திருவாசகம் 188 · ஆனையாய்க் கீடமாய் மானுடராய்த் தேவராய்

Verse 188 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Thiru Ammanai · Verse 14 of 20

ஆனையாய்க் கீடமாய் மானுடராய்த் தேவராய்ஏனைப் பிறவாய்ப் பிறந்திறந் தெய்த்தேனைஊனையும் நின்றுருக்கி என்வினையை ஓட்டுகந்துதேனையும் பாலையுங் கன்னலையும் ஒத்தினியகோனவன்போல் வந்தென்னைத் தன்தொழும்பிற் கொண்டருளும்வானவன் பூங்கழலே பாடுதுங்காண் அம்மானாய்.

Aanaiyaayk keetamaay maanutaraayth thaevaraay / Aenaip piravaayp piranthiran theyththaenai / Oonaiyum ninrurukki envinaiyai oattukanthu / Thaenaiyum paalaiyung kannalaiyum oththiniya / Koanavanpoal vanthennaith thanthozhumpir kontarulum / Vaanavan poongkazhalae paatuthungkaan ammaanaay.

பொருள்

யானையாகவும், புழுவாகவும், மனிதராகவும், தேவராகவும், மற்றப் பிறவிகளாகவும் பிறந்தும் இறந்தும் இளைத்துப் போன என்னை, என் உடலையும் நின்று உருக்கி, என் வினையை மகிழ்ந்து ஓட்டி, தேனையும் பாலையும் கரும்பையும் போல இனியவனாக, ஒரு அரசனைப் போல வந்து என்னைத் தன் அடிமைத் தொண்டில் ஏற்றுக்கொண்டான். அந்த வானவனின் பூப்போன்ற கழலைப் பாடுவோம், அம்மானாய்!

Meaning

I was born and died as an elephant, as a worm, as a human, as a god, and in every other kind of birth, until I was worn out. He stayed and melted even my flesh, gladly drove away my karma, and, sweet as honey, milk and sugarcane, came like a king and took me into his service. Let us sing of the flowering feet of that heavenly Lord, O ammanai!

சொற்பொருள் Word by word

கீடம்: புழு
ஏனைப் பிறவாய்: மற்ற பிறவிகளாய்
எய்த்தேனை: இளைத்துப் போன என்னை
ஊன்: உடல்
ஓட்டு உகந்து: மகிழ்ந்து ஓட்டி
கன்னல்: கரும்பு
கோன்: அரசன்
தொழும்பு: அடிமைத் தொண்டு
வானவன்: வானுலகத் தலைவன்
பூங்கழல்: மலர் போன்ற திருவடி
அம்மானாய்: அம்மானை விளையாட்டின் விளி

விளக்கம்

முதல் இரண்டு வரிகள் சிவபுராணத்தின் 'புல்லாகிப் பூடாய்ப் புழுவாய் மரமாகி' என்ற வரிகளை நினைவூட்டுகின்றன. ஆன்மா எண்ணற்ற பிறவிகளில் அலைந்து களைத்துப் போவதை மணிவாசகர் 'எய்த்தேனை' என்ற ஒரு சொல்லில் சொல்கிறார்.

'கோனவன் போல் வந்து' என்பது பெருந்துறையில் குருந்த மரத்தடியில் குருவாக வந்ததையும், மதுரையில் குதிரைச் சேவகனாக அரசனைப் போல் வந்ததையும் குறிக்கிறது. அவன் வந்தது தண்டிக்க அல்ல, 'தொழும்பிற் கொண்டருள', தன் தொண்டனாக ஏற்க. சைவ சித்தாந்தத்தில் இறைவனுக்குத் தொண்டனாவதே உயிரின் உண்மையான விடுதலை.

Explanation

The first two lines echo the Sivapuranam's 'as grass, as shrub, as worm, as tree'. Manikkavasagar puts the weariness of the soul's wandering through countless births into one word: eyththenai, 'I, worn out'.

'Came like a king' recalls the Guru under the kurundha tree at Perunthurai and the royal horseman who rode into Madurai. He came not to punish but to take the poet into his service. In Saiva Siddhanta, becoming the Lord's servant is the soul's true freedom.

திருவிளையாடல் புராணம் (பரஞ்சோதி முனிவர்), மண் சுமந்த படலம்; திருவாதவூரர் புராணம்

பிட்டுக்கு மண் சுமந்த பெருமான்

குதிரைகளாக வந்த நரிகள் இரவில் மீண்டும் நரிகளாகி ஊளையிட்டு ஓடின. சினந்த பாண்டியன் மணிவாசகரை வைகை ஆற்றின் சுடுமணலில் நிறுத்தித் துன்புறுத்தினான். அப்போது இறைவன் வைகையில் பெருவெள்ளம் வரச் செய்தான். மதுரை மூழ்கிவிடும் என்று அஞ்சிய அரசன், ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் ஒருவர் வந்து கரையை அடைக்கும் பங்கில் மண் சுமக்க வேண்டும் என்று ஆணையிட்டான்.

மதுரையில் வந்தி என்ற வயதான பெண் பிட்டு விற்று வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுக்கு யாரும் இல்லை. தன் பங்கை அடைக்க ஆளில்லாமல் 'சொக்கநாதா!' என்று அழுதாள். அப்போது ஒரு கூலியாள் வந்து, 'பாட்டி, உன் பங்கை நான் அடைக்கிறேன்; கூலியாக உதிர்ந்த பிட்டைத் தா' என்றான். அவள் மகிழ்ந்து பிட்டைக் கொடுத்தாள். அவன் பிட்டை உண்டு, பாடி ஆடி, கூடையைக் கவிழ்த்துப் போட்டு உறங்கினான்; அவள் பங்கு மட்டும் அடைபடாமல் இருந்தது.

பார்வையிட வந்த அரசன் கோபத்தில் அவன் முதுகில் பிரம்பால் அடித்தான். அந்த அடி அரசன் முதுகிலும், அமைச்சர்கள் முதுகிலும், உலகின் எல்லா உயிர்களின் முதுகிலும் விழுந்தது. கூலியாள் ஒரு கூடை மண்ணைப் போட்டதும் உடைப்பு அடைபட்டது; அவன் மறைந்தான். அப்போதுதான் அரசன் வந்தவன் சொக்கநாதனே என்று உணர்ந்து, மணிவாசகரிடம் மன்னிப்புக் கேட்டான். வந்திக்கு இறைவன் வீடுபேறு அருளினான். 'மண்சுமந்து கூலிகொண்டு அக்கோவால் மொத்துண்டு' என்று இந்தப் பதிகத்தில் மணிவாசகர் பாடுவது இந்த வரலாற்றையே: எல்லா உலகையும் தாங்குபவன் ஓர் ஏழைப் பெண்ணுக்காகக் கூலியாளாக வந்தான்.

Thiruvilaiyadal Puranam (Paranjothi Munivar), the chapter on carrying earth; Thiruvathavurar Puranam

The Lord Who Carried Earth for Puttu

The jackals that had come as horses turned back into jackals in the night, howled and ran away. The furious Pandya king made Manikkavasagar stand on the burning sand of the Vaigai riverbed. Then the Lord sent a great flood down the Vaigai. Afraid that Madurai would be drowned, the king ordered every household to send one person to carry earth and close its share of the breach in the bank.

In Madurai lived an old woman named Vanthi who made her living selling puttu, steamed rice flour. She had no one. With no one to fill her share, she cried out, 'Chokkanatha!' A labourer appeared and said, 'Grandmother, I will fill your share. Pay me with the bits of puttu that crumble off.' Delighted, she gave him the puttu. He ate it, sang and danced, tipped his basket over and lay down to sleep, and her share alone stayed open.

The king, inspecting the bank, struck the idler across the back with his cane. The blow fell on the king's own back, on his ministers' backs, and on the back of every living being in the world. The labourer tipped one basket of earth into the gap, the breach closed, and he vanished. Only then did the king understand that the labourer was Chokkanatha himself, and he begged Manikkavasagar's pardon. The Lord gave Vanthi release. When Manikkavasagar sings in this hymn of the Lord 'taking wages for carrying earth', this is the story: the one who bears all the worlds came as a hired hand for a poor old woman.

சிந்தனைக்கு

எந்த ஓட்டத்தில் நீங்கள் களைத்துப் போயிருக்கிறீர்கள்?

To reflect on

Which endless round has worn you out?