நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 749 · செறிதவச்சம் புகன்றன்னைச் சென்று கொன்று

Verse 749 · Nalayira Divya Prabandham · The Azhvars

செறிதவச்சம் புகன்றன்னைச் சென்று கொன்றுசெழுமறையோ னுயிர்மீட்டுத் தவத்தோ னீந்தநிறைமணிப்பூ ணணியுங்கொண் டிலவணன் றன்னைத்தம்பியால் வானேற்றி முனிவன் வேண்டதிறல்விளங்கு மிலக்குமனைப் பிரிந்தான் றன்னைத்தில்லைநகர்த் திருச்சித்ர கூடந் தன்னுள்உறைவானை மறவாத வுள்ளந் தன்னைஉடையோம்மற் றுறுதுயர மடையோ மின்றே

Serithavassam pukanrannais senru konru / Sezhumaraiyoa nuyirmeettuth thavaththoa neentha / Niraimanippoo naniyungkon tilavanan rannaith / Thampiyaal vaanaerri munivan vaenta / Thiralvilangku milakkumanaip pirinthaan rannaith / Thillainakarth thirussithra kootan thannul / Uraivaanai maravaatha vullan thannai / Utaiyoammar ruruthuyara mataiyoa minrae

பொருள்

கடுந்தவம் செய்த சம்புகனைச் சென்று கொன்று, வேதியர் மகனின் உயிரை மீட்டு, தவமுனிவர் அகத்தியர் கொடுத்த நிறைந்த மணிகளாலான அணிகலனையும் பெற்று, இலவணனைத் தம்பி சத்ருக்னனைக் கொண்டு வானுக்கு அனுப்பி, முனிவன் வேண்ட வலிமை மிக்க இலக்குமணனைப் பிரிந்தவனை, தில்லைத் திருச்சித்ரகூடத்தில் உறைபவனை மறவாத உள்ளம் எங்களுக்கு உண்டு. ஆகவே இனி எந்தப் பெருந்துயரத்தையும் அடையமாட்டோம்.

Meaning

He went and slew Shambuka of severe tapas, and restored the life of the Brahmin's son; he received the ornament full of gems that the sage Agastya gave him; through his younger brother he sent Lavana to heaven; and at a sage's demand he parted from mighty Lakshmana. We have a heart that never forgets him who dwells in Thiruchitrakootam in Thillai, so we will meet no great sorrow any more.

சொற்பொருள் Word by word

சம்புகன்: Shambuka
மறையோன் உயிர் மீட்டு: restoring the Brahmin boy's life
நிறைமணிப் பூண்: ornament full of gems
இலவணன்: Lavana, a rakshasa killed by Shatrughna
தம்பியால் வானேற்றி: sending him to heaven through his brother
இலக்குமனைப் பிரிந்தான்: who parted from Lakshmana
மறவாத உள்ளம்: a heart that never forgets

விளக்கம்

உத்தர காண்டத்தின் பல நிகழ்ச்சிகள் இதில் வருகின்றன. இறந்த ஒரு அந்தணச் சிறுவனின் உயிரை ராமன் மீட்டான்; அகத்தியர் ஒரு தெய்வீக அணிகலனை அவனுக்குக் கொடுத்தார்; சத்ருக்னன் இலவணனை வென்று மதுரையை நிறுவினான். இறுதியாக, காலதேவனோடு ராமன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, யாரும் உள்ளே வரக்கூடாது என்ற ஆணையை மீறி துர்வாசர் வேண்டியதால் லக்ஷ்மணன் உள்ளே சென்றான். கொடுத்த சொல்லைக் காக்க ராமன் தன் உயிர்த் தம்பியையே பிரிந்தான்.

இத்தனை கடினமான நிகழ்ச்சிகளைச் சொன்ன பிறகு ஆழ்வார் சொல்லும் முடிவு ஆறுதல் தருவது: அவனை மறவாத உள்ளம் இருந்தால், பெருந்துயர் நம்மை அணுகாது.

Explanation

Several episodes of the Uttara Kanda come here. Rama restored the life of a Brahmin boy who had died; Agastya gave him a divine ornament; Shatrughna defeated Lavana and founded Mathura. Finally, while Rama was speaking with Kala, the god of time, under an order that no one should enter, Lakshmana went in because the sage Durvasa demanded it. To keep his word, Rama parted even from his beloved brother.

After telling such hard events, the Alvar's conclusion brings comfort: if we have a heart that never forgets him, great sorrow will not reach us.

குருபரம்பரை வரலாறு

ராமனுக்குத் துணையாகப் படை எழுப்பிய அரசன்

குலசேகர மன்னர் அரசராக இருந்தபோதே ஒவ்வொரு நாளும் இராமாயணக் கதை கேட்பார். அந்தக் கதையில் அவர் தன்னையே மறந்துவிடுவார்.

ஒருநாள் கதை சொன்னவர் ஆரண்ய காண்டத்தில், கரன் தூடணன் தலைமையில் பதினாலாயிரம் அரக்கர்கள் ராமனோடு போரிட வந்த இடத்தைச் சொன்னார். ராமன் சீதையை லக்ஷ்மணனோடு குகைக்கு அனுப்பிவிட்டுத் தனியாகவே அவர்களை எதிர்க்க நின்றான். அதைக் கேட்ட குலசேகரர், 'என் ராமன் தனியாகப் பதினாலாயிரம் பேரோடு போரிடுவதா?' என்று பதறி எழுந்தார். உடனே தன் படையைத் திரட்டி, 'ராமனுக்குத் துணையாகப் புறப்படுங்கள்!' என்று ஆணையிட்டார். அதைக் கண்ட கதைசொல்லி, 'ராமன் ஒருவனாகவே ஒரு நாழிகைக்குள் அத்தனை அரக்கர்களையும் வென்றுவிட்டான்; சீதை வந்து அவனைத் தழுவிக்கொண்டாள்' என்று விரைவாகச் சொன்னார். அதன் பிறகே மன்னர் அமைதியடைந்தார்.

இந்தப் பத்து சிதம்பரத்தில் உள்ள திருச்சித்ரகூடம் என்ற திவ்யதேசத்தைப் பற்றியது. தில்லை நடராஜர் கோயிலுக்குள்ளேயே கோவிந்தராஜப் பெருமாள் பள்ளிகொண்டிருக்கிறார். குலசேகரர் அங்கே ராமனையே காண்கிறார். ராமனின் பிறப்பு முதல் அவன் தன் உலகுக்குத் திரும்பியது வரை முழு இராமாயணத்தையும் பத்துப் பாசுரங்களில் பாடுகிறார். 'அவன் அடியைச் சூடுவதே அரசு; வேறு அரசை அரசாக எண்ணமாட்டேன்' என்று ஒரு மன்னரே சொல்வது இந்தப் பத்தின் உச்சம்.

From the Guruparamparai, the lives of the Sri Vaishnava teachers

The king who sent his army to help Rama

Even while he was king, Kulasekhara listened to the Ramayana every day, and he would lose himself in the story.

One day the narrator reached the part of the Aranya Kanda where fourteen thousand rakshasas, led by Khara and Dushana, came to fight Rama. Rama sent Sita to a cave with Lakshmana and stood alone to face them. Hearing this, Kulasekhara sprang up in alarm: 'My Rama, alone against fourteen thousand?' At once he gathered his army and ordered, 'March to help Rama!' Seeing this, the narrator quickly told how Rama had defeated all those rakshasas by himself within an hour, and how Sita came and embraced him. Only then was the king calm again.

This decade is about the divya desam of Thiruchitrakootam in Chidambaram, where Govindaraja Perumal reclines inside the Thillai Nataraja temple itself. Kulasekhara sees Rama there. In ten pasurams he sings the whole Ramayana, from Rama's birth to his return to his own world. Its high point is a king saying, 'Wearing his feet on my head is my crown; I will count no other kingship as kingship.'

சிந்தனைக்கு

துயரமான நேரங்களில் நம் மனம் எதைப் பற்றிக்கொள்கிறது?

To reflect on

What does our mind hold on to in times of sorrow?