ஸ்ரீமத் பாகவதம், முதல் மற்றும் பன்னிரண்டாம் ஸ்கந்தங்கள்ஏழு நாளில் விடுதலை பெற்ற பரீக்ஷித்
ஸ்ரீமத் பாகவதத்திலிருந்து. அர்ஜுனனின் பேரனான பரீக்ஷித் மன்னன் அறவழியில் ஆண்டான். ஒரு நாள் வேட்டையில் களைத்துத் தாகத்தோடு சமீக முனிவரின் ஆசிரமத்துக்குச் சென்றான். தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்த முனிவர் அவனை வரவேற்கவில்லை. சினமுற்ற மன்னன் ஒரு செத்த பாம்பை முனிவரின் தோளில் போட்டுவிட்டுச் சென்றான்.
இதை அறிந்த முனிவரின் இளம் மகன் சிருங்கி, “ஏழாம் நாள் தக்ஷகன் என்ற நாகம் தீண்டி இந்த மன்னன் இறப்பான்” என்று சபித்தான். அதை அறிந்த பரீக்ஷித் யாரையும் குற்றம் சொல்லவில்லை. “என் தவறுக்கு இது தக்க பலன்” என்று ஏற்று, அரசை மகனிடம் ஒப்படைத்து, கங்கைக் கரையில் உண்ணாநோன்போடு அமர்ந்தான்.
அங்கே சுகமுனிவர் வந்து ஏழு நாட்கள் அவனுக்கு ஸ்ரீமத் பாகவதத்தை உரைத்தார். ஏழாம் நாள் தக்ஷகன் வந்தான்; விதி தவறவில்லை. ஆனால் அதற்குள் பரீக்ஷித்தின் மனம் இறைவனில் நிலைத்துவிட்டது. அவன் விடுதலை பெற்றான்.
வினையின் பயன் வந்தே தீர்ந்தது. ஆனால் விண்ணுயர் நிலையை அடைந்த உள்ளத்தை அது கட்டவில்லை. ஔவை சொல்வது இதுவே.
Srimad Bhagavatam, Books 1 and 12Parikshit's Seven Days
From the Srimad Bhagavatam. King Parikshit, grandson of Arjuna, ruled by dharma. One day, tired and thirsty from hunting, he came to the hermitage of the sage Shamika. Absorbed in meditation, the sage did not greet him. Angered, the king draped a dead snake over the sage's shoulders and left.
When the sage's young son Shringi heard of it, he cursed the king: 'On the seventh day the serpent Takshaka will bite this king and he will die.' When Parikshit learned of it, he blamed no one. Accepting it as the fit fruit of his own wrong, he handed the kingdom to his son and sat on the bank of the Ganga, fasting.
There the sage Shuka came and recited the Srimad Bhagavatam to him for seven days. On the seventh day Takshaka came; fate did not miss. But by then Parikshit's mind was fixed in the Lord, and he attained liberation.
The fruit of the deed came as it had to. But it could not bind a mind that had risen to the heights. This is exactly what Avvaiyar says.
