he had won, Yudhishthira's mind found no peace. The grief that countless kinsmen and teachers had died in the war tormented him. He hesitated to take up the kingdom.

Then Krishna said to him, 'Go to Bhishma, who lies on his bed of arrows. He knows dharma completely. Ask him.' Yudhishthira went to Kurukshetra with his brothers and Krishna.

Bhishma lay on the bed of arrows, waiting for the northern course of the sun to give up his life. Yudhishthira bowed at his feet. Then for many days he put to him many questions: the duties of a king, the way to rule a country, how the mind recovers from grief. Bhishma answered patiently. These conversations are what tradition hands down as the long sections called the Shanti Parva and Anushasana Parva.

What should be noticed here is the way Yudhishthira sought counsel with care. He was a king and a victor. Yet he accepted that there was something he did not know. And he was careful about whom to ask. He understood that Bhishma was one who knew dharma and was ripe in life.

After Bhishma had taught him dharma, his mind grew clear. He accepted the kingdom. Bhishma's wisdom became the foundation of his rule.

The verse says just this: one who examines, chooses and befriends an elder who knows dharma does not lose his way even in sorrow.