Kural 611 · அருமை உடைத்தென்று அசாவாமை வேண்டும்

பகீரதனின் கங்கை முயற்சி

இராமாயணத்தின் பாலகாண்டம் இந்தக் கதையைக் கூறுகிறது. இக்ஷ்வாகு குலத்து அரசன் சகரனின் அறுபதினாயிரம் மகன்கள் கபில முனிவரின் சினத்தால் சாம்பலாயினர் என்பது புராணம். அவர்களுக்கு முக்தி கிடைக்க வேண்டுமானால், வானுலகக் கங்கை பூமிக்கு இறங்கி அவர்களின் சாம்பலை நனைக்க வேண்டும். இது மனித ஆற்றலுக்கு மிக அரிய செயல் என்று தோன்றியது.

சகரனின் பேரனான அம்சுமான் கங்கையை அழைக்க வழி தேடி முயன்றான்; தவம் செய்தும் அவன் வாழ்நாளில் முடியவில்லை. அவன் மகன் திலீபனும் தவம் செய்தான்; அவனாலும் முடியவில்லை. அவர்கள் இருவரும் கடினம் என்று தளர்ந்து விலகியிருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் முயற்சியைக் கைவிடவில்லை; அந்த முயற்சியின் விதையை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொடுத்தனர்.

திலீபனின் மகன் பகீரதன் அரச பதவியைத் தன் அமைச்சர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு இமயத்துக்குச் சென்றான். பல ஆண்டுகள் கடுந்தவம் செய்தான். இறுதியில் பிரம்மா தோன்றி, 'கங்கை இறங்குவாள்; ஆனால் அவளது வேகத்தைப் பூமி தாங்காது; சிவபெருமானே தாங்க வல்லவர்' என்று கூறினார். பகீரதன் மீண்டும் சிவபெருமானை நோக்கித் தவம் செய்தான். இறைவன் மனமிரங்கினார்; கங்கையைத் தம் சடையில் தாங்கிக் கொண்டார்.

பின்னர் கங்கை பகீரதனைப் பின்தொடர்ந்து பூமியில் ஓடி வந்தாள். அவளது வழியில் ஜஹ்னு முனிவரின் ஆசிரமம் தடையாக இருந்தது; முனிவர் அவளைப் பருகினார் என்றும், பகீரதனின் வேண்டுகோளால் அவளை விடுவித்தார் என்றும் புராணம் கூறுகிறது. கடைசியில் கங்கை பாதாளத்தை அடைந்து சகரனின் மகன்களின் சாம்பலை நனைத்தாள். அவர்கள் முக்தி பெற்றனர்.

இக்கதையைக் கேட்கும் குழந்தைகள் இன்றும் ஒரு கடினமான பணியைக் காணும்போது 'பகீரத முயற்சி' என்று கூறுவார்கள். அந்தச் சொல்லே மூன்று தலைமுறையின் உறுதியை நினைவூட்டும் நினைவுச் சின்னமாக நிற்கிறது. கங்கைக் கரையில் நீராடும் ஒவ்வொருவரும் அந்த முயற்சியின் பயனை நுகர்கின்றனர்.

அதனால் தம் வாழ்வில் அரிதாகத் தோன்றும் பணிகளை எதிர்கொள்வோர் இந்தக் கதையை நினைத்துக்கொள்ளலாம்.

இன்றும் கங்கைக்கு 'பாகீரதி' என்ற பெயர் உண்டு. இது ஒருவனின் உறுதிக்குக் கிடைத்த பெயர். மூன்று தலைமுறைகள் தளராமல் முயன்றதே அரிய செயலைச் சாதித்தது. கடினம் என்று கலங்கியிருந்தால் கங்கை மண்ணுக்கு வந்திருக்க மாட்டாள். எனவேதான் முயற்சிக்குப் பகீரதப் பிரயத்தனம் என்ற சொல் வழங்குகிறது.

Bhagiratha's Effort for the Ganga

The Bala Kanda of the Ramayana tells this story. According to the Purana, the sixty thousand sons of King Sagara of the Ikshvaku line were reduced to ashes by the anger of sage Kapila. For them to reach liberation, the heavenly Ganga had to descend to earth and wet their ashes. It seemed a task too hard for human power.

Sagara's grandson Amshuman tried to find a way to call Ganga and performed austerities, but could not succeed in his life. His son Dilipa also performed austerities; he too could not. Both could have drooped and withdrawn, saying it was hard. But they did not give up the effort; they handed the seed of that effort to the next generation.

Dilipa's son Bhagiratha entrusted the kingdom to his ministers and went to the Himalaya. He performed severe austerities for many years. At last Brahma appeared and said, 'Ganga will descend; but the earth cannot bear her force; only Lord Shiva can.' Bhagiratha again performed austerities towards Shiva. The Lord took pity and received Ganga in his matted locks.

Then Ganga followed Bhagiratha, flowing on earth. The hermitage of sage Jahnu stood in her path; the Purana says the sage drank her and released her at Bhagiratha's plea. At last Ganga reached the netherworld and wet the ashes of Sagara's sons, who attained liberation.

To this day the Ganga is also called Bhagirathi, a name given for one man's resolve. Three generations that did not droop did the rare deed. Had they been dismayed by difficulty, the Ganga would not have come to the earth. That is why the phrase 'Bhagiratha prayatna' is used for supreme effort.