அதிகாரம் 27

தவம்

Penance · Thavam

தவம் அதிகாரம், துன்பத்தைப் பொறுத்துக்கொள்ளுதலும் எவ்வுயிர்க்கும் துன்பம் செய்யாமையுமே தவத்தின் உருவம் என்று கூறுகிறது. தவத்தால் ஆற்றல் பெருகும்; தம் ஆசையை வென்றவரை உலகம் வணங்கும் என்பது வள்ளுவரின் முடிவு.

This chapter teaches that the true form of penance is to bear suffering patiently and to cause pain to no living being. Valluvar concludes that tapas builds strength, and that the world honours the person who has conquered desire.

அறிமுகம்

அருளுடைமை, புலால் மறுத்தல் ஆகிய இரு அதிகாரங்களுக்குப் பின் வருவது தவம். துறவறவியலில் அருள் முதல் படி என்றால், தவம் அடுத்த படி. அருளை வளர்த்துக்கொண்டவர் தம் ஆற்றலையும் மன உறுதியையும் வளர்க்கத் தவம் என்னும் பயிற்சியை மேற்கொள்கிறார். இங்கே தவம் என்பதை வள்ளுவர் வெறும் காடு புகுந்து உடலை வருத்தும் செயலாகக் காட்டவில்லை. முதல் குறளிலேயே அவர் வரையறை தருகிறார்: உற்ற நோயைத் தாங்குதலும், எவ்வுயிர்க்கும் துன்பம் செய்யாமையுமே தவத்தின் வடிவம். அதாவது தவம் என்பது தன்னைப் பயிற்றுவதும் பிறரைக் காப்பதும் இணையும் ஓர் அறவாழ்வு.

தவம் என்ற சொல்லுக்கு நம் மரபில் பல பொருள்கள் உண்டு. நோன்பு, விரதம், தியானம், புலனடக்கம், கடுமையான முயற்சி என்று அது பலவாறு விளங்குகிறது. தமிழில் 'நோற்றல்' என்ற சொல் தவத்தைக் குறிக்கிறது; இது நோவைப் பொறுத்தல் என்ற பொருளுடையது. இந்த அதிகாரம் முழுவதும் அந்தச் சொல்லின் அடிப்படை உணர்வு ஊடாடுகிறது: துன்பத்தைத் தாங்கும் வலிமையே ஆற்றலின் வேர். சிவனை அடையத் தவம் செய்த பார்வதி, அரசாட்சியை விட்டு வனம் சென்ற துருவன், கங்கையைக் கொணர்ந்த பகீரதன் என நம் புராணங்கள் தவத்தின் பெருமையைப் பலவாறு பாடியிருக்கின்றன.

தவம் என்பது ஒருவரின் தனிப்பட்ட முயற்சி மட்டுமன்று; சமூகம் அதனோடு கொண்டுள்ள உறவையும் வள்ளுவர் பேசுகிறார். மூன்றாம் குறளில் துறவிகளைப் பேணுவதற்காகவே இல்லறத்தார் தவம் மறந்தனரோ என்ற கேள்வி வருகிறது. இது இல்லறமும் துறவறமும் ஒன்றையொன்று தாங்கும் உறவை நினைவூட்டுகிறது. இல்லறத்தார் உணவும் உறையுளும் தருகின்றனர்; துறவறத்தார் அறிவையும் அருளையும் தருகின்றனர். இந்தப் பரிமாற்றமே சமூகத்தின் நலனைக் காக்கிறது.

பத்துக் குறள்களும் ஒரு வரிசையில் செல்கின்றன. முதல் குறள் தவத்தின் வரையறையைத் தருகிறது. இரண்டாம், மூன்றாம் குறள்கள் தவம் செய்யத் தகுதியுடையவர் யார், அதைத் தாங்கிக் காக்கும் பொறுப்பு யாருடையது என்று பேசுகின்றன. நான்கு, ஐந்தாம் குறள்கள் தவத்தால் கிடைக்கும் ஆற்றலையும் விருப்ப நிறைவையும் சொல்கின்றன. ஆறாம் குறள் தவம் செய்வாரே தம் கடமையைச் செய்வார், மற்றவர் ஆசையில் சிக்கிக் கெடுவார் என்கிறது. ஏழாம் குறள் பொன் தீயில் சுடச்சுட ஒளிவிடுவது போலத் துன்பம் தவத்தை ஒளிரச் செய்கிறது என்ற அழகிய உவமையைத் தருகிறது. எட்டாம் குறள் ஆசையை வென்றவரை உலகம் வணங்கும் என்கிறது. ஒன்பதாம் குறள் தவ வலிமை உடையோர் மரணத்தையும் வெல்லக்கூடும் என்று கூறுகிறது. பத்தாம் குறள் உலகில் வறியவர் மிகுந்திருப்பதற்கும் தவம் செய்வோர் குறைவாக இருப்பதற்கும் தொடர்பு காட்டுகிறது.

இன்றைய வாழ்வுக்கு இது எவ்வாறு பொருந்தும்? நாம் காடு செல்ல வேண்டியதில்லை. ஆனால் ஒரு தேர்வுக்காக இரவெல்லாம் விழித்துப் படிக்கும் மாணவன், குடும்பத்துக்காக வெயிலில் உழைக்கும் தாய், தம் கலையைப் பல ஆண்டுகள் பயிலும் ஒரு கலைஞன் ஆகியோரிடம் தவத்தின் உயிர் இருக்கிறது. இலக்குக்காகத் துன்பத்தைத் தாங்கி, எவருக்கும் தீங்கு செய்யாமல் முன்னேறும் ஒவ்வொரு முயற்சியும் இக்குறளின் ஒரு சிறு வடிவம்.

நம் மரபில் தவம் செய்தவர்கள் பலர் தமக்காக மட்டும் செய்யவில்லை; உலக நன்மைக்காகவும் செய்தனர். முனிவர்களின் வேள்வியும் தவமும் மழை, வளம், அமைதி ஆகியவற்றுக்கு அடிப்படை என்று நம்பப்பட்டது. வள்ளுவரும் இந்த நம்பிக்கையை எதிரொலிக்கிறார். ஆகவே தவம் என்பது தன்னலமற்ற முயற்சியாக இருக்கும்போதே அதன் முழுப் பெருமை விளங்குகிறது என்பதும் இந்த அதிகாரத்தின் உட்கருத்து.

எளிமையாகச் சொன்னால், இந்த அதிகாரம் 'இன்பத்தைத் தள்ளி வைத்து இலக்கை நோக்கி நிற்கும் வலிமை' பற்றியது. அந்த வலிமையே மனிதனைப் பெரியவனாக்குகிறது; அதுவே சமூகத்தையும் உயர்த்துகிறது.

Introduction

After the chapters on compassion and on abstaining from flesh comes the chapter on penance. If compassion is the first step of Ascetic Virtue, penance, tapas, is the next. One who has grown in compassion takes up the discipline called tapas to grow also in strength and firmness of mind. Valluvar does not present tapas here as merely going into the forest and tormenting the body. He gives his definition in the very first couplet: tapas takes the form of bearing the pain that comes to one and of causing pain to no living being. Penance is thus a moral life in which self-training and protecting others come together.

The word tapas has several meanings in our tradition: vow, fast, meditation, restraint of the senses, hard effort. In Tamil the word 'norral' denotes tapas, with the root sense of bearing suffering. The whole chapter carries that basic feeling: the strength to bear hardship is the root of power. Our Puranas sing of tapas in many ways: Parvati who performed penance to reach Shiva, Dhruva who left the kingdom for the forest, Bhagiratha who brought down the Ganga.

The ten couplets move in order. The first gives the definition of tapas. The second and third speak of who is fit to practise it and who bears the duty of sustaining those who do. The fourth and fifth speak of the power and fulfilment of wishes that tapas brings. The sixth says those who do tapas do their own duty while the rest fall into the net of desire and ruin themselves. The seventh gives the beautiful figure of gold shining brighter the more it is burned, as suffering makes tapas shine. The eighth says the world worships one who has conquered desire. The ninth says those strong in tapas may even conquer death. The tenth links the multitude of the poor in the world with the fewness of those who do tapas.

How does this apply to life today? We need not go to a forest. But the student who sits up all night for an examination, the mother who toils in the sun for her family, the artist who trains for many years in an art, all hold the life of tapas. Every effort that bears hardship for a goal and moves ahead without harming anyone is a small form of this teaching.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

பார்வதியின் தவம்

சிவ புராணங்களிலும் தமிழ் மரபிலும் போற்றப்படும் பார்வதியின் தவக் கதை இது. தட்சனின் மகளான சதி தன் தந்தையின் வேள்வியில் அவமானம் தாங்காமல் தீயில் புகுந்தாள். பின்னர் இமவானின் மகளாகப் பார்வதியாகப் பிறந்தாள். சிவபெருமானையே தன் கணவராக அடைய வேண்டும் என்று சிறு வயதிலிருந்தே விரும்பினாள். சிவன் கயிலையில் ஆழ்ந்த தவத்தில் இருந்தார்; உலக இன்பங்களை விலக்கியிருந்தார்.

நாரதர் வழிகாட்ட, பார்வதி சிவனை அடையத் தவம் செய்ய முடிவு செய்தாள். அரண்மனை இன்பங்களையும் அணிகலன்களையும் விலக்கினாள். தாய் மேனை, 'உமா, வேண்டாம், தவம் செய்யாதே' (உ-மா) என்று தடுத்ததால் 'உமை' என்ற பெயர் வந்தது என்று மரபு கூறுகிறது. ஆனால் பார்வதி தன் உறுதியை விடவில்லை. வெயிலில் ஐந்து நெருப்புகளுக்கு நடுவில் நின்றாள்; மழையிலும் குளிரிலும் நீரில் நின்றாள்; இலைகளையும் கைவிட்டு நாளடைவில் காற்றையே உணவாகக் கொண்டாள்.

தமிழ்நாட்டு மரபின்படி அவள் காஞ்சிபுரத்தில் காமாட்சியாக ஒரு மாமரத்தடியில் மணலால் ஒரு சிவலிங்கம் செய்து வழிபட்டாள். சிவன் அவளைச் சோதிக்க, காம்பா நதியில் வெள்ளம் பெருகச் செய்தார். வெள்ளம் லிங்கத்தை அடித்துச் செல்லும் என்று அஞ்சி, பார்வதி அதைத் தன் மார்போடு இறுகத் தழுவிக்கொண்டாள். அவள் அன்பையும் உறுதியையும் கண்ட சிவன் அவள் முன் தோன்றினார். அந்தத் தழுவலின் அடையாளம் லிங்கத்தில் இன்றும் காணப்படுவதாக ஏகாம்பரநாதர் கோயிலில் கூறுவர்.

பார்வதியின் உறுதியைச் சோதிக்க சிவன் ஒரு இளம் பிரம்மசாரி வடிவில் அவள் முன் வந்ததாகவும் புராணம் கூறுகிறது. அவ்வேடத்தில் வந்த அவர் சிவனைப் பற்றி இகழ்ந்து பேசினார்: 'அவன் சுடுகாட்டில் வாழ்கிறான்; புலித்தோல் உடுத்துகிறான்; சாம்பலைப் பூசுகிறான்; பாம்புகளை அணிகலனாகக் கொள்கிறான். அத்தகையவனுக்காக ஏன் உன் இளமையை வீணாக்குகிறாய்?' அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட பார்வதி கோபம் கொண்டாள். 'என் தெய்வத்தின் பெருமையை நீ அறியவில்லை. அவரைப் பழிப்பவர் பேச்சைக் கேட்பதும் பாவம்' என்று கூறிப் புறப்படத் தொடங்கினாள். அந்தக் கணத்தில் சிவன் தம் உண்மை வடிவில் தோன்றினார்.

பார்வதியின் தவம் சுயநலத்துக்காக மட்டும் அன்று. சிவபெருமானின் தவம் அவ்வுலகை இழந்து நின்றபோது, தாரகாசுரனை வெல்லும் பிள்ளையாகிய முருகன் பிறக்க வேண்டும் என்பது தேவர்களின் வேண்டுகோள். அது பார்வதி-சிவன் இணைப்பால் மட்டுமே நடக்கக்கூடியது. ஆகவே அவள் தவம் உலகின் நன்மையோடும் இணைந்திருந்தது.

பார்வதி தன் தவத்தின் இடையில் எவ்வளவு துன்பங்கள் வந்தபோதும் தன் இலக்கை மறக்கவில்லை. அவள் தவம் பசிக்கும் வெயிலுக்கும் அஞ்சாத மனவலிமையின் வடிவம். அவள் தம்மைச் சுற்றியிருந்த விலங்குகளுக்கும் பறவைகளுக்கும் கூடத் துன்பம் செய்யவில்லை என்று கூறுவர். காட்டு மான்கள் அவளிடம் அச்சமின்றி வந்து நின்றன என்பது அவள் அருளின் அடையாளம்.

கடுமையான வெயில், குளிர், பசி எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக்கொண்டும் அவள் எந்த உயிருக்கும் துன்பம் செய்யவில்லை என்பது இந்தக் கதையின் அழகு. இது 'உற்றநோய் நோன்றல் உயிர்க்குறுகண் செய்யாமை' என்ற குறளின் வரையறையைக் காட்டுகிறது.

நமக்கும் அதே பாடம் கிடைக்கிறது: ஒரு பெரிய நோக்கத்துக்காகப் பொறுமையாகத் துன்பங்களைத் தாங்குபவர்கள் இறுதியில் தமக்கு உரியதைப் பெறுகிறார்கள்; அவர்களின் வெற்றி பிறருக்கும் நன்மை தரும்.

இந்தக் கதை தவம் என்பது இலக்கை அடையும்வரை மனம் தளராமல் நிற்கும் உறுதி என்பதை நமக்கு உணர்த்துகிறது. அந்த இலக்கு தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கலாம்; உலக நலனாகவும் இருக்கலாம். தம் இலக்கை அடைய முயலும் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒரு வடிவில் பார்வதியின் பாதையையே பின்பற்றுகின்றனர்.

சிவனும் பார்வதியும் இணைந்த பின் முருகன் பிறந்தான் என்றும், அவன் தாரகாசுரனையும் சூரபத்மனையும் அழித்துத் தேவர்களை மீட்டான் என்றும் கந்த புராணம் கூறுகிறது. ஆகவே ஓர் இளம் பெண்ணின் உறுதியான தவம், அவளுக்கு மட்டுமன்றி உலகிற்கே விடுதலை தந்த நிகழ்வாக மாறியது. சிறு முயற்சிகளும் பெரிய விளைவுகளைத் தரும் என்பதை இது காட்டுகிறது. அதனால்தான் இன்றும் பெண்கள் கௌரி நோன்பு, வரலட்சுமி நோன்பு போன்றவற்றை மனமார மேற்கொள்கிறார்கள். இவ்வாறு பார்வதியின் தவம் தனி வாழ்வின் வெற்றியாகவும் உலக வாழ்வின் வெற்றியாகவும் ஒளிர்கிறது.

Chapter story

Parvati's Penance

This is the story of Parvati's penance, honoured in the Shiva Puranas and in Tamil tradition. Sati, daughter of Daksha, entered the fire, unable to bear the insult at her father's sacrifice. She was later born as Parvati, daughter of Himavan. From her childhood she wished to gain Shiva himself as her husband. Shiva was in deep meditation on Kailasa, having set aside all worldly pleasures.

Guided by Narada, Parvati resolved to do penance to win Shiva. She gave up palace comforts and ornaments. Tradition says her mother Mena tried to stop her with the words 'U-ma', 'do not, my child', and so she received the name Uma. But Parvati did not give up her resolve. She stood in the summer sun amid five fires; she stood in water in rain and cold; she gave up even leaves and in time lived on air alone.

By the Tamil tradition she worshipped at Kanchipuram as Kamakshi, making a lingam of sand beneath a mango tree. To test her, Shiva sent a flood in the river Kampa. Fearing that the flood would sweep the lingam away, Parvati held it tight to her breast. Seeing her love and firmness, Shiva appeared before her. At the Ekambaranatha temple they say that the mark of that embrace can still be seen on the lingam.

The Purana also says that to test Parvati's resolve Shiva came before her in the form of a young celibate student. In that guise he spoke ill of Shiva: 'He lives in the cremation ground, wears a tiger skin, smears himself with ash and takes snakes for ornaments. Why waste your youth on such a one?' Hearing these words, Parvati was angry. 'You do not know the greatness of my Lord. Even to listen to one who reviles him is a sin,' she said, and began to leave. At that moment Shiva appeared in his true form.

Parvati's penance was not for herself alone. When Shiva's meditation had withdrawn from the world, the gods needed a son, the future Murugan, to defeat the demon Tarakasura, and that could come only from the union of Parvati and Shiva. Her tapas was therefore tied to the good of the world.

Through all the hardships of her penance Parvati never forgot her goal. Her tapas was the image of a mind that did not fear hunger or heat. It is said that she harmed no animal or bird around her; wild deer came to stand near her without fear, a sign of her compassion.

The beauty of the tale is that while bearing fierce heat, cold and hunger she harmed no creature. It shows the couplet's definition: bearing the suffering that comes and not causing injury to life.

The same lesson comes to us: those who patiently bear hardships for a great purpose receive in the end what is theirs, and their success benefits others too.

The Skanda Purana adds that after Shiva and Parvati were united, Murugan was born and destroyed Tarakasura and Surapadma, freeing the gods. So the firm penance of a young woman became an event that brought release not only to herself but to the world. That is why women still take up vows such as the Gowri nonbu with a full heart.

முக்கியப் பாடங்கள்

உற்ற துன்பத்தைத் தாங்குவதும் எவ்வுயிர்க்கும் துன்பம் செய்யாமையுமே தவத்தின் இலக்கணம்.
தவம் தகுதியுடையவர்க்கே பயன் தரும்; வெறும் வேடம் பயன் தராது.
தவம் ஆற்றலையும் விருப்ப நிறைவையும் தரும்; தீயில் பொன் போல் துன்பத்தில் உள்ளம் ஒளிரும்.
ஆசையை வென்றவரை உலகம் வணங்கும்; ஆசையில் சிக்கியவர் தம்மையே கெடுப்பர்.
தவம் செய்வோர் மிகுந்தால் வறுமையும் குறையும்; ஒவ்வொருவரின் நோன்பும் சமூகத்துக்கு நன்மை.

Key lessons

Bearing the suffering that comes and harming no life is the definition of tapas.
Tapas bears fruit for the fit; mere show does not.
Tapas brings strength and fulfilment; like gold in fire, the mind shines in hardship.
The world honours one who has conquered desire; those caught in desire ruin themselves.
When more people practise discipline, poverty lessens; each person's vow benefits society.