விருந்தோம்பல்

புறாவும் வேடனும்

மகாபாரதத்தின் சாந்திபர்வம் ஒரு சிறிய ஆனால் மிக உயர்ந்த கதையைச் சொல்கிறது. அது கபோத உபாக்கியானம், அதாவது புறாக்களின் கதை. பீஷ்மர் யுதிஷ்டிரனுக்கு அறம் பற்றி உபதேசிக்கும்போது இந்தக் கதையைச் சொல்கிறார். ஒரு காட்டில் கொடிய வேடன் ஒருவன் வாழ்ந்தான். அவன் பறவைகளைப் பிடித்துக் கொன்று பிழைத்தான்.

ஒரு நாள் காட்டில் பெரும் மழை பொழிந்தது. குளிரால் நடுங்கிய வேடன் ஒரு பெரிய மரத்தடியில் தஞ்சம் புகுந்தான். அவன் கையில் முன்பே பிடித்த பெண் புறா ஒன்று கூண்டில் இருந்தது. அந்த மரத்தில் அதன் கணவன் ஆண் புறா தன் துணை திரும்பவில்லை என்று புலம்பிக்கொண்டிருந்தது. கூண்டிலிருந்த பெண் புறா, "என் கணவரே, இவன் நம் வீட்டுக்கு வந்த விருந்தினன். இவனை நீங்கள் உபசரிக்க வேண்டும். என்னைப் பற்றிய வருத்தம் வேண்டாம்" என்று சொன்னது.

ஆண் புறா அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு மனம் தெளிந்தது. "நீ சொன்னது சரி. என் மனைவியைப் பிடித்தவனாயினும், இவன் இப்போது என் வீட்டில் அடைக்கலம் புகுந்தவன். அவனுக்குச் செய்ய வேண்டியது என் கடமை" என்று கூறி, வேடனை வரவேற்றது. "நீங்கள் குளிரில் வாடுகிறீர்கள். இதோ தீ மூட்டுகிறேன்" என்று சருகுகளைக் கொண்டுவந்து தீ மூட்டியது.

வேடன் தீயில் குளிர் காய்ந்து சற்று ஆறுதல் அடைந்தான். பிறகு, "பசிக்கிறது" என்றான். புறாவிடம் அவனுக்குக் கொடுக்கத் தானியமோ உணவோ இல்லை. "நான் உன் வீட்டு விருந்தினரை பசியோடு அனுப்ப மாட்டேன்" என்று எண்ணிய புறா, தன் உடலையே உணவாகத் தர முடிவு செய்தது. அது மூன்று முறை நெருப்பை வலம் வந்து, அந்தத் தீயிலேயே தன்னை வீழ்த்திக்கொண்டது.

இதைக் கண்ட வேடனின் உள்ளம் உருகியது. "என்ன கொடுமை செய்தேன்! இத்தனை சிறிய உயிர் தன் உடலையே எனக்குத் தந்ததே. இனி நான் உயிர்க் கொலையே செய்யமாட்டேன்" என்று புலம்பினான். கூண்டில் இருந்த பெண் புறாவை உடனே விடுவித்தான். தன் வலையையும் கூண்டையும் எறிந்துவிட்டான்.

விடுபட்ட பெண் புறா கணவனின் உடல் எரிவதைக் கண்டு துயரம் தாங்காமல், அதே தீயில் புகுந்தது. அப்போது வானிலிருந்து ஒரு தேர் வந்தது. அந்த இரு புறாக்களும் அழகிய வடிவில் அந்தத் தேரில் ஏறி விண்ணுலகம் சென்றன என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது.

வேடன் அதன் பிறகு காட்டில் தவம் செய்தான். பிறர் உயிரைக் கொண்ட தன் பழைய வாழ்வை விட்டுத் தூய வாழ்வு வாழ்ந்தான். மனைவியைப் பிடித்தவனுக்கும் உபசாரம் செய்த புறாவின் செயல், விருந்தினன் யாராயினும் அவனைப் பேண வேண்டும் என்ற உயர்ந்த அறத்தின் உச்சம்.

இந்தக் கதை வள்ளுவர் சொன்ன அதிகாரத்தின் சுருக்கமாகவே இருக்கிறது. இல்லறத்தின் நோக்கம் விருந்தோம்பல்; அதற்காகத் தன்னையே தருபவர் தேவரின் விருந்தினர் ஆகிறார்.

இதுவே புறாவின் கதை தரும் முடிவான பாடம்.

இந்தக் கதையைச் சொல்லும் பீஷ்மர், விருந்தினரை உபசரிப்பதே இல்லறத்தின் உயர்ந்த அறம் என்று யுதிஷ்டிரனுக்கு உணர்த்துகிறார். புறாவின் கதை சிறிய உயிர்களிடமும் பெரிய அறம் இருக்கும் என்பதையும் காட்டுகிறது. மனிதர் தம்மைவிடச் சிறிய உயிர்களிடமிருந்தும் கற்கலாம் என்ற பணிவையும் இக்கதை நமக்குத் தருகிறது. அத்தகைய பணிவுடன் வருவோரை வரவேற்கும் இல்லம் இறைவனுக்கு உகந்தது.

இந்தக் கதையின் இரண்டு உயர்ந்த கருத்துகளைக் கவனிக்க வேண்டும். ஒன்று, பகைவனாக இருந்தாலும் வீட்டுக்கு வந்தபின் அவன் விருந்தினன் என்ற கருத்து. பெண் புறாவைப் பிடித்தவனையே ஆண் புறா வரவேற்றது. இதை அறியாமை என்று கருதாமல், அறத்தின் மிகுந்த உயரம் என்று பாரத மரபு காண்கிறது.

இரண்டாவது, விருந்தோம்பல் தன்னலத்தை மறக்கச் செய்கிறது. புறா தன் துணைக்காக வருந்தியிருந்த நிலையிலும், தனக்கு நேர்ந்த இழப்பை ஒதுக்கிவிட்டு, வந்தவரின் குளிரையும் பசியையும் முதலில் எண்ணியது. இந்த உயர்ந்த மனப்பாங்கே வேடனையும் திருத்தியது. தீமை செய்தவனையும் அன்பு திருத்தும் என்பதை இது காட்டுகிறது.

இன்றைய நாளிலும் இக்கதையின் செய்தி பொருந்தும். நம் வீட்டு வாசலில் வருபவர் யாராயினும் அவரை முதலில் ஒரு மனிதராக மதிக்க வேண்டும் என்பதே அது.

The Pigeon and the Fowler

The Shanti Parva of the Mahabharata tells a short but lofty story. It is the Kapota Upakhyana, the tale of the pigeons. Bhishma tells it to Yudhishthira while teaching him dharma. In a forest lived a cruel fowler. He lived by catching and killing birds.

One day a great rain poured in the forest. Shivering with cold, the fowler took shelter under a big tree. In his cage was a female pigeon he had caught earlier. In that tree her mate, a male pigeon, was lamenting that his companion had not returned. The female pigeon in the cage said, "My husband, this man is a guest who has come to our home. You must treat him well. Do not grieve for me."

The male pigeon heard these words and grew calm. "You are right. Though he caught my wife, he has now taken shelter in my home. It is my duty to serve him," it said, and welcomed the fowler. "You are suffering in the cold. See, I light a fire," it said, and brought dry leaves and made a fire.

The fowler warmed himself at the fire and felt some comfort. Then he said, "I am hungry." The pigeon had no grain or food to give him. "I will not send my guest away hungry," it thought, and decided to give its own body as food. It circled the fire three times and cast itself into that fire.

Seeing it, the fowler's heart melted. "What cruelty have I done! Such a tiny creature has given its body to me. I will never kill a living thing again," he cried. He at once released the female pigeon from the cage and threw away his net and cage.

The freed female pigeon, unable to bear the sight of her husband's body burning, entered the same fire. Then a chariot came down from the sky. The two pigeons, in beautiful forms, rose in it to the world of heaven, says the Mahabharata.

After this the fowler did penance in the forest. He left his former life of taking others' lives and lived a pure life. The act of the pigeon, who served even the man who had caught his wife, is the summit of the high dharma of caring for any guest.

This story is a summary of Valluvar's chapter. The purpose of household life is hospitality; one who gives even himself for it becomes a guest of the gods.