பலரும் வந்து உண்ணும்படி அகலக் கதவு திறந்து கிடக்கின்ற வாசலையுடைய வளநகர், மிடாச் சோற்றை வருவார்க்கெல்லாம் வரையாமல் இடுகின்ற விழாக் கொண்டாடினாற் போன்ற செல்வத்தையுடைய அகம் பொலிவு பெறும்படி, பசுத்த நிணம் ஒழுகின நெய் மிக்க அடிசிலை நீ இடுகையாலே, குற்றமில்லாத உயர்ந்த குலத்திற் பிறந்த உயர்ந்தோர் தமது சுற்றத்தோடே விருந்து உண்டு எஞ்சிய மிச்சிலை, பெரிய தகைமைப் பாடுடையவன், "நின்னோடு உண்டலும் உயர்ந்தது" என்று சொல்லி, அப்பொழுது இல்லறம் தங்களைக் கரையேற்றுவதாகத் தெளிவித்து, பெரிய மலையில் மிக உயர்ந்த இடத்தே உறைகின்ற முருகனையும் வாழ்த்தி வணங்கி, அவன் முன்னே இவள் மயக்கமுறுதற்குக் காரணமான வஞ்சினத்தை உண்மையால் தெளிவித்து —
Meaning
Your house shines like a festival where the doors stand wide open for many to eat and the rice is given without measure to all who come; for you serve food rich with melted fat and flowing ghee, and he — the great-hearted one — is given what the noble of faultless high birth have left after eating with their kin. And he said, "To eat with you is itself the higher thing," and made it clear that the household life would now carry them both across. Then he praised and bowed to Murugan who dwells on the highest place of the great mountain, and before him made plain, by the truth of it, the vow that had bewildered her —
சொற்பொருள் Word by word
மலரத் திறந்த வாயில்
the door standing wide open
பலர் உண
for many to eat
மிடாஅச் சொன்றி
rice given without measure
வருநர்க்கு வரையா
never stinted to those who come
பைந்நிணம் ஒழுகிய நெய்
ghee running from pale fat
வசையில் வான்திணை
the faultless high kin
புரையோர் கடும்பொடு
with the kin of the noble
விருந்துண்டு எஞ்சிய மிச்சில்
what is left from the feast
அறம் புணையாக
with virtue as the raft
பிறங்கு மலை மீமிசைக் கடவுள்
the god on the height of the great hill
ஏமுறு வஞ்சினம்
the solemn vow
விளக்கம்
இங்கே "அறம் புணையாக" — அறம் ஒரு தெப்பம். அதாவது காதல் மட்டும் போதாது; அறம் அதைக் கரையேற்றும். இது குறிஞ்சிப் பாட்டின் இறுதி நிலை: களவு இல்லறமாக மாறுகிறது.
முருகன் முன் வஞ்சினம் — ஒரு சத்தியம். அதாவது காதல் இப்போது ஒரு ஒப்பந்தம் ஆகிறது, ஆனால் தெய்வத்தின் முன்.
Explanation
"With virtue as the raft": love alone is not enough; virtue carries it across. This is the poem's final stage — the secret union becomes a marriage.
The vow before Murugan makes love a contract, but one sworn before a god.
கதை
குறிஞ்சிப்பாட்டு
அடிகள் 201–210 · கபிலர்
A story
Lines 201–210 · Kapilar
சிந்தனைக்கு
காதலை அறத்தோடு இணைப்பது அதைக் குறைக்கிறதா, அல்லது நிறைவு செய்கிறதா?
To reflect on
Does joining love to virtue diminish it, or complete it?
