Kural 92 · அகன்அமர்ந்து ஈதலின் நன்றே முகனமர்ந்து

பூக்காரி கமலத்தின் ஆறுதல்

இது கற்பனைக் கதை. மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயில் அருகே ஒரு சிறிய பூக்கடை இருந்தது. அதை நடத்தி வந்தவள் கமலம் என்ற மூதாட்டி. அவள் வறுமையில் வாழ்ந்தாள்; ஆனால் முகத்தில் எப்போதும் புன்னகை. கோயிலுக்கு வருபவர் யாராயினும் "வாங்க அம்மா, வாங்க ஐயா" என்று அன்புடன் அழைப்பாள்.

ஒருநாள் ஒரு இளைஞன் கோயிலுக்கு வந்தான். அவன் முகத்தில் துயரம் தெரிந்தது. வேலை இழந்து, குடும்பத்தில் கடன் சுமையுடன் மனம் உடைந்திருந்தான். கமலம் அவனைப் பார்த்ததும் ஒரு முழம் பூவை நீட்டி, "இந்தாப்பா, அம்மனுக்குக் கொடுத்துவிட்டு வா. சங்கடங்கள் எல்லாம் தீரும்" என்றாள். அவனிடம் காசு இல்லை. தயங்கியபோது அவள் சிரித்தாள்: "காசு வேண்டாம். அம்மனுக்கு ஒரு பூ கொடுத்தால் போதும்."

அவன் கோயிலுக்குள் சென்று வணங்கினான். திரும்பி வரும்போது கமலம் அவனிடம் கேட்டாள்: "என்னப்பா சங்கடம்?" அவன் மெல்ல நடந்ததைச் சொன்னான். கமலம் அவன் தோளைத் தட்டி, "கவலைப்படாதே. நானும் கணவனை இழந்து, பிள்ளையின்றி தனியாக இருக்கிறேன். ஆனாலும் அம்மன் காப்பாற்றுகிறாள். நல்லவர்களுக்கு நல்லது நடக்கும். நீ முயற்சியை விடாதே" என்றாள். அந்த எளிய சொற்களில் ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது.

அவன் அவளுக்கு நன்றி கூறினான். அவள் எதுவும் பெறவில்லை; பூவும் இலவசம். அவன் கிளம்பினான்.

சில மாதங்கள் கழித்து அந்த இளைஞன் மீண்டும் வந்தான். இம்முறை அவன் கையில் இனிப்புப் பொட்டலம். "அம்மா, அன்று உங்கள் சொற்கள் என்னை எழுப்பின. அடுத்த வாரமே ஒரு வேலை கிடைத்தது. இன்று என் முதல் சம்பளம்" என்றான். கமலத்தின் கண்கள் நனைந்தன.

அவன் சம்பளத்தில் ஒரு சிறிய பகுதியை அவளிடம் தர முயன்றபோது அவள் மறுத்தாள். "என் வாழ்வில் இதைவிட விலை உயர்ந்த பரிசு உண்டா? நீ நன்றாக இருக்கிறாய் என்பதே போதும்" என்றாள். பூக்கடை அன்றும் வழக்கம்போல் நடந்தது; ஆனால் அவள் நெஞ்சு நிறைந்திருந்தது.

கொடையைவிட இன்சொல் சிறந்தது என்பதற்கு இது எளிய சான்று. கமலம் தந்த பூ ஒரு நாளில் வாடிவிட்டது; ஆனால் அவள் தந்த சொல் ஓர் இளைஞனின் வாழ்வை மாற்றியது.

கமலத்தின் கதையிலிருந்து நாம் கற்பது இதுதான்: அவள் பூவைக் கடனாகக் கொடுத்த நாட்களை விட, ஒரு நல்ல சொல்லோடு கொடுத்த நாட்களே மக்கள் மனதில் நின்றன. இது ஒரு கற்பனைக் கதை என்றாலும், நம் தெருக்களில் இப்படிப்பட்டவர்களை நாம் அடிக்கடி பார்க்கிறோம். சொல் இனிமையாக இருந்தால் சிறு உதவியும் பெரிதாகிறது.

The Comfort of Kamalam the Flower Seller

This is an invented story. Near the Meenakshi Amman temple in Madurai stood a small flower stall. It was run by an old woman named Kamalam. She lived in poverty, but there was always a smile on her face. To whoever came to the temple she said lovingly, "Come, amma; come, ayya."

One day a young man came to the temple. Sorrow showed on his face. He had lost his job and was heartbroken by the burden of debt at home. Seeing him, Kamalam held out a length of jasmine. "Take this, lad. Offer it to Amman and come. All your troubles will go," she said. He had no money. When he hesitated, she smiled, "No money needed. Offering one flower to Amman is enough."

He went into the temple and prayed. When he came back Kamalam asked, "What is your trouble, lad?" Slowly he told her what had happened. Kamalam patted his shoulder: "Don't worry. I too have lost my husband and am alone without a child. Still Amman looks after me. Good things happen to good people. Don't give up your effort." There was hope in those simple words.

Some months later the young man came back. This time he held a packet of sweets. "Amma, your words raised me that day. The next week I got a job. Today is my first salary," he said. Kamalam's eyes filled.

When he tried to give her a small part of his salary, she refused. "Is there any gift in my life more precious than this? That you are well is enough," she said. The flower stall went on as usual that day; but her heart was full.

This is a simple proof that a sweet word is better than a gift. The flower Kamalam gave withered in a day; the word she spoke changed a young man's life.