Kural 72 · அன்பிலார் எல்லாம் தமக்குரியர் அன்புடையார்

இராவணனை எதிர்த்த ஜடாயு

வால்மீகி இராமாயணத்தின் ஆரண்ய காண்டத்தில் ஜடாயுவின் கதை வருகிறது. ஜடாயு ஒரு பெரிய கழுகு அரசன்; அருணனின் மகனாகவும் தசரதனின் நண்பனாகவும் அறியப்பட்டவன். இராமன் வனத்துக்கு வந்தபோது ஜடாயு அவனைச் சந்தித்து, "நான் உங்கள் தந்தையின் நண்பன். சீதையைக் காக்க நான் உதவுவேன்" என்று உறுதி கூறினான். இராமனும் மகிழ்ந்தான்.

ஒருநாள் இராமனும் இலக்குவனும் மாய மானைத் தொடர்ந்து சென்றிருந்தபோது இராவணன் சீதையைக் கவர்ந்து தன் தேரில் ஏற்றிச் சென்றான். சீதை கதறி அழுதாள். அந்த அழுகுரலைக் கேட்ட ஜடாயு விழித்தெழுந்தான். ஜடாயு மிகவும் வயதானவன்; இராவணன் இளமையும் வலிமையும் மிக்கவன், ஆயுதங்களும் ஏந்தியவன். ஜடாயுவுக்கு அது நன்றாகத் தெரியும்.

ஆனாலும் ஜடாயு தயங்கவில்லை. வானில் இராவணனின் தேரை வழிமறித்தான். "இராவணா, இது அறமல்ல. சீதையை விட்டுவிடு. இல்லையெனில் நான் உன்னுடன் போரிடுவேன்" என்று கூறினான். இராவணன் சிரித்தான். ஆனால் ஜடாயு தன் அலகாலும் நகங்களாலும் தேரை உடைத்தான்; இராவணனின் வில்லை முறித்தான்; தேர்ப்பாகனைக் கொன்றான்; இராவணனுக்கே காயங்கள் ஏற்படுத்தினான்.

நெடுநேரம் போர் நடந்தது. இறுதியில் இராவணன் தன் வாளால் ஜடாயுவின் சிறகுகளை வெட்டினான். ஜடாயு தரையில் வீழ்ந்தான். இராவணன் சீதையை எடுத்துக்கொண்டு சென்றான்.

இராமனும் இலக்குவனும் வந்தபோது ஜடாயு உயிர் ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தான். சீதைக்கு நடந்ததை அவன் இராமனிடம் சொன்னான். இராமன் அவனைக் கண்ணீருடன் தழுவினான். ஜடாயு உயிர் நீத்ததும் இராமன் தன் தந்தையைப் போலவே அவனுக்கு ஈமக்கடன்களைச் செய்தான் என்று வால்மீகி கூறுகிறார்.

ஜடாயு தனக்கு எந்தப் பலனும் கிடைக்காது என்பதை அறிந்தும் அடுத்தவருக்காகத் தன் உடலையும் உயிரையும் ஈந்தான். அவன் ஒரு பறவை என்றாலும் அவன் அன்பு பெரிய மனிதர்களையும் தாண்டியது.

'என்பும் உரியர் பிறர்க்கு' என்ற குறளுக்கு இதைவிடச் சிறந்த விளக்கத்தை எவரும் தர முடியாது. தன் சிறகுகளையும் உயிரையும் பிறர்க்காக இழந்த ஜடாயு அன்பின் சின்னமாகவே இன்றும் போற்றப்படுகிறான்.

ஜடாயு தன் முதுமையையும் இராவணனின் வலிமையையும் எண்ணி அஞ்சவில்லை. வெற்றி கிடைக்குமா என்று அவன் கணக்குப் போடவும் இல்லை. செய்ய வேண்டிய அறத்தைச் செய்தான். இத்தகைய தியாகமே அன்பின் முழு வடிவம். இராமன் அவனுக்கு ஈமக்கடன் செய்ததிலிருந்து அவன் பெற்ற மதிப்பு தெரிகிறது.

Jatayu Who Opposed Ravana

The story of Jatayu comes in the Aranya Kanda of Valmiki's Ramayana. Jatayu was a great vulture king, known as the son of Aruna and a friend of Dasharatha. When Rama came to the forest, Jatayu met him and assured him, "I am your father's friend. I shall help to protect Sita." Rama was glad.

One day, when Rama and Lakshmana had gone after the magic deer, Ravana seized Sita and carried her away in his chariot. Sita cried out in distress. Jatayu, hearing her cry, awoke. Jatayu was very old; Ravana was young and strong and armed. Jatayu knew it well.

Yet Jatayu did not hesitate. He barred Ravana's chariot in the sky. "Ravana, this is not dharma. Let Sita go. Otherwise I shall fight you," he said. Ravana laughed. But Jatayu broke the chariot with his beak and claws, snapped Ravana's bow, killed his charioteer, and even wounded Ravana himself.

The fight lasted a long time. At last Ravana cut off Jatayu's wings with his sword. Jatayu fell to the ground. Ravana took Sita and went on.

When Rama and Lakshmana came, Jatayu's life was ebbing. He told Rama what had happened to Sita. Rama embraced him in tears. When Jatayu died, Rama performed the funeral rites for him as for his own father, says Valmiki.

Knowing that no gain could come to him, Jatayu gave his body and life for another. Though a bird, his love went beyond that of great men.

No one can give a better explanation of the verse 'enbum uriyar pirarkku'. Jatayu, who lost his wings and life for others, is honoured even today as a symbol of love.