Kural 709 · பகைமையும் கேண்மையும் கண்ணுரைக்கும் கண்ணின்

மதுரா அரங்கில் கிருஷ்ணனின் தரிசனம்

பாகவத புராணத்திலிருந்து. கிருஷ்ணன் பலராமனுடன் மதுரா நகரத்துக்கு வந்தபோது, கம்சன் ஏற்பாடு செய்திருந்த பெரிய மல்யுத்த அரங்குக்குச் சென்றார். அந்த அரங்கில் மல்லர்கள், பொதுமக்கள், அரசர்கள், கம்சன், கிருஷ்ணனின் உறவினர் என்று பலர் கூடியிருந்தனர். கிருஷ்ணன் உள்ளே நுழைந்தபோது அங்கிருந்த ஒவ்வொருவரும் அவரைத் தம் தம் கண்களால் பார்த்தனர். பாகவதம் அந்தக் காட்சியை அழகாகக் கூறுகிறது.

மல்லர்களுக்கு அவர் இடி போலத் தோன்றினார். பொதுமக்களுக்கு மனிதருள் உயர்ந்த வீரனாகத் தெரிந்தார். அரங்கில் இருந்த பெண்களுக்கு உடல் எடுத்த மன்மதனாகத் தோன்றினார். இடையர்களுக்கு உறவினனாக இருந்தார். தீய அரசர்களுக்கு அவர் தண்டிக்கும் அதிகாரியாகக் காட்சி தந்தார். தாய் தந்தையருக்கு அவர் குழந்தையாகத் தெரிந்தார். கம்சனுக்கோ அவர் மரணமாகவே தோன்றினார். அறியாதவர்களுக்கு அவர் உலகமாக விளங்கினார்; யோகிகளுக்குப் பரம்பொருளாகவும், விருஷ்ணி குலத்தவருக்குப் பரதெய்வமாகவும் தோன்றினார்.

ஒரே கிருஷ்ணன்; ஆனால் ஒவ்வொருவரின் கண்ணுக்கும் வெவ்வேறு தோற்றம். அது அவர்களது உள்ளத்தில் இருந்த உணர்வின் பிரதிபலிப்பு. வீரர் வீரத்தை, அன்பர் அன்பை, பகைவன் அச்சத்தை அவனில் கண்டனர். அவர்களின் கண்களே அவர்கள் மனத்தின் பகையையும் நட்பையும் சொல்லிக் கொடுத்தன.

கம்சன் தன் கண்களில் அச்சத்தை மறைக்க முடியவில்லை. அவன் வெளியில் புன்னகைத்தாலும், கிருஷ்ணனை நோக்கிய அவன் பார்வை பகையையும் பயத்தையும் காட்டியது. கிருஷ்ணன் அதைக் கண்டார். அவன் எவ்வளவு மறைத்தாலும் அவன் கண்கள் உண்மையைச் சொல்லின. சில நேரத்தில் கம்சன் தன் தீய எண்ணத்தை இழிவான சொற்களிலும் வெளிப்படுத்தினான். ஆனால் கண்கள் அதற்கு முன்பே சொல்லிவிட்டன.

கண் உரைக்கும் மொழி வள்ளுவர் சொல்வது போல் பகையையும் நட்பையும் வெளிப்படுத்துகிறது. அதைப் படிக்கத் தெரிந்தவர்க்கு நிகழ்வுகளின் உள்ளுறை எளிதில் புலப்படும்.

அந்த அரங்கில் ஒவ்வொருவர் கண்ணிலும் தெரிந்த வேறுபாடு அவர்கள் ஒவ்வொருவரின் இயல்பையும் காட்டியது. கண்ணைக் கொண்டு மனிதர்களை அறிவது கிருஷ்ணனுக்குப் புதிதல்ல. தமது எதிரிகளையும் அன்பர்களையும் அவர் ஒரு பார்வையில் உணர்ந்தார். அதனால் அவர் நடவடிக்கைகள் எப்போதும் காலத்துக்கு ஏற்றவையாக இருந்தன.

அந்த அரங்கின் காட்சி இன்றும் ஒவ்வொரு கூட்டத்திலும் தொடர்கிறது. நாம் மற்றவரைப் பார்க்கும் பார்வை நம் உள்ளத்தின் பிரதிபலிப்பே என்பதை நினைவில் கொள்வது நல்லது.

கண்களின் வழி மனங்களை அறியும் அந்தக் கலை இன்றும் தேவை.

The Arena at Mathura

From the Bhagavata Purana. When Krishna came to the city of Mathura with Balarama, he went to the great wrestling arena set up by Kamsa. In it were gathered wrestlers, citizens, kings, Kamsa and Krishna's own kinsfolk. As Krishna entered, each one there looked at him through his own eyes. The Bhagavata describes the scene beautifully.

To the wrestlers he looked like a thunderbolt. To the citizens he appeared the best of men. To the women in the arena he seemed the god of love in bodily form. To the cowherds he was a kinsman. To wicked kings he showed himself as the punisher. To his parents he looked a child. To Kamsa he appeared as death itself. To the ignorant he was the universe, to yogis the Supreme Truth, and to the Vrishnis their highest deity.

One Krishna, but a different appearance to each person's eyes. It was a reflection of the feeling in their hearts. The warrior saw valour, the lover saw love, the enemy saw fear. Their own eyes showed the enmity or friendship of their minds.

Kamsa could not hide fear in his eyes. Though he smiled outwardly, his look toward Krishna showed hatred and fright. Krishna saw this. However much he concealed, his eyes told the truth. At times Kamsa also expressed his evil thought in harsh words, but his eyes had spoken before that.

The language the eye speaks, as Valluvar says, reveals enmity and friendship. To one who can read it, the inner meaning of events becomes easily clear.