மகாபாரதத்திலிருந்து (சாந்தி பர்வம்)சங்கரும் லிகிதரும்
மகாபாரதத்திலிருந்து. சங்கர், லிகிதர் என்ற இரு முனிவர் சகோதரர்கள் தனித்தனி ஆசிரமங்களில் வாழ்ந்தனர். சங்கரின் ஆசிரமத்தில் கனிகள் நிறைந்த மரங்கள் இருந்தன. ஒருநாள் லிகிதர் அண்ணனைக் காண வந்தார்; அண்ணன் வெளியே சென்றிருந்தார். பசியோடிருந்த லிகிதர் அந்த மரங்களிலிருந்து கனிகளைப் பறித்து உண்டார்.
திரும்பி வந்த சங்கர், "இந்தக் கனிகள் எங்கிருந்து?" என்று கேட்டார். "இங்கிருந்துதான்" என்றார் லிகிதர். "கேட்காமல் எடுத்தது களவு. மன்னனிடம் சென்று உன் குற்றத்தைச் சொல்லித் தண்டனை பெறு" என்றார் சங்கர்.
லிகிதர் மன்னன் சுத்யும்னனிடம் சென்று, "நான் களவு செய்தேன்; நூல்கள் சொல்லும் தண்டனையைத் தாருங்கள்" என்றார். மன்னன் மன்னிக்க விரும்பினான்; ஆனால் லிகிதர் உறுதியாக நின்றார். நூலின்படி அவர் கைகள் வெட்டப்பட்டன.
அவர் அண்ணனிடம் திரும்பி வந்தார். "நீ தண்டனை பெற்றுத் தூய்மையானாய். நதியில் நீராடி முன்னோருக்கு நீர்க்கடன் செய்" என்றார் சங்கர். லிகிதர் நதியில் நீராடியதும் அவர் கைகள் மீண்டும் தோன்றின. "இது என் தவத்தின் வலிமை; ஆனால் உன்னைத் தண்டிக்கும் உரிமை எனக்கல்ல, மன்னனுக்கே" என்றார் சங்கர்.
சில கனிகளுக்காகக்கூடப் பிறர் பொருளைத் தொடுவதைப் பெருங்குற்றமாகக் கண்ட இந்த முனிவர்களின் கதை, 'பிறன்கைப் பொருள்வெளவான் வாழ்தல் இனிது' என்ற வரிக்குக் கடுமையான, ஆனால் தெளிவான விளக்கம்.
From the Mahabharata (Shanti Parva)Shankha and Likhita
From the Mahabharata. Two sage brothers, Shankha and Likhita, lived in separate hermitages. Shankha's hermitage had trees heavy with fruit. One day Likhita came to visit while his brother was away, and being hungry, he picked fruit from those trees and ate it.
Shankha returned and asked, "Where did this fruit come from?" "From here," said Likhita. "To take without asking is theft," said Shankha. "Go to the king, confess, and receive the punishment."
Likhita went to King Sudyumna and said, "I have committed theft; give me the punishment the law prescribes." The king wished to pardon him, but Likhita stood firm, and by the law his hands were cut off.
He returned to his brother. "You have been punished and made pure," said Shankha. "Bathe in the river and offer water to the ancestors." When Likhita bathed, his hands appeared again. "That is the power of my austerity," said Shankha, "but the right to punish you was the king's, not mine."
These sages, who saw taking even a few fruits without leave as a grave wrong, give a stern but clear meaning to the line: sweet is a life that never seizes what is in another's hands.
