கோயிற் புராணம் (உமாபதி சிவாசாரியார்); சிதம்பர மகாத்மியம்; தில்லைத் தலமரபுதில்லையில் ஆடல் கண்ட இரு முனிவர்
முன்பு தில்லை ஒரு தில்லை மரக்காடாக இருந்தது. அங்கே வியாக்கிரபாதர் என்ற முனிவர் வாழ்ந்தார். இறைவனுக்குப் பூசைக்காக, வண்டு தீண்டாத புதிய மலர்களை விடியும் முன்பே பறிக்க விரும்பினார். இருட்டில் மரம் ஏறுவதற்காகப் புலியின் கால்களும், முள் குத்தாதிருக்கப் புலியின் நகங்களும், இருட்டில் பார்க்கும் கண்களும் வேண்டினார். அதனால் அவர் 'புலிக்கால் முனிவர்' என்று பெயர் பெற்றார்.
அதே காலத்தில் பாற்கடலில் திருமாலின் படுக்கையான ஆதிசேடன், திருமால் ஒருமுறை இறைவனின் ஆடலைக் கண்டு மகிழ்ந்து சொன்னதைக் கேட்டு, தானும் அதைக் காண ஏங்கினான். பதஞ்சலியாகப் பிறந்து, பாதி மனிதனும் பாதி பாம்புமாகத் தில்லைக்கு வந்து தவம் செய்தான். இரு முனிவர்களும் சேர்ந்து பல ஆண்டுகள் வழிபட்டனர்.
தை மாதப் பூச நாளில் இறைவன் உமையோடு தோன்றி, பொன்னம்பலத்தில் ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடினான். ஒரு காலைத் தூக்கி, ஒரு கையில் உடுக்கையும் ஒரு கையில் நெருப்பும் ஏந்தி, ஒரு கையால் அஞ்சல் காட்டி, தூக்கிய பாதத்தைச் சுட்டிக் காட்டி ஆடினான். இரு முனிவர்களும் கண்ணீர் சொரிந்து நின்றனர். 'இந்த ஆடல் இங்கேயே என்றும் நிகழ வேண்டும்' என்று வேண்டினர்; இறைவன் அருளினான். அன்று முதல் தில்லை நடராசன் ஆடிக்கொண்டே இருக்கிறான். மணிவாசகர் தம் வாழ்வின் இறுதிக் காலத்தைத் தில்லையில் கழித்தார். அங்கே விழாக்காலத்தில் பெண்கள் சுண்ணம் இடிப்பதைக் கண்டு 'அம்பலத்து ஆடினானுக்கு ஆடப் பொற்சுண்ணம் இடித்தும் நாமே' என்று பாடினார்.
Koyil Puranam (Umapathi Sivacharyar); Chidambara Mahatmya; temple tradition of ThillaiThe Two Sages Who Saw the Dance at Thillai
Long ago Thillai was a forest of thillai trees, and the sage Vyaghrapada lived there. He wanted to pick fresh flowers for the Lord's worship before dawn, before any bee had touched them. So he asked for a tiger's feet to climb trees in the dark, a tiger's claws so the thorns would not hurt him, and eyes that could see at night. That is why he is called the tiger-footed sage.
At the same time, in the ocean of milk, the great serpent Adisesha, Vishnu's bed, heard Vishnu speak with delight of the Lord's dance, and he longed to see it too. Born as Patanjali, half man and half serpent, he came to Thillai to do penance. The two sages worshipped together for many years.
On the day of Poosam in the month of Thai, the Lord appeared with Uma and danced the dance of bliss in the golden hall. One foot raised, a drum in one hand and fire in another, one hand saying 'do not fear' and another pointing to the lifted foot, he danced. The two sages stood weeping. They prayed that this dance might go on here forever, and the Lord granted it. From that day the Lord of Thillai has never stopped dancing. Manikkavasagar spent his last years at Thillai, and seeing the women pound powder at festival time, he sang 'for the bath of the one who dances in the Hall, let us pound the golden powder.'
