Kural 710 · நுண்ணியம் என்பார் அளக்குங்கோல் காணுங்கால்

குறள் 710 · குறிப்பறிதல் · The Knowledge of Indications

நுண்ணியம் என்பார் அளக்குங்கோல் காணுங்கால்கண்ணல்லது இல்லை பிற.

Nunniyam Enpaar Alakkungol Kaanungaal / Kannalladhu Illai Pira

The measuring rod of those that call themselves subtle is, when thou search for it, nought else but their eye.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

'நாங்கள் நுண்ணறிவு உடையவர்' என்று சொல்பவர்கள் பிறர் மனத்தை அளக்கும் கருவி எது என்று பார்த்தால், அது கண்ணே; வேறொன்றும் இல்லை.

Meaning

For those who call themselves subtle, the rod by which they measure others' minds, when examined, is nothing but the eye.

சொற்பொருள் Word by word

நுண்ணியம்: we are subtle, we are keen
என்பார்: those who say
அளக்குங்கோல்: measuring rod, the instrument by which they gauge
காணுங்கால்: when one examines
கண் அல்லது இல்லை பிற: there is nothing other than the eye

விளக்கம்

நுட்பமான அறிவு உடையவர்கள் என்று தம்மைக் கூறிக்கொள்பவர்கள் மற்றவர் உள்ளத்தை எதைக் கொண்டு அளக்கிறார்கள்? நீளத்தை அளக்கக் கோல் உண்டு; எடையை அளக்கத் தராசு உண்டு; மனத்தை அளக்கக் கருவி எது? வள்ளுவர் சொல்கிறார்: அது கண்ணே. வேறு எந்தக் கருவியும் இல்லை. கண்ணை வைத்துத்தான் எவ்வளவு நுட்பமான மனிதரும் பிறர் மனத்தை அளக்கிறார். இது அதிகாரத்தின் இறுதிக் குறளாக அமைந்து, முழு அதிகாரத்தின் சாரத்தையும் ஒரு சொல்லில் அடக்குகிறது: கண்ணே குறிப்பறிதலின் கோல்.

'நுண்ணியம் என்பார்' என்ற தொடரில் ஒரு மெல்லிய நகை உள்ளது. தம்மை நுண்ணியர் என்று பெருமையுடன் சொல்வோர் உண்மையில் பயன்படுத்தும் கருவி கண் என்ற எளிய உறுப்புதான். அவர்களது நுட்பம் நூல்களில் இல்லை, அரிய கணக்குகளில் இல்லை; பார்க்கும் ஆற்றலில் இருக்கிறது. இது அறிவின் தன்மையைப் பற்றிய ஆழ்ந்த செய்தி: நுட்ப அறிவு என்பது சிக்கலான கருவிகளால் அல்ல, கூர்ந்து கவனிக்கும் எளிய ஆற்றலால் வளர்கிறது.

இது நமக்குச் சொல்வது, கவனிப்பதே கற்றலின் தொடக்கம். நம் கண்களை மற்றவர்களின் உள்ளத்தைப் புரிந்து கொள்ளப் பயன்படுத்துவோமானால், நாமும் நுண்ணியராவோம். திரையிலும் தாளிலும் மூழ்கிப் போன கண்கள் மனிதரைப் பார்க்க மறந்துவிட்ட காலத்தில் இந்தக் குறள் நம்மை மீண்டும் மனிதர்கள் பக்கம் திருப்புகிறது. பார்ப்பது மட்டுமல்ல, பிறர் உணர்வுகளையும் கவனிப்பது நம் கடமை. இறுதியாக, கண்ணை அளவுகோலாகக் கொள்ளும் அறிவு பணிவையும் கற்பிக்கிறது. எவ்வளவு நுட்ப அறிவு உடையவனும் மற்றவர் மனத்தை முழுமையாக அறிய முடியாது; கண் தரும் குறிப்பை மட்டுமே பயன்படுத்த முடியும். எனவே குறிப்பறிதலிலும் ஒரு தாழ்மை வேண்டும். இவ்வாறு கண்ணை நோக்கிக் கற்பவன் மனிதனையே நூலாகக் கொள்கிறான்; அவனுக்கு எங்கும் பாடம் கிடைக்கிறது. அத்தகைய தாழ்மையுடன் கவனிப்பவனே தன் குறிப்பறிவை உண்மையில் நல்லவழியில் பயன்படுத்துவான்.

Explanation

With what do those who call themselves subtle measure the minds of others? For length there is a rod; for weight a balance; what is the instrument for measuring the mind? Valluvar says: it is the eye, and no other instrument. It is by the eye that even the most subtle person measures another's mind. Placed as the closing verse of the chapter, it condenses the chapter's essence in a word: the eye is the rod of reading signs.

In 'those who say they are subtle' there is a mild smile. The tool that those who proudly call themselves subtle really use is the simple organ called the eye. Their subtlety is not in books or in intricate calculations but in the power of seeing. This holds a deep message about the nature of intelligence: subtle intelligence grows not through complicated instruments but through the simple power of keen observation.

What it tells us is that observation is the beginning of learning. If we use our eyes to understand other people's hearts, we too will become subtle. In an age when eyes sunk into screens and paper have forgotten to look at human beings, this verse turns us back toward people. Our duty is not just to look but to attend to others' feelings. Finally, the knowledge that takes the eye as its yardstick also teaches humility. However subtle his intellect, a person cannot wholly know another's mind; he can only use the hint the eye gives. So even in reading signs, a certain modesty is needed.

கதை

நேத்ர அபிநயம் கற்ற நாட்டியக் கலைஞர்

இது ஒரு கற்பனைக் கதை. பரதநாட்டியத்தில் தேர்ந்த குரு ராதா, தம் மாணவி வைஷ்ணவிக்கு அபிநயம் கற்றுத் தந்து கொண்டிருந்தார். வைஷ்ணவி மிகச் சிறந்த நடனமாடுபவள். தாளத்திலும் அடவுகளிலும் அவள் வல்லவள். ஆனால் ஒரு பாடலுக்கு அவள் ஆடியபோது குரு ஏதோ குறை இருப்பதாக உணர்ந்தார். உடலசைவுகள் சரியாக இருந்தன; முத்திரைகள் சரி; ஆனால் ஏதோ ஒன்று இல்லை.

அந்தப் பாடல் இராமாயணத்தில் சீதை அசோகவனத்தில் காத்திருக்கும் காட்சியைப் பற்றியது. 'நீ சீதையின் துயரத்தைக் காட்டு' என்றார் குரு. வைஷ்ணவி துயரமான முகபாவத்துடன் ஆடினாள். குரு தலையை அசைத்தார். 'முகம் துயரமாக இருக்கிறது; ஆனால் கண்கள் காலியாக இருக்கின்றன. சீதையின் துயரம் எதிர்பார்ப்பு கலந்தது. இராமன் வருவான் என்ற நம்பிக்கை அவள் கண்களில் மெல்ல ஒளிர வேண்டும்.'

குரு தம் கையால் தீபத்தைச் சற்றுத் தள்ளி வைத்தார். 'பார், இந்தத் தீபத்தின் ஒளியை நீ தொலைவில் வரும் இராமன் என்று நினை. உன் கண்களால் அவனைத் தேடு. அவன் வரவில்லை என்றதும் கண்ணின் ஒளி மங்கட்டும்; ஆனாலும் நம்பிக்கை முற்றிலும் அணையாமல் இருக்கட்டும்.' வைஷ்ணவி மீண்டும் ஆடினாள்.

இம்முறை அவள் கண்கள் பேசின. அவை தொலைவில் எதையோ தேடின; ஒரு கணம் ஒளிர்ந்தன; அடுத்த கணம் மங்கின; மீண்டும் மெல்ல ஒளி பெற்றன. சபையில் இருந்தால் பார்வையாளர்கள் கண் கலங்கியிருப்பர். குரு அமைதியாக, 'இப்போது நீ சீதையைக் காட்டுகிறாய்' என்றார்.

நாட்டிய அரங்கில் ஆயிரம் சொற்களைவிடக் கண்ணின் ஒரு பார்வை பெரிது என்பது குருவுக்கு முழுமையாகத் தெரியும். 'நுண்ணியம் என்பார் அளக்குங்கோல் கண்ணல்லது இல்லை' என்ற வள்ளுவர் வாக்கு பரதக் கலைக்கு மிகவும் பொருந்தும். ஒரு கலைஞன் தன் உள்ளத்தை உலகுக்குக் காட்டும் கோலும், அதைக் காண்போர் அவன் உள்ளத்தை அளக்கும் கோலும் கண்ணே.

வைஷ்ணவி அதன் பிறகு நாட்டிய அரங்கில் ஆடிய ஒவ்வொரு நடனத்திலும் கண்களுக்குத் தனிக் கவனம் செலுத்தினாள். அவளது கலை அன்றிலிருந்து மேலும் ஆழம் பெற்றது. கலைஞர் தன் கண்ணால் சொல்லும் செய்தியை, ரசிகர் தம் கண்ணால் அளந்து கொள்கின்றனர். இருவருக்கும் இடையிலான இந்த மௌன உரையாடலே கலையின் உச்சம்.

A story

The Dancer Who Learned Netra Abhinaya

This is an imagined tale. Radha, a master of Bharatanatyam, was teaching abhinaya to her student Vaishnavi. Vaishnavi was an excellent dancer, skilled in rhythm and adavus. But when she danced one song, the teacher felt something lacking. The body movements were correct, the mudras were correct, but something was missing.

The song described Sita waiting in the Ashoka grove in the Ramayana. 'Show Sita's sorrow,' said the guru. Vaishnavi danced with a sorrowful face. The guru shook her head. 'The face is sad, but the eyes are empty. Sita's sorrow is mixed with expectation. The hope that Rama will come must glow faintly in her eyes.'

The guru moved a lamp a little distance away. 'Look, think of the light of this lamp as Rama coming from afar. Search for him with your eyes. When he does not come, let the light in your eyes dim; but let hope not wholly go out.' Vaishnavi danced again.

This time her eyes spoke. They searched for something far off; they glowed for a moment, dimmed the next, then slowly regained their light. Had there been an audience, the viewers' eyes would have filled. The guru said quietly, 'Now you are showing Sita.'

The guru knew fully that on the dance stage one glance of the eye is greater than a thousand words. Valluvar's verse 'for those who say they are subtle, the rod they measure with is nothing but the eye' fits the art of Bharatanatyam well. The rod with which an artist shows his heart to the world, and the rod with which spectators measure his heart, is the eye.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் உங்கள் கண்களால் எதைச் சொல்கிறீர்கள்? அவை உங்கள் சொற்களுக்கு மாறாக ஏதேனும் சொல்கின்றனவா?

To reflect on

What do you say with your eyes, and do they ever contradict your words?