Kural 624 · மடுத்தவா யெல்லாம் பகடன்னான் உற்ற

சேற்றில் சிக்கிய வண்டி

தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் காவிரிக்கரையிலுள்ள ஒரு சிற்றூரில் கருப்பன் என்ற பெயருடைய காளை வளர்ந்தது. அதன் உரிமையாளர் முத்தையா என்ற ஏழை உழவர். தை மாதம் அறுவடை முடிந்ததும் நெல் மூட்டைகளை வண்டியில் ஏற்றிச் சந்தைக்குக் கொண்டு செல்வது அவரது வழக்கம். அந்த ஆண்டு மழை அதிகம் பெய்ததால் வழியெங்கும் சேறு நிறைந்திருந்தது.

அன்று முத்தையா பத்து மூட்டை நெல்லை ஏற்றினார். கருப்பனும் அவன் துணைக் காளை வெள்ளையனும் வண்டியில் பூட்டப்பட்டன. ஊர் எல்லை வரை பாதை நன்றாக இருந்தது. ஆனால் ஆற்றங்கரையின் அருகில் வண்டிச் சக்கரம் ஆழமான சேற்றில் சிக்கிக்கொண்டது. வெள்ளையன் ஒரு கணம் தயங்கி நின்றான். முத்தையா சாட்டையை உயர்த்தவில்லை; அன்போடு 'கருப்பா, வா' என்றார்.

கருப்பன் தன் கழுத்தை நிமிர்த்தி, நான்கு கால்களையும் மண்ணில் அழுத்தி, முழு வலிமையோடு இழுத்தான். சக்கரம் சிறிது அசைந்தது. அவன் மீண்டும் இழுத்தான். மூன்றாவது முறை வண்டி சேற்றிலிருந்து எழுந்து மேட்டுப் பாதைக்கு வந்தது. முத்தையா கண்ணீரோடு கருப்பனின் கழுத்தைத் தடவிக் கொடுத்தார்.

அன்று சந்தையில் நெல்லின் விலை உயர்ந்திருந்தது. முத்தையா நல்ல விலைக்கு விற்றார். கடனை அடைத்தார். மாட்டுப் பொங்கல் நாளில் அவர் கருப்பனுக்குக் கொம்புகளுக்கு வண்ணம் பூசி, கழுத்தில் மணி கட்டி, மாலை சூட்டி, பொங்கல் ஊட்டி நன்றி தெரிவித்தார். ஊரார் அனைவரும் அதைக் கண்டு மகிழ்ந்தனர்.

முத்தையா தன் பிள்ளைகளிடம் பின்னாளில் சொல்வார்: 'வாழ்க்கை என்பது சேற்றுப் பாதையில் வண்டி இழுப்பது போன்றது. சிக்கிய இடத்தில் அழுது நின்றால் சக்கரம் அசையாது. கருப்பனைப் போல முழு வலிமையோடு இழு.' அந்த அறிவுரை குடும்பத்தில் தலைமுறை தலைமுறையாகச் சொல்லப்பட்டது.

அன்றிலிருந்து ஊர் மக்கள் வண்டி ஓட்டும் போது கருப்பனின் கதையைச் சொல்லி இளையோர்க்கு ஊக்கம் தருகின்றனர். தடை வந்தால் நிற்காமல் ஒருமுறை மேலும் முயலச் சொல்வார்கள்.

இக்கதையைக் கேட்கும் குழந்தைகள் காளையை வணங்கவும் கற்கின்றனர்.

கருப்பன் தடைகளுக்கு முன் நிற்கவில்லை. அவன் இழுத்த விதம் 'மடுத்தவாய் எல்லாம் பகடன்னான்' என்ற குறளின் உயிர்ச்சித்திரம். துன்பம் தானே இடர்ப்படும் என்பது அந்தச் சக்கரம் சேற்றை வென்ற கணத்தில் தெளிவாயிற்று.

அவர்கள் நன்றியோடு காளைக்கு உணவளிப்பது வழக்கம்.

The Cart Stuck in the Mud

In a small village on the Kaveri bank in Thanjavur district grew a bull named Karuppan. His owner was Muthaiya, a poor farmer. After the harvest in the month of Thai, it was his custom to load sacks of paddy on the cart and take them to the market. That year, as rain had been heavy, mud filled the road.

That day Muthaiya loaded ten sacks of paddy. Karuppan and his partner Vellaiyan were yoked to the cart. The road was good up to the village boundary. But near the river bank the cart wheel stuck in deep mud. Vellaiyan hesitated for a moment. Muthaiya did not raise the whip; lovingly he said, 'Karuppa, come.'

Karuppan raised his neck, pressed all four feet into the earth and pulled with full strength. The wheel stirred a little. He pulled again. The third time the cart rose from the mud onto the raised path. Muthaiya, with tears, stroked Karuppan's neck.

That day the price of paddy was high in the market. Muthaiya sold at a good price and cleared his debt. On Mattu Pongal day he painted Karuppan's horns, tied a bell on his neck, garlanded him and fed him pongal in thanks. The whole village saw and rejoiced.

Muthaiya would later tell his children, 'Life is like pulling a cart on a muddy road. If you stand weeping where you are stuck, the wheel does not move. Pull like Karuppan with full strength.' That advice was told in the family from generation to generation.

Karuppan did not stand before obstacles. His way of pulling is the living picture of 'maduththavaai ellaam pagadannaan'. That trouble itself gets troubled became clear at the moment the wheel conquered the mud.