நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 748 · அம்பொனெடு மணிமாட அயோத்தி யெய்தி

Verse 748 · Nalayira Divya Prabandham · The Azhvars

அம்பொனெடு மணிமாட அயோத்தி யெய்திஅரசெய்தி அகத்தியன்வாய்த் தான்முன் கொன்றான்றன்பெருந்தொல் கதைகேட்டு மிதிலைச் செல்விஉலகுய்யத் திருவயிறு வாய்த்த மக்கள்செம்பவளத் திரள்வாய்த்தன் சரிதை கேட்டான்தில்லைநகர்த் திருச்சித்ர கூடந் தன்னுள்எம்பெருமான் றஞ்சரிதை செவியால் கண்ணால்பருகுவோ மின்னமுதை மதியோ மின்றே

Amponetu manimaata ayoaththi yeythi / Araseythi akaththiyanvaayth thaanmun konraan / Ranperunthol kathaikaettu mithilais selvi / Ulakuyyath thiruvayiru vaayththa makkal / Sempavalath thiralvaayththan sarithai kaettaan / Thillainakarth thirussithra kootan thannul / Emperumaan ranjsarithai seviyaal kannaal / Parukuvoa minnamuthai mathiyoa minrae

பொருள்

அழகிய பொன்னாலான உயர்ந்த மணிமாடங்கள் நிறைந்த அயோத்தியை அடைந்து, அரசை ஏற்று, தான் முன்பு கொன்றவர்களின் பெரிய பழைய கதையை அகத்தியர் வாயால் கேட்டு, உலகம் உய்ய மிதிலைச் செல்வி சீதையின் வயிற்றில் பிறந்த, பவளம் போன்ற சிவந்த வாயுடைய மக்களிடமிருந்து தன் சரிதையைக் கேட்டவன், தில்லைத் திருச்சித்ரகூடத்தில் எம்பெருமான். அவனுடைய சரிதையைச் செவியாலும் கண்ணாலும் பருகும் நாங்கள் இனி அமுதத்தையும் பொருட்படுத்த மாட்டோம்.

Meaning

He reached Ayodhya of tall jewelled mansions of fine gold and took up the kingdom; from the mouth of Agastya he heard the great ancient story of those he had slain; and he heard his own story from the children with coral-red lips born of the princess of Mithila for the world's good. He is our Lord in Thiruchitrakootam in Thillai. We who drink his story with our ears and our eyes will not care even for nectar now.

சொற்பொருள் Word by word

அம்பொன் மணிமாடம்: jewelled mansions of fine gold
அகத்தியன் வாய்: from Agastya's mouth
பெருந்தொல் கதை: great ancient story
மிதிலைச் செல்வி: the princess of Mithila, Sita
திருவயிறு வாய்த்த மக்கள்: children born of her blessed womb, Lava and Kusha
சரிதை: story, life
பருகுவோம்: we drink
இன்னமுது மதியோம்: we will not care for sweet nectar

விளக்கம்

உத்தர காண்டம் இங்கே தொடங்குகிறது. அகத்தியர் ராவணனின் குலத்தின் பழங்கதையை ராமனுக்குச் சொன்னார். பின்னர் சீதையின் மக்களான லவனும் குசனும் வால்மீகி கற்றுத்தந்த இராமாயணத்தை ராமன் முன்னிலையிலேயே பாடினார்கள். இறைவனே தன் கதையைக் கேட்டான்.

'செவியால் கண்ணால் பருகுவோம்' என்பது அழகிய சொல்லாட்சி. காதால் கதையைக் கேட்கிறோம், கண்ணால் அவன் திருமேனியைக் காண்கிறோம். இரண்டும் சேர்ந்த அந்த இன்பத்தின் முன் தேவாமிர்தமும் சுவையற்றது. இராமாயணக் கதையில் தன்னையே மறந்த குலசேகரரின் அனுபவம் இது.

Explanation

The Uttara Kanda begins here. Agastya told Rama the ancient story of Ravana's line. Later Sita's sons, Lava and Kusha, sang the Ramayana that Valmiki taught them in Rama's own presence. The Lord himself heard his own story.

'We drink with our ears and our eyes' is a lovely phrase. We hear the story with our ears and see his form with our eyes. Before that joined delight, even the nectar of the gods has no taste. This is the experience of Kulasekhara, who lost himself in the Ramayana.

குருபரம்பரை வரலாறு

ராமனுக்குத் துணையாகப் படை எழுப்பிய அரசன்

குலசேகர மன்னர் அரசராக இருந்தபோதே ஒவ்வொரு நாளும் இராமாயணக் கதை கேட்பார். அந்தக் கதையில் அவர் தன்னையே மறந்துவிடுவார்.

ஒருநாள் கதை சொன்னவர் ஆரண்ய காண்டத்தில், கரன் தூடணன் தலைமையில் பதினாலாயிரம் அரக்கர்கள் ராமனோடு போரிட வந்த இடத்தைச் சொன்னார். ராமன் சீதையை லக்ஷ்மணனோடு குகைக்கு அனுப்பிவிட்டுத் தனியாகவே அவர்களை எதிர்க்க நின்றான். அதைக் கேட்ட குலசேகரர், 'என் ராமன் தனியாகப் பதினாலாயிரம் பேரோடு போரிடுவதா?' என்று பதறி எழுந்தார். உடனே தன் படையைத் திரட்டி, 'ராமனுக்குத் துணையாகப் புறப்படுங்கள்!' என்று ஆணையிட்டார். அதைக் கண்ட கதைசொல்லி, 'ராமன் ஒருவனாகவே ஒரு நாழிகைக்குள் அத்தனை அரக்கர்களையும் வென்றுவிட்டான்; சீதை வந்து அவனைத் தழுவிக்கொண்டாள்' என்று விரைவாகச் சொன்னார். அதன் பிறகே மன்னர் அமைதியடைந்தார்.

இந்தப் பத்து சிதம்பரத்தில் உள்ள திருச்சித்ரகூடம் என்ற திவ்யதேசத்தைப் பற்றியது. தில்லை நடராஜர் கோயிலுக்குள்ளேயே கோவிந்தராஜப் பெருமாள் பள்ளிகொண்டிருக்கிறார். குலசேகரர் அங்கே ராமனையே காண்கிறார். ராமனின் பிறப்பு முதல் அவன் தன் உலகுக்குத் திரும்பியது வரை முழு இராமாயணத்தையும் பத்துப் பாசுரங்களில் பாடுகிறார். 'அவன் அடியைச் சூடுவதே அரசு; வேறு அரசை அரசாக எண்ணமாட்டேன்' என்று ஒரு மன்னரே சொல்வது இந்தப் பத்தின் உச்சம்.

From the Guruparamparai, the lives of the Sri Vaishnava teachers

The king who sent his army to help Rama

Even while he was king, Kulasekhara listened to the Ramayana every day, and he would lose himself in the story.

One day the narrator reached the part of the Aranya Kanda where fourteen thousand rakshasas, led by Khara and Dushana, came to fight Rama. Rama sent Sita to a cave with Lakshmana and stood alone to face them. Hearing this, Kulasekhara sprang up in alarm: 'My Rama, alone against fourteen thousand?' At once he gathered his army and ordered, 'March to help Rama!' Seeing this, the narrator quickly told how Rama had defeated all those rakshasas by himself within an hour, and how Sita came and embraced him. Only then was the king calm again.

This decade is about the divya desam of Thiruchitrakootam in Chidambaram, where Govindaraja Perumal reclines inside the Thillai Nataraja temple itself. Kulasekhara sees Rama there. In ten pasurams he sings the whole Ramayana, from Rama's birth to his return to his own world. Its high point is a king saying, 'Wearing his feet on my head is my crown; I will count no other kingship as kingship.'

சிந்தனைக்கு

எந்தக் கதையில் நாம் நம்மையே மறந்திருக்கிறோம்?

To reflect on

Is there a story in which we have lost ourselves?