Kural 623 · இடும்பைக்கு இடும்பை படுப்பர் இடும்பைக்கு

குசேலரின் மாறாத மகிழ்ச்சி

பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் சுதாமா என்ற குசேலரின் கதை வருகிறது. குசேலர் கிருஷ்ணனின் பால்ய நண்பர்; சாந்தீபனி முனிவரின் குருகுலத்தில் இருவரும் ஒன்றாகப் படித்தவர்கள். குசேலர் கற்றறிந்த அந்தணர்; ஆனால் மிகவும் ஏழை. அவரும் அவர் மனைவியும் பிள்ளைகளும் பல நாட்கள் பட்டினியால் வாடினர். ஆனாலும் குசேலர் ஒருபோதும் புகார் கூறியதில்லை; இறைவனைப் பாடுவதிலும் தர்மத்திலும் நிலைத்திருந்தார்.

ஒருநாள் குசேலரின் மனைவி, 'உங்கள் நண்பர் துவாரகையின் அரசர் அல்லவா? அவரிடம் சென்று உதவி கேளுங்கள்' என்று வேண்டினாள். குசேலர் முதலில் தயங்கினார். 'நண்பரிடம் எதையும் கேட்பது அழகன்று' என்றார். மனைவி வற்புறுத்தியதால் செல்லச் சம்மதித்தார். பரிசாக எடுத்துச் செல்ல வீட்டில் எதுவுமில்லை; அண்டை வீட்டில் இருந்து கடனாக வாங்கிய சிறிது அவலை ஒரு கிழிந்த துணியில் கட்டிக்கொண்டு புறப்பட்டார்.

துவாரகையின் அரண்மனை வாசலில் காவலர்கள் அவரை முதலில் தடுத்தனர். ஆனால் கிருஷ்ணன் அவரை அறிந்ததும் ஓடிவந்து தழுவினான். தன் மனைவி ருக்மிணியோடு இணைந்து அவரது கால்களைக் கழுவி உபசரித்தான். குசேலரின் அவலைக் கண்டு கிருஷ்ணன் மகிழ்ந்து அதை அன்போடு உண்டான் என்று புராணம் கூறுகிறது. குசேலர் தன் ஏழ்மையை அங்கே கூறவே இல்லை. நட்பின் மகிழ்ச்சியில் அவர் தம் நோக்கத்தையே மறந்தார்.

வீடு திரும்பியபோது அவர் குடிசை இருந்த இடத்தில் செல்வமும் மாளிகையும் காணப்பட்டன. அவர் மனைவியும் பிள்ளைகளும் ஆடை அணிகலன்களோடு நின்றனர். அதைக் கண்டும் குசேலர் செருக்கடையவில்லை; 'இது என் நண்பனின் அருள்' என்று வணங்கினார். அன்று முதல் அவர் எளிய மனத்தோடு இறைவனைப் போற்றி வாழ்ந்தார்.

பாகவதம் கூறுவதுபடி கிருஷ்ணன் குசேலருக்கு எதுவும் கேட்காமலேயே அருள் செய்தான். குசேலர் கேட்காததே அவரது பெருமை. துன்பத்தில் இருந்தும் கையேந்தாமல் நின்ற மனம் அவரை உயர்த்தியது. அவரது மனைவியும் கணவன் சொல்லை மதித்து, செல்வம் வந்தபின்பும் எளிமையாக வாழ்ந்தாள் என்று கதை சொல்கிறது. அந்தத் தம்பதியர் துன்பத்திலும் இன்பத்திலும் ஒரே மனத்தோடு இருந்தனர்.

இந்தக் கதையில் குசேலரின் வறுமை பெரிய இடுக்கண்; ஆனால் அவர் மனம் அதில் அழியவில்லை. அவர் துன்பத்தை நினைத்துப் புலம்பாமல் நேர்மையாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் வாழ்ந்தார். வருந்தாதவன்முன் துன்பமே வருந்தி விலகியது. 'இடும்பைக்கு இடும்பை படுப்பர்' என்பதன் காட்சி இது.

Kuchela's Unchanging Cheer

The tenth skandha of the Bhagavata Purana contains the story of Sudama, called Kuchela. Kuchela was Krishna's boyhood friend; the two had studied together in sage Sandipani's gurukula. Kuchela was a learned brahmin but very poor. He, his wife and children went hungry for many days. Yet Kuchela never complained; he remained steady in singing the Lord's praise and in dharma.

One day Kuchela's wife begged, 'Is your friend not the king of Dwaraka? Go to him and ask for help.' Kuchela hesitated at first. 'It is not graceful to ask a friend for anything,' he said. As his wife insisted, he agreed to go. He had nothing at home to carry as a gift; he tied a little flattened rice borrowed from a neighbour in a torn cloth and set out.

At the palace gate of Dwaraka the guards first stopped him. But when Krishna recognised him, he ran and embraced him. With his wife Rukmini he washed Kuchela's feet and honoured him. Seeing Kuchela's flattened rice, Krishna was delighted and ate it with love, the Purana says. Kuchela never mentioned his poverty there. In the joy of friendship he forgot his own purpose.

When he returned home, where his hut had stood he found wealth and a mansion. His wife and children stood in clothes and jewels. Seeing even that Kuchela did not become proud; 'This is my friend's grace,' he said, bowing. From then on he lived praising the Lord with a simple mind.

In this tale Kuchela's poverty was a great trouble, but his mind was not ruined by it. He did not lament; he lived honestly and cheerfully. Before one who did not grieve, trouble itself grieved and left. This is the scene of 'idumbaikku idumbai paduppar'.