Kural 98 · சிறுமையுவு நீங்கிய இன்சொல் மறுமையும் – Tamilone

குறள் 98 · இனியவை கூறல் · The Utterance of Pleasant Words

சிறுமையுவு நீங்கிய இன்சொல் மறுமையும்இம்மையும் இன்பம் தரும்.

Sirumaiyul Neengiya Insol Marumaiyum / Immaiyum Inpam Tharum

Words that are kind and are removed from all littleness yield good in this life and in the next also.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

சிறுமைத் தன்மை இல்லாத இன்சொல், இம்மையிலும் மறுமையிலும் இன்பம் தரும்.

Meaning

The sweet word free from smallness gives joy in this life and in the next.

சொற்பொருள் Word by word

சிறுமையுள்: smallness (meanness)
நீங்கிய: free from
இன்சொல்: sweet word
மறுமையும்: the next life too
இம்மையும்: this life
இன்பம் தரும்: gives joy

விளக்கம்

இந்தக் குறள் இன்சொல்லின் முழுப்பயனைச் சொல்கிறது: இம்மை, மறுமை இரண்டிலும் இன்பம். ஆனால் அந்த இன்சொல் 'சிறுமை நீங்கிய' இன்சொல்லாக இருக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனையும் உண்டு.

'சிறுமை' என்றால் சிறுமைத்தனம், அற்பத் தன்மை. இது தன்னலம், பொறாமை, வஞ்சகம் போன்ற மனக்குறைகளைக் குறிக்கலாம். சிலர் இனிமையாகப் பேசுவர்; ஆனால் அதில் தந்திரம் இருக்கும். தன் பயனுக்காகப் புகழ்வர். அது சிறுமை கலந்த இன்சொல்; அது இம்மைக்கும் மறுமைக்கும் இன்பம் தராது.

சிறுமை நீங்கிய இன்சொல் என்பது பெருந்தன்மையோடு, பிறர் நலனை எண்ணி, எந்தப் பேராசையுமின்றிப் பேசும் சொல். அத்தகைய சொல் பேசுபவருக்கும் கேட்பவருக்கும் இன்பம் தருகிறது.

'இம்மையும் மறுமையும்' என்பதில் இந்து மரபின் கர்மக் கொள்கை தெரிகிறது. இன்சொல் இந்த வாழ்வில் நட்பு, மதிப்பு, நிம்மதியைத் தருகிறது. அது அடுத்த வாழ்வில் புண்ணியப் பயனாகவும் தொடரும் என்பது நம்பிக்கை.

நடைமுறையில் மறுமை என்பதை நம் செயல்களின் தொடர் விளைவாகவும் கொள்ளலாம். இன்றைய இன்சொல் நாளைய உறவாகவும், அடுத்த தலைமுறையின் பண்பாடாகவும் மலர்கிறது. நாம் உதிர்க்கும் இனிய சொற்கள் நம் பிள்ளைகள் பேசும் முறையையும் வடிவமைக்கின்றன.

எனவே இன்சொல் ஒரு முதலீடு போன்றது. அதில் சிறுமை கலந்துவிட்டால் அது கரிக்கும்; அது தூய்மையாக இருந்தால் நீடித்த இன்பம் தருகிறது.

யுதிஷ்டிரன் யக்ஷனுக்குச் சொன்ன பதில்களும், அவன் செய்த தேர்வும் இதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

சிறுமை இல்லாத இன்சொல் என்றால் தன்னலமோ, ஏமாற்றோ, தாழ்வான நோக்கமோ இல்லாத சொல். அத்தகைய சொல் கேட்பவருக்கு இப்போதே நிம்மதி தருகிறது; சொல்பவருக்கு நற்பெயரையும் புண்ணியத்தையும் தருகிறது. இதையே வள்ளுவர் இம்மை மறுமை இன்பம் என்கிறார்.

இதனால் இன்சொல்லின் பலன் இரு உலகிலும் தொடர்கிறது என்பதை நினைவில் கொள்ளலாம்; ஆகவே அதை நாம் ஒவ்வொரு நாளும் பயிலலாம்.

Explanation

This verse tells the full fruit of the sweet word: joy in both this life and the next. But there is a condition that the sweet word must be one 'free of smallness'.

'Sirumai' is pettiness, meanness. It may denote flaws of mind such as selfishness, envy and deceit. Some speak sweetly, but with cunning in it. They flatter for their own gain. That is a sweet word mixed with smallness; it does not give joy in this or the next world.

A sweet word free of smallness is one spoken with largeness of heart, thinking of the good of others, without greed. Such a word gives joy to the speaker and the hearer.

In 'immaiyum marumaiyum' the Hindu doctrine of karma shows. The sweet word gives friendship, respect and peace in this life. It is believed to continue as the fruit of merit in the next.

In practice we may take the next life as the continuing consequence of our acts. Today's sweet word blossoms as tomorrow's relationship and the culture of the next generation. The sweet words we utter shape how our children speak.

So the sweet word is like an investment. If smallness is mixed in, it turns bitter; if it is pure, it gives lasting joy.

Yudhishthira's answers to the Yaksha, and the choice he made, are a fine example of this.

கதை

யக்ஷனுக்கு யுதிஷ்டிரனின் பதில்கள்

மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் யக்ஷ பிரச்னம் என்ற நிகழ்வு வருகிறது. பாண்டவர்கள் வனவாசத்தில் இருந்த காலம். ஒரு பிராமணனின் அரணிக்கட்டையை மான் ஒன்று கொண்டு ஓடிவிட, அதை மீட்கப் பாண்டவர்கள் தேடிச் சென்றனர். தாகம் எடுத்த நகுலன் முதலில் ஒரு குளத்தை அடைந்தான். குளத்தின் கரையில் ஒரு யக்ஷன் குரல் கேட்டது: "என் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொன்ன பின்னரே நீரைத் தொடு."

நகுலன் அலட்சியம் செய்து நீர் அருந்தினான்; உடனே உயிரற்று விழுந்தான். சகாதேவன், அர்ஜுனன், பீமன் ஆகியோரும் அவ்வாறே செய்து விழுந்தனர். இறுதியில் யுதிஷ்டிரன் வந்தான். சகோதரர்கள் விழுந்து கிடப்பதைக் கண்டு கலங்கினான். யக்ஷன் அதே எச்சரிக்கை விடுத்தபோது, அவன் அமைதியாக, "கேளுங்கள், நான் பதில் சொல்கிறேன்" என்றான்.

யக்ஷன் பல கேள்விகளைக் கேட்டான். "உலகில் மிகப் பெரிய ஆச்சரியம் என்ன?" என்று கேட்டபோது, யுதிஷ்டிரன் சொன்னான்: "ஒவ்வொரு நாளும் உயிர்கள் இறப்பதைக் காண்கிறோம்; ஆனால் மற்றவர்கள் தாம் என்றும் வாழ்வோம் என்று நினைக்கிறார்கள். இதுவே பெரிய ஆச்சரியம்." "மனிதனை மகிழச் செய்வது எது?" என்றபோது, "நல்லவற்றைச் செய்தல்" என்றான். ஒவ்வொரு பதிலிலும் கடுமை இல்லை; அமைதியும் அறிவும் இருந்தன.

யக்ஷன் மகிழ்ந்தான். "உன் சகோதரர்களில் ஒருவனை நான் உயிர்ப்பிக்கிறேன். யாரை விரும்புகிறாய்?" என்றான். யுதிஷ்டிரன் சிறிதும் தயங்காமல், "நகுலனை எழுப்புங்கள்" என்றான். யக்ஷன் வியந்தான். "பீமனையும் அர்ஜுனனையும் தேர்வு செய்யாமல், ஏன் நகுலன்?" என்று கேட்டான்.

யுதிஷ்டிரன் பதில் சொன்னான்: "என் தந்தை பாண்டுவுக்கு குந்தி, மாத்ரி என இரு மனைவியர். குந்திக்கு நான் ஒருவனாவது மகனாக இருக்கிறேன். மாத்ரிக்கும் ஒரு மகனாவது இருக்க வேண்டும். ஆகவே நகுலனை விரும்புகிறேன்." இந்தப் பதில் அவன் பெருந்தன்மையையும் அறத்தையும் காட்டியது.

அந்த யக்ஷன் தன் உண்மை வடிவில் தர்மதேவனாகத் தோன்றினான். தன் மகன் யுதிஷ்டிரனின் நேர்மையையும் பெருந்தன்மையையும் கண்டு மகிழ்ந்து, எல்லா சகோதரர்களையும் உயிர்ப்பித்தான் என்று மகாபாரதம் சொல்கிறது.

யுதிஷ்டிரனின் சொல்லிலும் செயலிலும் சிறுமை இல்லை. அதனால் அவனுக்கு இம்மையில் சகோதரர்களின் மீட்பும், மறுமையில் தர்மதேவனின் ஆசியும் கிடைத்தன.

யக்ஷன் கேட்ட கேள்விகளுக்கு யுதிஷ்டிரன் பணிவோடும் அமைதியோடும் பதில் சொன்னதால் அவன் தம்பியர் உயிர் பெற்றனர். அங்கு சொல்லின் இனிமையும் உண்மையும் சேர்ந்தே பலன் தந்தன. இவ்வாறு இன்சொல் இந்தப் பிறவியின் துன்பத்தையும் தீர்த்து, நம் புகழையும் நிலைநிறுத்துகிறது.

A story

Yudhishthira's Answers to the Yaksha

The Vana Parva of the Mahabharata has the episode called Yaksha Prashna. It was when the Pandavas were in exile. A deer ran off with a brahmin's fire-sticks, and the Pandavas went in search to recover them. Thirsty, Nakula was the first to reach a pool. At the pool's edge a Yaksha's voice said, "Drink the water only after answering my questions."

Nakula ignored it and drank; he at once fell lifeless. Sahadeva, Arjuna and Bhima did likewise and fell. At last Yudhishthira came. Seeing his brothers lying fallen, he was shaken. When the Yaksha gave the same warning, he said calmly, "Ask, I shall answer."

The Yaksha asked many questions. When he asked, "What is the greatest wonder in the world?", Yudhishthira said, "Every day we see living beings die; yet the others think they will live for ever. That is the greatest wonder." When asked, "What makes a man happy?", he said, "Doing good." In each answer there was no harshness; there was calm and wisdom.

The Yaksha was pleased. "I shall revive one of your brothers. Whom do you wish?" he said. Without hesitation Yudhishthira said, "Raise Nakula." The Yaksha was amazed. "Why Nakula, and not Bhima or Arjuna?" he asked.

Yudhishthira answered, "My father Pandu had two wives, Kunti and Madri. Kunti has at least me as a son. Madri too should have at least one son. So I choose Nakula." This answer showed his largeness of heart and righteousness.

The Yaksha then appeared in his true form as the god Dharma. Seeing the honesty and magnanimity of his son Yudhishthira, he was pleased and revived all the brothers, says the Mahabharata.

There was no smallness in Yudhishthira's word or deed. So he got his brothers' rescue in this life and the blessing of the god Dharma beyond.

சிந்தனைக்கு

நான் சொல்லும் இனிய சொற்களில் முகஸ்துதி அல்லது தன்னலம் போன்ற ஏதேனும் சிறுமை மறைந்திருக்கிறதா?

To reflect on

Is there any smallness hidden in the sweet things I say, such as flattery or self-interest?