Kural 706 · அடுத்தது காட்டும் பளிங்குபோல் நெஞ்சம்

சவால்விட்ட பரதன் முகம்

இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்திலிருந்து. இராமன் சித்திரகூடத்தில் சீதையுடனும் இலக்குவனுடனும் தங்கியிருந்தார். ஒருநாள் தொலைவில் பெரும் புழுதி எழுந்தது; யானைகள், குதிரைகள், தேர்கள் அடங்கிய ஒரு பெரும் படை அவர்களை நோக்கி வந்தது. இலக்குவன் அதை உயரமான மரத்தின் மேல் ஏறிப் பார்த்தான். படையின் கொடியில் அயோத்தியின் கோவிதார மரம் இருந்தது. அவன் உள்ளத்தில் சினம் மூண்டது.

'அண்ணா, பரதன் தன் அரசை உறுதிப்படுத்த நம்மைக் கொல்ல வந்திருக்கிறான். நான் அவனை எதிர்ப்பேன்' என்று இலக்குவன் கோபத்தோடு கூறினான். அவன் முகம் சிவந்தது; புருவங்கள் நெரிந்தன; கை வில்லைப் பற்றியது. அவனது உள்ளத்தின் சினத்தைப் பளிங்கு போல முகம் காட்டியது.

இராமன் அமைதியாக அவனைப் பார்த்தார். அவர் அவனுடைய சினத்தையும் உணர்ந்தார்; பரதனின் உள்ளத்தையும் அறிந்தார். 'இலக்குவா, பரதன் அன்பு மிக்கவன். அவன் நம்மைக் கொல்ல வரமாட்டான். அவன் அரசைக் காட்டிலும் நம்மை நேசிக்கிறான். அவன் வருவது நம்மை அழைத்துச் செல்லவே' என்றார். இலக்குவன் அடங்கவில்லை.

பரதன் தன் படையை ஒரு தொலைவில் நிறுத்திவிட்டு, மிகத் தாழ்ந்த நிலையில் காலணியின்றி நடந்து வந்தான். இராமனைக் கண்டதும் அவன் முகம் கண்ணீரால் நனைந்தது. அவனது முகத்தில் இருந்த துயரத்தையும் அன்பையும் எல்லாரும் கண்டனர். தமையனின் காலடியில் விழுந்து அவன் அழுதான். இலக்குவனும் அந்தக் கண்ணீரைக் கண்டு நாணினான்.

இங்கே இரு முகங்கள் இரு உள்ளங்களை வெளிக்காட்டின. இலக்குவனின் சினம் அவனது ஐயத்தில் பிறந்தது; பரதனின் கண்ணீர் அவனது தூய அன்பில் பிறந்தது. இராமன் இரண்டையும் முகத்தின் வழியே படித்து, உண்மையை உடனே உணர்ந்தார். பளிங்கு காட்டும் நிறங்களை வைத்து அதன் அருகில் இருக்கும் பூவை அறியும் அறிவு அவரிடம் இருந்தது.

இராமன் இவ்வாறு பரதனின் முகத்தையும் இலக்குவனின் முகத்தையும் ஒருங்கே படித்து அறிந்ததே அவரது தலைமைக்குச் சான்று. இலக்குவனின் சினத்தைக் கடிந்துகொள்ளாமல், உண்மை வெளிப்படும் வரை அமைதியாக இருந்தார். குறிப்பறிந்தவர் அவசரப்பட்டுத் தீர்ப்புச் சொல்வதில்லை என்பதற்கு இது ஒரு நல்ல எடுத்துக்காட்டு.

பரதன் தன் அன்பைச் சொல்ல வார்த்தைகள் தேடவில்லை; அவன் முகமே அதைச் சொன்னது. உண்மையான அன்புக்கு விளக்கம் தேவையில்லை என்பதற்கு இது ஒரு சான்று.

The Face of Bharata

From the Ayodhya Kanda of the Ramayana. Rama was living at Chitrakuta with Sita and Lakshmana. One day a great dust rose in the distance, and a vast force of elephants, horses and chariots came toward them. Lakshmana climbed a tall tree to look. On the banners he saw the kovidara tree emblem of Ayodhya. Anger flared in his heart.

'Brother, Bharata has come to kill us in order to secure his kingdom. I shall fight him,' said Lakshmana in wrath. His face reddened, his brows knitted, his hand gripped the bow. His face showed the anger in his heart like a crystal.

Rama looked at him calmly. He understood both Lakshmana's anger and Bharata's heart. 'Lakshmana, Bharata is full of love. He will not come to kill us. He loves us more than the kingdom. He comes to take us back,' he said. Lakshmana was not calmed.

Bharata left his army at a distance and came on foot, unshod, in great humility. When he saw Rama his face was drenched with tears. All saw the sorrow and love on his face. He fell at his brother's feet and wept. Seeing those tears, Lakshmana too was ashamed.

Here two faces revealed two hearts. Lakshmana's anger was born of suspicion; Bharata's tears were born of pure love. Rama read both through the face and sensed the truth at once. He had the wisdom to know the flower near the crystal from the colours it shows.