Kural 702 · ஐயப் படாஅது அகத்தது உணர்வானைத்

கண்ணப்பரின் அன்பை அறிந்த இறைவன்

பெரியபுராணத்தில் கண்ணப்ப நாயனாரின் வரலாறு போற்றப்படுகிறது. காளத்தி மலையில் இறைவன் சிவபெருமான் சிவலிங்க வடிவில் எழுந்தருளியிருந்தார். அங்கு சிவகோசரியார் என்ற அந்தணர் ஆகம முறைப்படி நாள்தோறும் தூய்மையாக வழிபாடு செய்து வந்தார். ஒருநாள் வேட்டைக்கு வந்த திண்ணன் என்னும் வேடர் தலைவன் அந்த இலிங்கத்தைக் கண்டதும் அவர் உள்ளத்தில் எல்லையற்ற அன்பு பொங்கியது. அவர் வேடர் குலத்தவர்; வேதம் அறியாதவர்; ஆகம விதிகளும் தெரியாதவர்.

தான் உண்ணும் இறைச்சியைச் சுவைத்துப் பார்த்து இனியதை இறைவனுக்கு அளித்தார். வாயில் நீர் கொண்டுவந்து இலிங்கத்தின் மேல் உமிழ்ந்து திருமுழுக்காட்டினார். தலையில் சூடிய மலர்களைச் சமர்ப்பித்தார். காலில் அணிந்த செருப்பால் முந்தைய நாளின் மலர்களைத் துடைத்தார். இவை எல்லாம் ஆகம வழிபாட்டுக்கு மாறானவை. மறுநாள் வழிபாட்டுக்கு வந்த சிவகோசரியார் இதைக் கண்டு திடுக்கிட்டார். இது எவ்வளவு பெரிய தீட்டு என்று வருந்தி, அந்த இடத்தைத் தூய்மை செய்து மீண்டும் வழிபட்டார்.

இது நாள்தோறும் நிகழ்ந்தது. ஒருநாள் சிவகோசரியார் வருந்தி இறைவனிடம் முறையிட்டார். இறைவன் அவரது கனவில் தோன்றி, 'நீ கண்டவை செயல்கள். நான் காண்பது அவன் அன்பு. அவன் எனக்கு எவ்வளவு உயிர் என்பதை நாளை மறைந்திருந்து பார்' என்று சொல்லிவிட்டார் என்று பெரியபுராணம் கூறுகிறது.

மறுநாள் சிவகோசரியார் மறைந்திருந்தார். இறைவன் தம் கண்ணிலிருந்து குருதியை வடியச் செய்தார். அதைக் கண்ட திண்ணன் துடித்தார். மருந்துகள் இடியும் பயனில்லை. அவர் தம் அம்பால் தமது ஒரு கண்ணைத் தோண்டி இலிங்கக் கண்ணில் வைத்தார். குருதி நின்றது. ஆனால் இன்னொரு கண்ணிலும் குருதி வடிந்தது. அவர் தம் இரண்டாவது கண்ணையும் தோண்ட முனைந்தார். தோண்டிய பின் அடையாளம் தெரிய வேண்டும் என்று காலை இலிங்கக் கண்ணின் மேல் வைத்துக்கொண்டார். அப்போது இறைவன் 'நில்லு கண்ணப்பா' என்று தடுத்தாரென பெரியபுராணம் பாடுகிறது.

மனிதர் செயலைப் பார்த்தார்; இறைவனோ உள்ளத்தின் அன்பைப் பார்த்தார். உள்ளத்தை உணரும் அந்தத் திறன் தெய்வத்துக்கே உரியது என்பதையும், அத்தகைய உள்ளுணர்வு உடைய எவரையும் தெய்வத்துடன் ஒப்பாகக் கருத வேண்டும் என்பதையும் இக்கதை காட்டுகிறது.

கண்ணப்பர் கதையில் இறைவன் சிவகோசரியாரை நேர்மையாகக் கண்டிக்கவில்லை; அவருக்குக் காட்சி தந்து உண்மையைப் புரியவைத்தார். உள்ளத்தை உணர்ந்தவர் செய்யும் திருத்தமும் இவ்வாறு அன்போடும் பொறுமையோடும் இருக்கும் என்பதையும் இது காட்டுகிறது. அன்பே அறிவின் வழிகாட்டி.

The Lord Who Knew Kannappar's Heart

The life of Kannappa Nayanar is praised in the Periya Puranam. On the hill of Kalahasti, Lord Shiva dwelt in the form of a linga. There a brahmin priest named Sivagochariyar worshipped daily, purely and according to the Agamas. One day a hunter-chief named Thinnan came hunting, and the moment he saw that linga, boundless love welled up in his heart. He was of the hunter clan, knew no Veda and none of the rules of the Agamas.

He offered the sweetest meat he had tasted, poured water from his mouth over the linga and offered flowers from his own hair, sweeping away the previous day's flowers with his sandal. All these ran against the rules of Agamic worship. When Sivagochariyar came the next day and saw it, he was shocked. Grieving at such pollution, he cleansed the place and worshipped again.

The priest complained to the Lord in sorrow, and the Lord appeared in his dream, the Periya Puranam tells, and said, 'What you see are acts; what I see is his love. Hide tomorrow and watch how dear he is to me.'

Next day Sivagochariyar hid. The Lord caused blood to flow from his eye. Seeing it, Thinnan was in agony. No herbs were of use. With his arrow he dug out one of his own eyes and placed it on the eye of the linga. The bleeding stopped. But the other eye bled too. He set out to dig out his second eye as well, and to find the spot afterwards he placed his foot on the linga's eye. Then the Lord stopped him, 'Stay, Kannappa,' as the Periya Puranam sings.

Men saw the act; the Lord saw the love in the heart. The story shows that this ability to read the heart belongs to God, and that anyone who has such inward perception may be regarded as godlike.