Kural 628 · இன்பம் விழையான் இடும்பை இயல்பென்பான்

நந்திகிராமத்தில் பரதன்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டம் பரதனின் துறவு வாழ்வைக் காட்டுகிறது. இராமன் வனம் சென்றதும் தசரதர் துயரத்தால் உயிர் துறந்தார். அப்போது பரதன் தன் தாய்மாமன் வீட்டில் இருந்தான். செய்தி கேட்டு அயோத்திக்கு விரைந்து வந்தான். தன் தாய் கைகேயியின் செயலை அறிந்ததும் மிகவும் சினந்து அவளைக் கண்டித்தான். 'இந்த அரசு எனக்கு வேண்டாம்; இது என் அண்ணனுக்கே உரியது' என்று மறுத்தான்.

பரதன் அயோத்தி மக்களோடும் படைகளோடும் இராமனைத் தேடி சித்திரகூடம் சென்றான். இராமனின் காலில் விழுந்து நாட்டுக்குத் திரும்ப வேண்டினான். ஆனால் இராமன் தந்தையின் சொல்லைக் காக்க வனவாசத்தைத் தொடரத் தீர்மானித்தான். பரதன் இராமனிடமிருந்து அவனது பாதுகைகளைப் பெற்றுத் தலையில் சுமந்து அயோத்திக்குத் திரும்பினான்.

அயோத்தியின் அரண்மனையில் வாழ பரதன் மறுத்தான். நகருக்கு வெளியே நந்திகிராமம் என்ற இடத்தில் ஒரு குடிலை அமைத்தான். இராமனின் பாதுகைகளைச் சிம்மாசனத்தில் வைத்து, அவற்றின் பெயரால் ஆட்சி செய்தான். தான் மரவுரி உடுத்தி, சடை முடி தரித்து, தரையில் உறங்கி, கிழங்கு உண்டு பதினான்கு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தான். அரச போகங்களை அவன் தொடவில்லை.

இராமன் திரும்பும் நாளுக்காக ஒவ்வொரு நாளும் காத்திருந்தான். காலம் முடிந்தும் இராமன் வராவிட்டால் தீயில் புகுவேன் என்று உறுதிமொழி எடுத்திருந்தான். அண்ணன் பிரிவு பெரும் துன்பம்தான். ஆனாலும் அவன் அதை இயற்கையாக ஏற்று, கடமையில் உறுதியாக நின்று, அமைதியோடு வாழ்ந்தான்.

பரதனை நம் மரபு 'தியாகத்தின் உருவம்' என்று போற்றுகிறது. அவன் அரசைப் பெற்றும் மறுத்ததே அவன் புகழின் மையம். பாதுகா பட்டாபிஷேகம் என்று அழைக்கப்படும் அந்த நிகழ்வு இன்றும் இராமாயணப் பாராயணங்களில் உருக்கமாகச் சொல்லப்படுகிறது. கம்பர் தம் இராமாவதாரத்தில் பரதனின் இந்த நிலையை மிக அழகாகப் பாடியுள்ளார். இன்பத்தை நாடாதவன் துன்பத்தை அமைதியாகச் சுமந்த விதம் இன்றைய இளைஞருக்கும் ஒரு வழிகாட்டி.

நந்திகிராமத்தில் பரதன் வாழ்ந்த குடிலின் சின்னமாக இன்றும் ஒரு இடம் அயோத்தி அருகே காட்டப்படுகிறது என்று மக்கள் நம்புகின்றனர்.

பதினான்கு ஆண்டுகள் கழித்து இராமன் திரும்பியதும் பரதன் முடிசூட்டு நடத்தினான். 'இன்பம் விழையான்' என்பதன் உச்சம் பரதன். அரச இன்பம் அவன் காலடியில் இருந்தும் அவன் நாடவில்லை. துன்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டதால் அவன் துன்பம் அவனை அழிக்கவில்லை.

Bharata at Nandigrama

The Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana shows Bharata's ascetic life. After Rama went to the forest, Dasharatha gave up his life in grief. At that time Bharata was at his maternal uncle's house. Hearing the news he hurried to Ayodhya. Learning what his mother Kaikeyi had done, he was very angry and rebuked her. 'I do not want this kingdom; it belongs to my elder brother,' he refused.

Bharata, with the people of Ayodhya and the armies, went in search of Rama to Chitrakuta. He fell at Rama's feet and begged him to return to the country. But Rama resolved to continue his forest life to keep his father's word. Bharata received Rama's sandals, carried them on his head and returned to Ayodhya.

Bharata refused to live in the palace of Ayodhya. Outside the city, at a place called Nandigrama, he built a hut. He placed Rama's sandals on the throne and ruled in their name. He wore bark clothing, wore matted locks, slept on the ground and lived on roots for fourteen years. He did not touch royal pleasures.

Each day he waited for the day Rama would return. He had vowed to enter the fire if Rama did not return when the time was over. Separation from his brother was great trouble. Yet he accepted it as natural, stood firm in duty, and lived in peace.

When after fourteen years Rama returned, Bharata performed the coronation. Bharata is the height of 'inbam vizhaiyaan'. Though royal pleasure lay at his feet, he did not seek it. Because he accepted trouble, trouble did not destroy him.