Kural 93 · முகத்தான் அமர்ந்து இனிதுநோக்கி அகத்தானாம்

குறள் 93 · இனியவை கூறல் · The Utterance of Pleasant Words

முகத்தான் அமர்ந்து இனிதுநோக்கி அகத்தானாம்இன்சொ லினதே அறம்.

Mukaththaan Amarndhuinidhu Nokki Akaththaanaam / Inso Linadhe Aram

Behold the sweet and gracious look and the kind speech that cometh from the heart: Righteousness hath its dwelling place there.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

முகத்தால் மகிழ்ந்து இனிமையாகப் பார்த்து, உள்ளத்திலிருந்து வரும் இன்சொல்லைச் சொல்வதே அறம்.

Meaning

Virtue is looking kindly with a joyful face and speaking the sweet word that comes from the heart.

சொற்பொருள் Word by word

முகத்தான் அமர்ந்து: with a joyful face
இனிது நோக்கி: looking kindly
அகத்தான் ஆம்: arising from the heart
இன்சொலினது: that of the sweet word
அறம்: virtue

விளக்கம்

இந்தக் குறள் அறம் என்றால் என்ன என்ற கேள்விக்கு மிக எளிமையான பதிலைத் தருகிறது. முகத்தால் மகிழ்ந்து, இனிதாகப் பார்த்து, உள்ளத்திலிருந்து இன்சொல் சொல்வதே அறம். பெரிய யாகங்களும் தவங்களும் இல்லாமலேயே ஒருவன் அறம் செய்ய முடியும்.

இங்கே மூன்று செயல்கள் இணைக்கப்படுகின்றன: முகம் மலர்தல், இனிய பார்வை, இன்சொல். இவை உடல் மொழியும் பேச்சும் இணைந்த ஒரு முழுமை. சொல் மட்டும் இனிமையாக இருந்து முகம் சுளித்திருந்தால் அது முழு அறம் இல்லை. முகம் மட்டும் சிரித்து உள்ளம் வெறுமையாக இருந்தாலும் இல்லை. மூன்றும் ஒத்திருக்க வேண்டும்.

'அகத்தானாம்' என்பது உள்ளத்திலிருந்து வருவது. இது மிக முக்கியம். வள்ளுவர் செயற்கை இனிமையை அறமாகக் கருதவில்லை. உள்ளத்தில் அன்பு இருந்து, அது முகத்திலும் சொல்லிலும் வெளிப்படும்போதுதான் அறம்.

பரிமேலழகர் 'இன்சொலினதே அறம்' என்பதற்கு 'இன்சொல்லாகிய அறம்' என்று விளக்குகிறார். அதாவது இன்சொல் தானே ஒரு அறம். சிலர் இன்சொல்லில் அறம் குடியிருக்கிறது என்று காண்கின்றனர். இரண்டிலும் கருத்து ஒன்றே.

இந்த எளிய அறம் எல்லோராலும் செய்யக்கூடியது. பொருள் இல்லாதவர் தானம் செய்ய முடியாது; உடல் வலிமை இல்லாதவர் சேவை செய்ய முடியாது. ஆனால் எல்லோராலும் இனிய பார்வையும் சொல்லும் தர முடியும். அதனால் இது ஜனநாயகமான அறம்.

அன்றாடம் நாம் சந்திக்கும் பேருந்து நடத்துநர், பால்காரர், கடைக்காரர், அண்டை வீட்டார் ஆகியோருக்கு ஒரு புன்னகையும் நன்றியும் கூறுவது சிறிய செயல் போலத் தோன்றலாம். ஆனால் வள்ளுவர் அதைப் பெரிய அறமாகக் கருதுகிறார்.

தசரதன் விசுவாமித்திரரை வரவேற்ற காட்சி இந்தக் குறளின் இனிய உரை.

முகத்தால் மட்டும் மலர்ந்து, உள்ளத்தில் வெறுப்பு வைத்திருப்பது இன்சொல் ஆகாது என்பதையும் இந்தக் குறள் மறைமுகமாகச் சொல்கிறது. கண்ணும் முகமும் சொல்லும் உள்ளமும் ஒன்றாக அமையும்போதுதான் அறம் நிறைவடைகிறது. எனவே இது நடிப்பு அல்ல; பழக்கத்தால் வளரும் பண்பு.

Explanation

This verse gives the simplest answer to what dharma is. To rejoice in the face, look kindly and speak a sweet word from the heart is dharma. One can do dharma without great sacrifices or austerities.

Three acts are joined here: a bright face, a kind look and a sweet word. They are a whole made of body language and speech together. If the word alone is sweet and the face frowns, it is not complete dharma. If only the face smiles and the heart is empty, it is not either. All three must agree.

'Agaththaanaam' is arising from the heart. This is very important. Valluvar does not count artificial sweetness as dharma. Only when there is love in the heart and it shows in the face and speech is it dharma.

For 'insolinadhe aram', Parimelazhagar explains it as dharma consisting of the sweet word. That is, the sweet word is itself a virtue. Some see dharma as dwelling in the sweet word. In both, the idea is one.

This simple virtue can be done by everyone. One without wealth cannot give charity; one without bodily strength cannot render service. But everyone can give a kind look and word. So this is a democratic virtue.

To say a smile and thanks to the bus conductor, the milkman, the shopkeeper or the neighbour we meet every day may seem a small act. But Valluvar regards it as a great virtue.

The scene of Dasharatha welcoming Vishvamitra is a sweet commentary on this verse.

கதை

விசுவாமித்திரரை வரவேற்ற தசரதன்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் பாலகாண்டத்தில் தசரத மன்னன் விசுவாமித்திரரை வரவேற்ற காட்சி சொல்லப்படுகிறது. தசரதன் புத்திரகாமேஷ்டி வேள்வியின் மூலம் மகன்களைப் பெற்று, அவர்கள் வளர்ந்து வரும் காலம் அது. ஒருநாள் அரசவையில் இருந்தபோது, கடுமையான தவ வலிமை பெற்ற விசுவாமித்திர முனிவர் வந்திருப்பதாக வாயிற்காவலர் செய்தி தந்தார்.

தசரதன் செய்தி கேட்டதும் உடனே எழுந்தான். தன் குருவான வசிஷ்டருடன் வாயிலுக்கு விரைந்தான். முனிவரைக் கண்டதும் அவன் முகம் மலர்ந்தது. கைகூப்பி வணங்கினான். முறைப்படி அர்க்கியம் தந்து, பாதங்களைக் கழுவ நீர் கொடுத்தான்.

"முனிவரே, உங்கள் வருகை அமிழ்தம் கிடைத்தது போல மகிழ்ச்சி தருகிறது. மழை பெய்யாத நிலத்தில் மழை வந்தது போல இருக்கிறது. நான் செய்த பெரிய புண்ணியம் இது. நீங்கள் வந்த காரணத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள். என்னால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்வேன்" என்று தசரதன் அன்புடன் பேசினான் என்று வால்மீகி வருணிக்கிறார்.

அரசன் முகத்தில் இருந்த மகிழ்ச்சியும், சொற்களில் இருந்த கனிவும், உள்ளத்தில் இருந்த உண்மையும் விசுவாமித்திரரின் மனத்தை மகிழ்வித்தன. அவர் தசரதனை வாழ்த்தினார். "தசரதா, நீ உன் குலத்துக்கு ஏற்றபடி பேசுகிறாய். உன் சொற்களில் வசிஷ்டரின் அருள் தெரிகிறது" என்றார்.

பிறகு முனிவர் தன் வருகையின் நோக்கத்தைச் சொன்னார். தம் வேள்வியைக் காக்க இராமனையும் இலக்குவனையும் தன்னுடன் அனுப்ப வேண்டும் என்றார். தசரதன் மிகுந்த தயக்கம் காட்டினான். வசிஷ்டரின் அறிவுரையால் இறுதியில் சம்மதித்தான். இது வேறு கதை; ஆனால் வரவேற்பு மட்டும் இங்கே நம் நோக்கம்.

விசுவாமித்திரர் தசரதனின் முகத்தையும் சொல்லையும் கண்டதாலேயே தாம் கேட்பதில் தயங்கவில்லை. ஒரு அரசன் தாழ்ந்து பணிந்து வரவேற்றால், முனிவருக்கு உறுதியும் நம்பிக்கையும் எழும். இனிய பார்வையும் இன்சொல்லும் ஒருவரின் மனத்தை எவ்வளவு திறக்கும் என்பதற்கு இந்தக் காட்சி சான்று.

முகத்தால் மகிழ்ந்து, இனிதாகப் பார்த்து, உள்ளத்திலிருந்து இனிய சொல் சொல்வது அறம் என்ற குறளின் செய்தி இந்த வரவேற்பில் முழுமையாகத் தெரிகிறது.

தசரதன் விசுவாமித்திரரை வரவேற்ற காட்சியில், முகத்தின் மலர்ச்சியும் சொல்லின் இனிமையும் ஒன்றாக இருந்தன. அதனால் அந்த வரவேற்பு முனிவரின் மனதை நிறைத்தது. பின்னர் அவர் இராமனைத் தம்முடன் அனுப்பக் கேட்டபோதும், தொடக்கத்தில் ஏற்பட்ட அந்த நல்லுறவு உரையாடலைச் சுமுகமாக்கியது. முதல் சந்திப்பின் இனிமை நீண்ட உறவுக்கு அடித்தளம்.

A story

Dasharatha Welcomes Vishvamitra

In the Bala Kanda of Valmiki's Ramayana the scene of King Dasharatha welcoming Vishvamitra is described. It was the time when Dasharatha had gained sons through the Putrakameshti sacrifice and they were growing up. One day, as he sat in court, the gatekeeper brought word that the sage Vishvamitra, mighty in austerity, had come.

On hearing the news Dasharatha rose at once. With his preceptor Vasishtha he hurried to the gate. Seeing the sage, his face brightened. He bowed with folded hands. He offered arghya in due order and gave water to wash the feet.

"Sage, your coming gives joy as if nectar had been found. It is like rain falling on parched land. This is a great merit I have earned. Tell me the reason you came. I shall do all that I can," Dasharatha spoke lovingly, as Valmiki describes.

The joy on the king's face, the gentleness in his words and the truth in his heart pleased Vishvamitra. He blessed Dasharatha. "Dasharatha, you speak as befits your line. In your words I see Vasishtha's grace," he said.

Then the sage stated the purpose of his visit. He asked that Rama and Lakshmana be sent with him to protect his sacrifice. Dasharatha showed great hesitation. By Vasishtha's counsel he finally agreed. That is another story; here our subject is only the welcome.

Because Vishvamitra had seen the king's face and heard his words, he did not hesitate to ask. When a king welcomes with humility, the sage feels firmness and trust. This scene is proof of how much a kind look and sweet word open a person's heart.

The message of the verse, that dharma is to rejoice in the face, look kindly and speak a sweet word from the heart, is fully seen in this welcome.

சிந்தனைக்கு

ஒருவரை வரவேற்கும்போது என் முகம், என் பார்வை, என் சொற்கள் மூன்றும் ஒன்றுபடுகின்றனவா?

To reflect on

Do my face, my eyes and my words agree when I greet someone?