வள்ளலாரின் இரக்கம்
தமிழ்நாட்டின் சமய மரபில் வள்ளலார் என்றழைக்கப்படும் இராமலிங்க அடிகள் அன்பின் சிறந்த உருவம். கடலூர் மாவட்டத்தில் மருதூரில் பிறந்த அவர் சிறுவயதிலிருந்தே இறை பக்தியில் ஆழ்ந்திருந்தார். திருவருட்பா என்ற பாடல் தொகுப்பில் அவரது அன்பு உருக்கமாக வெளிப்படுகிறது.
அவரது பாடலில் வரும் "வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடினேன்" என்ற வரி மிகவும் புகழ்பெற்றது. வாடிய பயிரைக் கண்டு வருந்தும் அளவுக்கு அவரது இரக்கம் இருந்தது என்பதை இது சொல்கிறது. மனிதர்களுக்கு மட்டும் அல்ல, செடி, கொடி, விலங்கு எல்லாவற்றுக்கும் அவர் அன்பை விரித்தார்.
அவர் 'ஜீவகாருண்யம்' என்ற கொள்கையை வலியுறுத்தினார். அதாவது எல்லா உயிர்களிடமும் இரக்கம் கொள்வது. பசித்தவருக்கு உணவளிப்பதே மிகச் சிறந்த வழிபாடு என்பது அவர் கருத்து.
அதை நடைமுறைப்படுத்த 1867ஆம் ஆண்டு வடலூரில் சத்திய தருமச்சாலையைத் தொடங்கினார். அங்கே சாதி, சமய வேறுபாடு இன்றி பசித்த எவருக்கும் உணவு வழங்கும் அணையா அடுப்பு மூட்டப்பட்டது. அந்த அடுப்பு இன்றும் தொடர்ந்து எரிந்து வருவதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இன்றும் பலர் அங்கே உணவு பெறுகின்றனர்.
வள்ளலார் எளிமையாக வாழ்ந்தார். அவர் தம் பாடல்களில் சமயப் பூசல்களைக் கடந்து 'ஒளிவழிபாடு' என்ற நெறியைக் காட்டினார். வடலூரில் சத்திய ஞான சபையை அமைத்து, ஒளியையே இறைவனாக வழிபடும் முறையைத் தொடங்கினார். எல்லா உயிர்களையும் தம் உயிராக எண்ணும் மனப்பான்மையே அவரது போதனையின் உச்சம்.
அவர் வாழ்வு அன்பின் வழியில் அமைந்த உயிர்நிலை. அவர் உடல் மறைந்தாலும் அவரது இரக்கத்தின் அடையாளமாக அணையாத அடுப்பும் அவர் பாடல்களும் நிலைத்து நிற்கின்றன.
அன்பு இல்லாத உடல் வெறும் எலும்பும் தோலும் என்றால், உயிர்களுக்கெல்லாம் அன்பு காட்டிய வள்ளலாரின் வாழ்வு உயிர்ப்பின் உச்சமாக விளங்குகிறது.
அவர் உணவளித்த அந்த எளிய செயல் தலைமுறைகளுக்கும் வழிகாட்டுகிறது.
வள்ளலாரின் அணையா அடுப்பு ஒரு குறியீடு. அன்பு என்ற தீ அணையக்கூடாது என்பதே அதன் செய்தி. சாதி, சமயம், மொழி எதுவாயினும் பசித்த வயிறு அங்கே ஒன்றாகிறது. அந்தப் பணியை இன்றும் தொடரும் தொண்டர்கள் அன்பின் வழியில் உயிர்நிலையைக் காண்கின்றனர். உடல் ஒரு நாள் மறையும்; ஆனால் அன்பால் செய்த செயல் தலைமுறைகளைத் தாண்டி வாழ்கிறது.