Kural 446 · தக்கா ரினத்தனாய்த் தானொழுக வல்லானைச்

நல்லோர் இனத்தில் பிரகலாதன்

பாகவத புராணத்தில் பிரகலாதனின் கதை விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. அசுர அரசனான இரண்யகசிபு விஷ்ணுவை வெறுத்தவன். அவனுடைய மகன் பிரகலாதன் சிறுவயதிலிருந்தே விஷ்ணுவின் பக்தன். பாகவதத்தின்படி, பிரகலாதன் தாயின் வயிற்றில் இருந்தபோதே நாரத முனிவரின் உபதேசங்களைக் கேட்டான் என்று கூறப்படுகிறது. அது அவனுடைய உள்ளத்தில் நல்லோரின் சொல்லை ஆழமாகப் பதித்தது.

பிரகலாதன் அசுரச் சிறுவர்களுடன் கல்வி கற்கும்போதும் தான் அறிந்த உண்மையை அவர்களுக்கும் எடுத்துச் சொன்னான். 'இளமையிலேயே இறைவனை நாடுவோம்; காலம் வீணாகக் கழிகிறது' என்று நண்பர்களிடம் பேசினான். அவர்கள் பலர் அவன் சொல்லை ஏற்றுக்கொண்டனர். ஆகவே அவன் ஒரு தனி மனிதனாக இல்லாமல், நல்லோரின் ஒரு கூட்டத்தின் தலைவனாக ஆனான்.

இதனால் இரண்யகசிபு சினம் கொண்டான். தன் மகனையே கொல்லச் சொன்னான். பிரகலாதனை யானையின் காலில் இடச் செய்தனர்; நஞ்சு ஊட்டினர்; நெருப்பில் தள்ளினர்; மலை உச்சியிலிருந்து எறிந்தனர். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அவன் காக்கப்பட்டான் என்று கதை கூறுகிறது. பகைவரின் எந்தச் செயலும் அவனை வீழ்த்த முடியவில்லை.

இறுதியில் இரண்யகசிபு, 'உன் இறைவன் எங்கிருக்கிறான்? இந்தத் தூணிலா?' என்று கேட்டு, தூணை உடைத்தான். அதிலிருந்து நரசிம்மமாகத் திருமால் தோன்றி இரண்யகசிபுவை அழித்தார். பிரகலாதன் காக்கப்பட்டான். பின்னர் அவன் அறநெறியில் அரசாண்டான்.

இங்கு குறள் சொல்வது போலவே, நல்லோரின் இனத்தில் ஒழுகவல்ல பிரகலாதனைப் பகைவன் எவ்வகையிலும் வெல்ல இயலவில்லை. அந்த இனம் வெளிப்புறத்தில் சிறியதாய்த் தோன்றலாம்; ஆனால் அதன் வலிமை மிகப் பெரியது.

தீமையின் நடுவிலும் நன்மையோடு இணைந்து நிற்பவன் வீழ்வதில்லை என்பதை இக்கதை காட்டுகிறது. பிரகலாதனின் உறுதி நல்லோரின் சார்பால் வலுவடைந்தது.

பகை எவ்வளவு பெரிதாயினும், தகுதியுடையோரோடு இணைந்து நடப்பவனை வெல்ல முடியாது என்பதே இதன் பாடம்.

இந்தக் கதையில் இன்னொரு பாடமும் உள்ளது. பிரகலாதன் அசுரர் குலத்தில் பிறந்தவன்; அவனைச் சூழ்ந்திருந்தவர் பலர் அவன் தந்தையின் ஆட்கள். ஆயினும் அவன் தனக்கான இனத்தைத் தானே தேர்ந்தெடுத்தான். தன் வயதொத்த நண்பர்களிடம் நல்ல கருத்தைப் பகிர்ந்து, அவர்களைத் தன் பக்கம் இணைத்தான். அதாவது நல்லோர் இனம் தானாக வருவதன்று, ஒருவன் உருவாக்கிக்கொள்வதும் ஆகும். தீமையான சூழலில் இருப்பவரும் நல்லோர் வட்டத்தை உருவாக்கலாம் என்று இக்கதை காட்டுகிறது. நல்லோர் இனத்தில் ஒழுகும் திறன் பணிவாலும் உறுதியாலும் வருகிறது. அத்தகைய உறுதியுடையவனைத் துன்பங்கள் அணுகினாலும் வீழ்த்த முடிவதில்லை என்பதை பாகவதம் எடுத்துக்காட்டுகிறது.

Prahlada Among the Good

The story of Prahlada is told at length in the Bhagavata Purana. Hiranyakashipu, king of the asuras, hated Vishnu. His son Prahlada was a devotee of Vishnu from childhood. According to the Bhagavata, it is said that Prahlada heard the teachings of the sage Narada even while in his mother's womb. That planted the word of the good deeply in his heart.

Even while studying with the asura boys, Prahlada told them the truth he knew. 'Let us seek God in our youth; time passes in vain,' he said to his friends. Many of them accepted his word. So he became not a lone man but the leader of a company of the good.

Hiranyakashipu grew angry at this. He ordered his own son to be killed. They had Prahlada trampled by elephants, fed him poison, threw him into fire, and cast him from a mountain top. But each time, says the story, he was protected. No act of the enemy could bring him down.

At last Hiranyakashipu asked, 'Where is your God? In this pillar?' and broke the pillar. Out of it Vishnu appeared as Narasimha and destroyed Hiranyakashipu. Prahlada was saved. Later he ruled on the path of dharma.

As the verse says, the enemy could not defeat in any way Prahlada, who could live within the company of the good. That company may seem small outwardly, but its strength is very great.

The story shows that one who stands joined with goodness even in the midst of evil does not fall. Prahlada's firmness was made strong by the support of the good.

The lesson is that however great the enmity, one who walks in union with the worthy cannot be defeated.