Kural 630 · இன்னாமை இன்பம் எனக்கொளின் ஆகுந்தன்

இந்திரகீல மலையில் அர்ஜுனனின் தவம்

மகாபாரதத்தின் வன பருவம் அர்ஜுனனின் தவத்தைக் கூறுகிறது. பாண்டவர்கள் வனவாசத்தில் இருந்தபோது, வியாசர் அர்ஜுனனுக்குப் பாசுபதாஸ்திரம் பெறும் வழியை உபதேசித்தார். அர்ஜுனன் இமயத்தின் இந்திரகீல மலைக்குச் சென்றான். முதலில் இந்திரன் முனிவர் வடிவில் வந்து அவனைச் சோதித்தான். 'இவ்வளவு கடும் தவம் எதற்கு? போகங்களை நாடு' என்று அவன் மனத்தை அசைக்க முயன்றான். அர்ஜுனன் தன் இலக்கில் உறுதியாய் நின்றான். அப்போது இந்திரன் தன் நிலையை வெளிப்படுத்தி, சிவபெருமானை நோக்கித் தவம் செய்ய வழிகாட்டினான்.

அர்ஜுனன் கடுந்தவம் தொடங்கினான். முதல் மாதம் மூன்று நாளுக்கு ஒருமுறை கனி உண்டான்; இரண்டாம் மாதம் ஆறு நாளுக்கு ஒருமுறை; மூன்றாம் மாதம் பதினைந்து நாளுக்கு ஒருமுறை; பின்னர் காற்றை மட்டும் உணவாகக் கொண்டு கைகளை உயர்த்தி ஒற்றைக்காலில் நின்றான் என்று புராணம் கூறுகிறது. அவனது தவத்தின் வெப்பம் முனிவர்களையும் கலங்கச் செய்தது. அவர்கள் சிவபெருமானிடம் முறையிட்டனர்.

சிவபெருமான் வேடன் வடிவில், கிராதன் என்ற பெயருடன், உமையம்மை வேடுவச்சியாகத் துணைவர வந்தார். அப்போது மூகன் என்ற அசுரன் பன்றி வடிவில் அர்ஜுனனைத் தாக்க வந்தான். அர்ஜுனனும் கிராதனும் ஒரே நேரத்தில் அம்பு எய்து அதைக் கொன்றனர். பன்றி யாருடைய அம்பால் இறந்தது என்று வாதம் தொடங்கியது. அது போராக மாறியது. அர்ஜுனனின் அம்புகள் கிராதனைத் தாக்கவில்லை. வில் ஒடிந்தது; வாள் ஒடிந்தது. இறுதியில் மற்போரில் கிராதன் அவனை வீழ்த்தினான்.

அர்ஜுனன் மண்ணால் சிவலிங்கம் அமைத்து மலர் சூட்டினான். அந்த மலர்கள் கிராதனின் தலையில் இருப்பதைக் கண்டு உண்மையை உணர்ந்தான். அவன் பணிந்தபோது சிவபெருமான் தம் உண்மை வடிவில் தோன்றி அவனது வீரத்தையும் தவத்தையும் போற்றினார். அவனுக்குப் பாசுபதாஸ்திரத்தை அளித்தார்.

இக்கதையின் முடிவில் கிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனை வாழ்த்தி, அவன் தவத்தின் பயனை உலகுக்கு உதவ வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தினான் என்று பாரம்பரியம் கூறுகிறது. பாசுபதாஸ்திரம் பெற்றும் அர்ஜுனன் அதைத் தன் தேவைக்கு மட்டும் பயன்படுத்தவில்லை; அறத்தைக் காக்கவே வைத்திருந்தான். கடுமையை ஏற்ற மனம் பெற்ற ஆற்றலை அடக்கத்தோடு பயன்படுத்தும்.

கடுந்தவம், போர், தோல்வி எனும் துன்பங்களை அர்ஜுனன் வெறுக்காமல் ஏற்றான். அதனால் அவன் தெய்வத்தாலேயே புகழப்பட்டான். பின்னர் தேவலோகத்தில் இந்திரனும் அவனைப் போற்றினான். 'இன்னாமை இன்பம் எனக்கொளின்' என்பதற்குக் கடுமையைக் களிப்புடன் ஏற்ற அர்ஜுனனின் தவம் சான்று.

Arjuna's Penance on Indrakila Hill

The Vana Parva of the Mahabharata tells of Arjuna's penance. While the Pandavas were in exile, Vyasa taught Arjuna the way to obtain the Pashupata weapon. Arjuna went to Indrakila hill in the Himalaya. First Indra came in the form of a sage and tested him. 'Why such severe austerity? Seek pleasures,' he said, trying to move Arjuna's mind. Arjuna stood firm in his aim. Then Indra revealed himself and guided him to perform penance towards Lord Shiva.

Arjuna began harsh penance. In the first month he ate fruit once in three days; in the second month once in six days; in the third once in fifteen days; later, the Purana says, he stood on one leg with raised arms taking only air as food. The heat of his austerity disturbed even the sages. They appealed to Shiva.

Shiva came in the form of a hunter named Kirata, with Uma as a huntress beside him. Then an asura named Muka in the form of a boar came to attack Arjuna. Arjuna and Kirata shot at the same moment and killed it. A dispute began over whose arrow had killed the boar. It turned into a fight. Arjuna's arrows did not harm Kirata. His bow broke; his sword broke. At last in wrestling Kirata threw him down.

Arjuna made a Shiva linga of earth and offered flowers. Seeing those flowers on the head of Kirata, he understood the truth. When he bowed, Shiva appeared in his true form and praised his valour and austerity. He gave him the Pashupata weapon.

Arjuna accepted without hatred the hardships of severe penance, battle and defeat. So he was praised by God himself. Later in heaven Indra too honoured him. For 'innaamai inbam enakkolin', Arjuna's penance is the witness of accepting hardship with delight.