Kural 703 · குறிப்பிற் குறிப்புணர் வாரை உறுப்பினுள்

அர்ஜுனன் தேர்ந்த கிருஷ்ணன்

மகாபாரதத்தின் உத்யோக பர்வத்திலிருந்து. குருக்ஷேத்திரப் போர் உறுதியானபோது, இரு தரப்பாரும் தங்களுக்குத் துணை தேடத் தொடங்கினர். பாண்டவர்களின் சார்பில் அர்ஜுனனும், கௌரவர்களின் சார்பில் துரியோதனனும் துவாரகைக்குச் சென்று கிருஷ்ணனிடம் உதவி கேட்க முடிவு செய்தனர். இருவரும் ஏறக்குறைய ஒரே நேரத்தில் துவாரகையை அடைந்தனர்.

கிருஷ்ணன் அப்போது உறங்கிக் கொண்டிருந்தார். முதலில் அறைக்குள் நுழைந்த துரியோதனன் அவர் தலைமாட்டில் இருந்த உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தான். சற்றுப் பிந்தி வந்த அர்ஜுனன் பணிவோடு அவர் கால்மாட்டில் நின்றான். கிருஷ்ணன் விழித்தபோது அவர் கண்கள் முதலில் அர்ஜுனன் மேல் விழுந்தன.

அவர் இருவரிடமும் வந்த காரணத்தைக் கேட்டார். போரில் துணை வேண்டும் என்று இருவரும் சொல்ல, கிருஷ்ணன் ஒரு தேர்வை முன் வைத்தார்: 'ஒரு பக்கம் என்னுடைய படை; மற்றொரு பக்கம் நான் மட்டும், போரில் ஆயுதம் ஏந்தாமல். முதலில் பார்த்தவன் அர்ஜுனன் என்பதால் அவனுக்கே முதல் தேர்வு. ஆனால் அவன் இளையவன் என்பதால் இளையவனுக்கே முதலில் தேர்வு தருகிறேன்' என்றார்.

அர்ஜுனன் சற்றும் தயங்கவில்லை. 'நீங்கள் மட்டும் போதும், கிருஷ்ணா. எனக்குத் துணையாக நீங்கள் இருந்தால் போதும்' என்றான். துரியோதனன் மனம் மகிழ்ந்தது. நாராயணப் படை என்ற பெரும் படை தனக்குக் கிடைத்ததே என்று கருதினான். ஆயுதமற்ற ஒருவனைத் தேர்ந்த அர்ஜுனன் அறிவற்றவன் என்று நினைத்தான்.

ஆனால் அர்ஜுனனுக்குத் தெரிந்திருந்தது: படை பலம் அல்ல, குறிப்பறியும் ஞானமே வெற்றியின் திறவுகோல். கிருஷ்ணனின் ஆலோசனை அவனுக்கு எத்தகைய விலை கொடுத்தும் பெற வேண்டிய செல்வம் என்பதை உணர்ந்து அவன் அதையே தேர்ந்தான். போர்க்களத்தில் அவன் தேரோட்டியாக நின்ற கிருஷ்ணன், ஒவ்வொரு கணமும் அவன் மனக்குறிப்பையும் போரின் போக்கையும் அறிந்து வழிகாட்டினார். வள்ளுவர் சொல்வதுபோல், 'யாது கொடுத்தும் கொளல்' என்பதன் உண்மையான வடிவம் இதுவே; மிகப் பெரிய படையையே விட்டுவிட்டு ஒரு துணையைத் தேர்ந்தது.

கிருஷ்ணனைத் தேர்ந்தெடுத்த அர்ஜுனன் போரின் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் அவரது ஆலோசனையைக் கேட்டு நடந்தான். தயங்கியபோது கீதை கிடைத்தது; சோர்ந்தபோது ஊக்கம் கிடைத்தது. அந்தத் துணை இல்லாதிருந்தால் பெரிய படை இருந்தும் வெற்றி கிடைத்திருக்காது என்பதே மகாபாரதம் சொல்லும் செய்தி. சரியான துணையைத் தேர்வது ஒரு வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய முடிவு.

Arjuna Chooses Krishna

From the Udyoga Parva of the Mahabharata. When the war of Kurukshetra became certain, both sides began to seek allies. Arjuna for the Pandavas and Duryodhana for the Kauravas decided to go to Dwaraka and ask Krishna for help. They reached Dwaraka at about the same time.

Krishna was then asleep. Duryodhana entered first and sat on a high seat at the head of the bed. Arjuna, who came a little later, stood humbly at Krishna's feet. When Krishna woke, his eyes fell first on Arjuna.

He asked both why they had come. When each said he wanted help in the war, Krishna offered a choice: 'On one side my armies; on the other, myself alone, without weapons in the battle. Since I saw Arjuna first, he should have the first choice; but he is also the younger, and the younger gets to choose first in any case.'

Arjuna did not hesitate. 'You alone are enough, Krishna. It is enough for me that you are with me.' Duryodhana was glad; he thought it fortunate that the great Narayani army had come to him. He thought Arjuna foolish for choosing an unarmed man.

But Arjuna knew that not the strength of armies but the wisdom of reading minds is the key to victory. He chose Krishna's counsel as wealth to be obtained at any price. On the battlefield Krishna stood as his charioteer and at each moment, sensing his mind's hint and the course of the fight, guided him. This is the true form of 'take them whatever the cost': leaving a great army to choose one companion.