Kural 97 · நயன்ஈன்று நன்றி பயக்கும் பயன்ஈன்று

அர்ஜுனனுக்குக் கண்ணனின் உபதேசம்

மகாபாரதத்தின் பீஷ்ம பர்வத்தில் பகவத் கீதை வருகிறது. குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில் இரு படைகளும் எதிரெதிராக நிற்கும் நேரம். அர்ஜுனன் கண்ணனிடம், "என் தேரை இரு படைகளுக்கும் நடுவே நிறுத்து" என்றான். கண்ணன் அவ்வாறே செய்தார்.

அர்ஜுனன் எதிரில் நிற்பவர்களைப் பார்த்தான். அவர்களுள் தன் பிதாமகர் பீஷ்மர், குரு துரோணர், உறவினர்கள், நண்பர்கள் அனைவரும் இருந்தனர். அவன் மனம் நடுங்கியது. கைகள் தளர்ந்தன. வில் நழுவியது. "கண்ணா, இவர்களைக் கொன்று நான் பெறப்போகும் அரசு எனக்கு வேண்டாம்" என்று கூறி, தேரில் அமர்ந்து கண்ணீர் வடித்தான்.

அந்தச் சமயத்தில் கண்ணன் அவனைக் கடிந்துகொள்ளவில்லை. சிரித்தபடி அமைதியாகப் பேசத் தொடங்கினார் என்று வியாசர் வருணிக்கிறார். "அர்ஜுனா, அறிஞர்கள் இறந்தவர்களுக்காகவும் இருப்பவர்களுக்காகவும் வருந்துவதில்லை" என்று தொடங்கினார். அவர் சொற்கள் அன்பான நண்பனின் சொற்களாக இருந்தன.

கண்ணன் ஆன்மாவின் அழிவின்மையை எடுத்துச் சொன்னார். கடமையைச் செய், பலனை எதிர்பாராதே, மனம் உறுதியாக இரு என்று பல விதங்களில் விளக்கினார். அர்ஜுனன் கேள்விகள் கேட்டான்; கண்ணன் பொறுமையுடன் ஒவ்வொன்றுக்கும் பதில் சொன்னார். அவர் ஒருபோதும் அவனைக் கடிந்து பேசவில்லை; ஆனால் உண்மையை மறைக்கவும் இல்லை.

அந்த உபதேசம் பயன் உடையது. அர்ஜுனனின் குழப்பம் தீர்ந்தது. அது பண்பிலிருந்து விலகாதது. ஒவ்வொரு அறிவுரையும் அன்பால் சொல்லப்பட்டது. அதனால் அர்ஜுனன் இறுதியில், "என் மயக்கம் தீர்ந்தது. உன் அருளால் எனக்குத் தெளிவு பிறந்தது. நீ சொன்னபடியே செய்வேன்" என்றான்.

கீதை இன்றும் உலகம் முழுவதும் வாசிக்கப்படுகிறது. பல்வேறு சமய, கலாச்சார மக்களும் அதிலிருந்து வழிகாட்டல் பெறுகின்றனர். காரணம், அதில் இருக்கும் அறிவுரை அன்பிலிருந்து எழுந்தது; பயன் உடையது; கடுமையற்றது.

ஒருவருக்கு உதவும் சொல் அவருக்கு நன்மை செய்கிறது; உலகுக்கும் நீதியைத் தருகிறது. அர்ஜுனன் மீண்டும் தர்மப்போருக்கு நின்றது கீதையின் இன்சொல்லின் பலன்.

கண்ணன் அர்ஜுனனுக்குச் சொன்ன கீதை சில சமயம் கடினமான உண்மைகளையும் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அவற்றை அன்பும் பொறுமையும் நிறைந்த சொற்களால், கேள்விகளுக்கெல்லாம் விடையளித்துச் சொன்னார். அதனால் அர்ஜுனனின் குழப்பம் தீர்ந்து, அவன் தெளிவுடன் எழுந்தான். பயனும் பண்பும் இணைந்த பேச்சின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு இதுவே.

இவ்வாறு கீதையே இன்சொல்லின் உயர்ந்த நூல்.

Krishna's Teaching to Arjuna

The Bhagavad Gita occurs in the Bhishma Parva of the Mahabharata. It was the time when the two armies stood face to face on the field of Kurukshetra. Arjuna said to Krishna, "Place my chariot between the two armies." Krishna did so.

Arjuna looked at those standing opposite. Among them were his grandsire Bhishma, his teacher Drona, relatives and friends. His mind trembled. His hands weakened. The bow slipped. "Krishna, I do not want the kingdom I would get by killing these," he said, and sat in the chariot weeping.

At that moment Krishna did not rebuke him. Vyasa describes him as beginning to speak calmly with a smile. "Arjuna, the wise do not grieve for the dead or for the living," he began. His words were the words of a loving friend.

Krishna explained the indestructibility of the self. He explained in many ways: do your duty, do not hope for the fruit, keep your mind steady. Arjuna asked questions; Krishna answered each with patience. He never spoke to him harshly, yet he did not hide the truth.

That teaching was useful. Arjuna's confusion was resolved. It did not depart from good quality. Each counsel was said with love. So Arjuna said at the end, "My delusion is gone. By your grace clarity has arisen in me. I shall do as you say."

The Gita is read throughout the world even today. People of many faiths and cultures draw guidance from it. The reason is that the counsel in it arose from love, is useful and is free from harshness.

A word that helps a person does good to him and brings justice to the world too. Arjuna's return to stand in the dharma war was the fruit of the Gita's sweet word.