Kural 96 · அல்லவை தேய அறம்பெருகும் நல்லவை

அசுரச் சிறுவர்களுக்குப் பிரகலாதனின் உரை

பாகவத புராணத்தின் ஏழாம் ஸ்கந்தம் பிரகலாதன் தன் வகுப்புத் தோழர்களுக்குச் சொன்ன உரையை விரிவாகச் சொல்கிறது. அசுரகுலக் குழந்தைகள் இரண்யகசிபுவின் ஆணைப்படி குருகுலத்தில் அசுர குருக்களிடம் கல்வி கற்றனர். ஷண்டன், அமர்கன் என்ற குருக்கள் அவர்களுக்குப் போர்க்கலை, அரசியல், அசுர நெறி ஆகியவற்றைக் கற்பித்தனர்.

ஒரு நாள் குருக்கள் வெளியே சென்றிருந்தனர். அவர்கள் இல்லாத நேரத்தில் சிறுவர்கள் ஒன்றாகக் கூடி விளையாட அழைத்தனர். பிரகலாதன் அவர்களை அன்புடன் பார்த்து, "நண்பர்களே, இந்த வாழ்க்கை குறுகியது. இளம் வயதிலேயே நல்ல வழியை நாடுவது மிக நல்லது" என்று பேசத் தொடங்கினான்.

அவன் கடுமையாகப் பேசவில்லை; அசுரர்களை இகழவில்லை. மென்மையாக, நட்புடன், கதை சொல்வது போலப் பேசினான். "நாம் எல்லாரும் ஒரே இறைவனின் படைப்பு. அவனை நினைப்பது எளிது; அதற்கு எந்தச் செல்வமும் தேவையில்லை. மனம் மட்டும் போதும்" என்றான். குழந்தைகள் கூர்ந்து கேட்டனர்.

தாயின் கருவில் இருந்தபோது நாரத முனிவர் தன் தாய்க்குச் சொன்னவற்றைத் தாம் கேட்டிருந்ததையும், இறைவன் மீது பக்தி கொள்வதே வாழ்வின் பயன் என்பதையும் அவன் அவர்களுக்கு எளிய சொற்களில் விளக்கினான். "இவ்வுலகின் இன்பங்கள் சில நாள்; இறைவனிடம் கொள்ளும் அன்போ நிலையானது" என்று கூறினான்.

அசுரச் சிறுவர்கள் அவன் இனிய சொற்களால் மனம் மாறினர். அவர்களும் பிரகலாதனுடன் சேர்ந்து இறைவனைப் பாடத் தொடங்கினர். இதை அறிந்த குருக்கள் அஞ்சி, இரண்யகசிபுவிடம் சென்று முறையிட்டனர். மன்னன் கோபம் கொண்டான். ஆனால் அதற்குள் பிரகலாதனின் இனிய சொற்கள் பல சிறுவர்களின் மனத்தை மாற்றியிருந்தன.

இவ்வாறு ஒரு சிறுவன் பேசிய இன்சொல் அசுர குலத்தில் தீமையைக் குறைத்து அறத்தை வளர்த்தது. அவன் யாரையும் அச்சுறுத்தவில்லை; வாதிடவில்லை; இனிமையால் மட்டுமே வென்றான்.

இது குறள் சொல்வதன் சரியான எடுத்துக்காட்டு: நல்லவற்றை நாடி இனிய சொல் பேசும்போது அல்லவை தேய்ந்து அறம் பெருகும்.

பிரகலாதன் தன் தோழர்களிடம் பேசிய சொற்களில் கடுமை இல்லை; அச்சமூட்டும் வாதம் இல்லை. அவன் எளிய அன்பான மொழியில் பேசினான். அதனால் அசுரச் சிறுவர்களின் மனம் மெல்ல மாறியது. தீமையை நிலைநாட்டிய சூழலிலும் இனிய சொல் அறத்தை விதைத்தது என்பதே இக்கதையின் சாரம்.

Prahlada's Words to the Asura Boys

The seventh book of the Bhagavata Purana describes at length the talk Prahlada gave to his classmates. The children of the asura line, at the command of Hiranyakashipu, studied in the gurukula under asura teachers. The teachers Shanda and Amarka taught them the art of war, statecraft and the asura way.

One day the teachers were away. In their absence the boys gathered and called him to play. Prahlada looked at them lovingly and began, "Friends, this life is short. It is very good to seek the right path even in young age."

He did not speak harshly; he did not belittle the asuras. He spoke gently, as a friend, like telling a story. "We are all creations of one Lord. It is easy to think of him; no wealth is needed for it. Only the mind is enough," he said. The children listened closely.

He explained in simple words what the sage Narada had told his mother while he was in the womb and which he had heard, and that devotion to God is the fruit of life. "The pleasures of this world last a few days; love toward God is lasting," he said.

The asura boys were changed in mind by his sweet words. They too began to sing of the Lord with Prahlada. The teachers, learning of it, grew afraid and went to Hiranyakashipu to complain. The king was angry. But by then Prahlada's sweet words had changed the minds of many boys.

Thus the sweet word spoken by one boy reduced evil in the asura line and increased virtue. He frightened no one, he argued with no one; he won by sweetness alone.

This is the exact example of what the verse says: when one seeks the good and speaks sweet words, evil wanes and virtue grows.