Kural 621 · இடுக்கண் வருங்கால் நகுக அதனை

இராமனின் மாறாத முகம்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டம் ஓர் அரிய காட்சியைக் காட்டுகிறது. அயோத்தியில் இராமனுக்கு முடிசூட்டு விழா நடத்தத் தசரதர் தீர்மானித்தார். நகரம் முழுவதும் அலங்காரம் செய்யப்பட்டது; மக்கள் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தனர். ஆனால் கூனி என்ற பணிப்பெண்ணின் தூண்டுதலால் கைகேயி தசரதரிடம் தனக்கு முன்பு அளித்த இரு வரங்களைக் கேட்டாள்: பரதனுக்கு முடிசூட்டவும், இராமனைப் பதினான்கு ஆண்டுகள் வனவாசம் அனுப்பவும்.

அதிர்ச்சியடைந்த தசரதர் மயங்கி வீழ்ந்தார். இராமன் தந்தையின் அரண்மனைக்கு வந்தபோது, அவர் கூற முடியாமல் தவித்தார். கைகேயி அந்தச் செய்தியை இராமனிடம் நேரடியாகச் சொன்னாள். வால்மீகி இங்கே ஒரு அழகிய வருணனையைத் தருகிறார்: மறுநாள் அரசனாகப் போகும் செய்தி கேட்டபோதும் இராமனின் முகம் மகிழ்ச்சியால் பூரிக்கவில்லை; இப்போது காட்டுக்குச் செல்லும் செய்தி கேட்டபோதும் அவன் முகம் வாடவில்லை. இலையுதிர்கால நிலவைப் போல அது அமைதியாக இருந்தது என்று கவி வருணிக்கிறார்.

இராமன் புன்னகையோடு கைகேயியிடம், 'தந்தையின் சொல்லைக் காப்பது என் கடமை. இதை இன்றே செய்வேன்' என்றான். தாய் கௌசல்யையைப் பணிந்து விடைபெற்றான். அழுது புலம்பிய லட்சுமணனுக்கு ஆறுதல் கூறினான். சீதை உடன் வருவேன் என்று உறுதியாக நின்றாள். அவன் பதினான்கு ஆண்டுகள் வனத்தில் வாழத் துணிந்தான்.

மக்கள் அவன் பின்னால் அழுதுகொண்டு சென்றனர். ஆனால் இராமன் கலங்கவில்லை. காட்டில் பர்ணசாலை அமைத்து, பழங்களையும் கிழங்குகளையும் உண்டு, முனிவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளித்து வாழ்ந்தான். சீதை பிரிந்தபோது அவன் துயரம் வெளிப்பட்டாலும், அவன் உறுதியும் அறிவும் அவனை இலங்கை வரைக்கும் அழைத்துச் சென்றன.

அயோத்தியாவாசிகள் இந்த நிகழ்வை இன்றும் வியப்போடு நினைக்கின்றனர். ஒரு கணத்தில் அரசு போய் காடு வந்தும் முகம் மாறாத இராமனின் நிலை, சிறிய பின்னடைவுக்கே கலங்கும் நமக்கு ஒரு வழிகாட்டி. அவன் புன்னகை பலவீனத்தின் மறைப்பு அல்ல; வலிமையின் வெளிப்பாடு. தந்தையின் சொல்லைக் காப்பதில் கிடைத்த நிறைவே அவன் மனத்தைத் தெளிவாக வைத்திருந்தது என்று கவிஞர் காட்டுகிறார்.

இந்த நிகழ்வு 'இடுக்கண் வருங்கால் நகுக' என்பதன் உயர்ந்த எடுத்துக்காட்டு. அரசாட்சி கிடைக்கும்போதும் இழக்கும்போதும் சமநிலையில் இருந்த இராமனின் முகம், துன்பத்தை மனத்தால் வென்றவனின் முகம். அவன் புன்னகையே அவன் ஆற்றலின் முதல் அடையாளம் ஆயிற்று.

Rama's Unchanging Face

The Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana shows a rare scene. In Ayodhya, Dasharatha decided to hold Rama's coronation. The whole city was decorated and the people were immersed in joy. But on the prompting of the maid Manthara, Kaikeyi asked Dasharatha for two boons given earlier: that Bharata be crowned and Rama be sent to the forest for fourteen years.

Shocked, Dasharatha fell in a swoon. When Rama came to his father's palace, the king was unable to speak. Kaikeyi told the news to Rama directly. Here Valmiki gives a beautiful description: when Rama heard he would be king the next day, his face did not swell with joy; when he heard that he must go to the forest now, his face did not wither. The poet says it stayed calm like the autumn moon.

Rama said with a smile to Kaikeyi, 'To keep my father's word is my duty. I shall do it this very day.' He bowed to his mother Kausalya and took leave. He consoled Lakshmana, who wept and raged. Sita stood firm that she would come along. He resolved to live in the forest fourteen years.

The people followed him weeping. But Rama was not shaken. In the forest he built a leaf-hut, lived on fruits and roots, and protected the sages. When Sita was separated from him his grief showed, but his firmness and wisdom took him all the way to Lanka.

This episode is the high example of 'idukkan varungaal nakuga'. Rama's face, balanced both at gaining and losing a kingdom, is the face of one who conquered trouble by mind. His smile became the first sign of his strength.