Kural 705 · குறிப்பிற் குறிப்புணரா வாயின் உறுப்பினுள்

ஆசிரியையின் கவனிப்பு

இது ஒரு கற்பனைக் கதை. திருச்சி அருகிலுள்ள ஒரு பள்ளியில் ஐந்தாம் வகுப்புக்கு ஆசிரியையாக இருந்தவர் கமலா. ஒவ்வொரு நாளும் அவர் வகுப்பில் நாற்பது குழந்தைகளுக்குப் பாடம் சொல்லுவார். ஆனால் அவருக்கு எல்லாக் குழந்தைகளின் முகமும் பாடப் புத்தகத்தைப் போலவே பழக்கமானவை. யார் முகம் மலர்ந்திருக்கிறது, யார் முகம் வாடியிருக்கிறது என்று அவர் தினமும் கவனிப்பார்.

ஒருநாள் எட்டு வயதுச் சிறுமி மீனாட்சி வகுப்புக்கு வந்தாள். வழக்கமாக முதல் வரிசையில் கையை உயர்த்தி எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் பதில் சொல்பவள் அன்று பின் பெஞ்சில் அமர்ந்து தலை குனிந்திருந்தாள். அவள் கண்களில் ஒரு மங்கல் இருந்தது. பாடம் நடக்கும்போது அவள் எழுதுவது போலிருந்தாள்; ஆனால் குறிப்பேட்டில் எதுவும் எழுதவில்லை.

கமலா ஆசிரியை அவளை எதுவும் கேட்கவில்லை. இடைவேளையின்போது அவளருகே சென்று, 'மீனு, இன்று என்னோடு சேர்ந்து சாப்பிடுவாயா?' என்று கேட்டார். சாப்பாட்டுக் கூடையைத் திறந்த போது மீனாட்சி கண்களில் நீர் துளிர்த்தது. 'டீச்சர், என் பாட்டி நேற்று இரவு இறந்துவிட்டார்கள். வீட்டில் எல்லாரும் அழுது கொண்டிருந்தார்கள். நான் பள்ளிக்கு வந்துவிட்டேன். யாரிடமும் சொல்லத் தெரியவில்லை' என்றாள்.

ஆசிரியை அவளை அணைத்துக்கொண்டார். 'நீ சொல்லும் முன்பே உன் முகம் எனக்குச் சொன்னது, கண்ணு. இன்று நீ படிக்க வேண்டாம். எனக்கு அருகில் உட்கார். பாட்டியைப் பற்றி உனக்கு நினைவிருப்பவற்றைச் சொல்' என்றார். மீனாட்சி மெல்ல தன் பாட்டி சொன்ன கதைகளையும், பாட்டி செய்த பலகாரங்களையும் நினைவு கூர்ந்தாள். சொல்லச் சொல்ல அவள் மனம் ஆறியது.

அன்று மாலை ஆசிரியை அவளது தாயிடம் பேசி, சில நாள்களுக்குப் பள்ளிக்கு வர வேண்டாம் என்று அன்போடு சொன்னார். கமலாவுக்கு இருந்த கண் மற்ற ஆசிரியர்களுக்கும் இருந்தது. ஆனால் அந்த 'பார்வை' அவருக்கு மட்டுமே இருந்தது. அதுதான் கண்ணின் உண்மையான பயன்.

கமலா ஆசிரியையின் கவனிப்பு பாடத் திட்டத்தில் எழுதப்பட்டதல்ல. ஆனால் அதுவே குழந்தையின் மனத்தை அன்று தாங்கியது. எவ்வளவு பாடங்களைக் கற்பித்தாலும், பிள்ளையின் மனத்தை உணரும் ஆசிரியரே அதன் வாழ்வில் மறக்கமுடியாதவர் ஆகிறார். மீனாட்சி வளர்ந்து ஆசிரியையான பின்னும் அந்த நாளை மறக்கவில்லை என்று சொல்வதுண்டு.

கமலா ஆசிரியைக்கு அன்று பாடம் நடத்துவதைவிட ஒரு குழந்தையின் துயரைத் தாங்குவதே முதன்மையாகத் தோன்றியது. அதுவே ஆசிரியத் தொழிலின் ஆன்மா.

The Teacher Who Noticed

This is an imagined tale. Kamala taught the fifth standard in a school near Tiruchi. Every day she taught forty children. But the face of every child was as familiar to her as the textbook. She noticed daily whose face was bright and whose had drooped.

One day an eight-year-old girl, Meenakshi, came to class. Normally she sat in the front row, raising her hand and answering every question, but today she sat on the back bench with her head bowed. There was a dimness in her eyes. During the lesson she seemed to be writing but nothing appeared in her notebook.

Teacher Kamala did not ask her anything. At recess she went to her and asked, 'Meenu, will you eat with me today?' When she opened her lunch box tears welled in Meenakshi's eyes. 'Teacher, my grandmother died last night. Everyone at home was crying. I came to school. I did not know how to tell anyone.'

The teacher held her close. 'Your face told me before you did, my dear. You need not study today. Sit near me and tell me what you remember about your grandmother.' Meenakshi slowly recalled the stories her grandmother told and the sweets she made. As she spoke, her heart quietened.

That evening the teacher spoke to her mother and kindly suggested that she need not come to school for a few days. The other teachers also had eyes, as Kamala had. But that 'sight' was hers alone. That is the true use of the eye.