வெகுளாமை

துர்வாசரும் அம்பரீஷனும்

பாகவத புராணத்தின் ஒன்பதாம் காண்டம் துர்வாச முனிவர் மற்றும் அம்பரீஷ மன்னனின் கதையைச் சொல்கிறது. அம்பரீஷன் திருமாலின் உறுதியான அடியவன். அவன் ஏகாதசி விரதத்தை ஆண்டுதோறும் கடைப்பிடித்தான். ஒருமுறை ஓராண்டு விரதம் முடியும் நாளில், துவாதசிப் பாரணை செய்யும் குறுகிய நேரத்துக்குள் துர்வாசர் விருந்தினராக வந்தார்.

அம்பரீஷன் முனிவரை வரவேற்று உணவுண்ண அழைத்தான். முனிவர் நீராடி வருவதாகச் சொல்லி ஆற்றுக்குச் சென்றார். நீண்ட நேரம் ஆகியும் திரும்பவில்லை. துவாதசி முடியும் நேரம் நெருங்கியது. பாரணை தவறினால் விரதம் குறையும்; விருந்தினர் வருமுன் உண்டால் விருந்தோம்பல் குறையும். அம்பரீஷன் அறிஞர்களிடம் ஆலோசித்து, நீரை மட்டும் அருந்தி பாரணை செய்தான். அது உண்பதாகவும் ஆகாது, உண்ணாததாகவும் ஆகாது என்பது சாத்திரம்.

திரும்பி வந்த துர்வாசர் தம் தவ ஆற்றலால் இதை அறிந்தார். அவர் சினம் பொங்கியது. 'என்னை அவமதித்தாய்' என்று கூறித் தம் சடையிலிருந்து ஒரு முடியைப் பிடுங்கி ஒரு பேய்ப் பெண்ணை உருவாக்கி அம்பரீஷனை நோக்கி ஏவினார். அம்பரீஷன் அசையவில்லை; அவன் மனத்தில் இறை நினைவே இருந்தது. திருமாலின் சுதர்சனச் சக்கரம் தானாக எழுந்து அந்தப் பேயை அழித்தது. பின்னர் அது முனிவரைத் துரத்தியது.

சுதர்சனச் சக்கரம் சினத்தால் ஏவப்பட்ட தீமையைத் தானே தேடிச் சென்றது என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது. சினம் கொண்டவன் ஒரு செயலைத் தொடங்கும்போது, அதன் விளைவு எங்கு போய் முடியும் என்பதை அறிவதில்லை. துர்வாசர் அனுப்பிய பேய்ப்பெண்ணே அவருக்கு எதிரியாக மாறியது போல, சினம் எப்போதும் அதைக் கொண்டவனையே திரும்பத் தாக்குகிறது. பிரம்மலோகம், சிவலோகம் என்று எங்கு சென்றாலும் அவருக்குப் புகலிடம் கிடைக்கவில்லை என்பது, சினத்தின் விளைவிலிருந்து தப்ப எந்த இடமும் இல்லை என்ற கருத்தை மறைமுகமாகக் காட்டுகிறது.

துர்வாசர் பிரம்மனிடம், சிவனிடம் ஓடி அடைக்கலம் கேட்டார். அவர்கள் இருவரும், 'திருமாலின் சக்கரத்தை எங்களால் தடுக்க முடியாது' என்றனர். இறுதியில் வைகுண்டம் சென்று திருமாலிடம் முறையிட்டார். திருமால், 'என் அடியவனிடமே சரண் அடையுங்கள்; அவன் மன்னித்தால்தான் சக்கரம் நிற்கும்' என்றார்.

இந்தக் கதையில் அம்பரீஷனின் பண்புகளைக் கவனிக்க வேண்டும். அவன் ஒரு பேரரசன்; சுதர்சனச் சக்கரம் அவன் பக்கம் இருந்தது. ஆனால் அவன் முனிவரைப் பழிவாங்க நினைக்கவில்லை; சக்கரத்தைத் தடுக்கவும் முயலவில்லை. தனக்கு ஆற்றல் இருந்தும் அதைச் சினத்தால் பயன்படுத்தாத தன்மையே அவனது உயர்வு. 'செல்லிடத்துக் காப்பான் சினங்காப்பான்' என்ற குறளின் கருத்தை இது நேரடியாகக் காட்டுகிறது. வலிமை இருக்கும் இடத்தில் சினத்தைக் காப்பவனே உண்மையில் சினத்தைக் காப்பவன்.

துர்வாசரின் பக்கத்தையும் நாம் நியாயமாகக் காண வேண்டும். அவர் மிகப் பெரிய தவசி; அவருடைய தவத்தின் ஆற்றல் உண்மையானது. ஆனால் சினம் அவரது தவத்தின் நல்ல பயனை மறைத்தது. கதையின் முடிவில் அவர் தம் தவறை உணர்ந்து அம்பரீஷனை மனமார வாழ்த்தினார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. அதனால் இக்கதை சினம் கொண்டவரைப் பழிப்பதாக மட்டுமின்றி, மனம் திரும்புவதற்கான வாசலையும் காட்டுகிறது.

முனிவர் அம்பரீஷனிடம் திரும்பி வந்தார். மன்னன் ஒரு வருடமாக உணவின்றி அவரது வருகைக்காகக் காத்திருந்தான். அவன் முனிவரின் கால்களில் பணிந்து, சக்கரத்தை வேண்டினான். சக்கரம் அமைதியடைந்தது. துர்வாசர் மனம் உருகி அவனை வாழ்த்தினார். இருவரும் ஒன்றாக உண்டனர்.

இந்தக் கதையில் சினம் கொண்ட முனிவர் தம் தவ வலிமையால் பெரும் துன்பத்தையும் பயத்தையும் பெற்றார். சினம் அற்ற அரசன் அசையாமல் நின்றதால் அவன் வெற்றி பெற்றான். சினம் அறிவையும் தவத்தையும்கூட மறைத்துவிடும் என்பதை இந்தக் கதை நமக்குக் கற்பிக்கிறது.

வைணவ மரபில் இந்த நிகழ்ச்சி அம்பரீஷ சரிதம் என்று போற்றப்படுகிறது. ஏகாதசி விரதம் இருப்பவர் இந்தக் கதையை நினைவு கூர்வதுண்டு. சினத்தை வென்றவனுக்கு இறைவனின் காவலும் கிடைக்கும் என்பதே நம்பிக்கை.

முடிவில் கிடைத்த தீர்வும் குறிப்பிடத்தக்கது: வலிமையால் அல்ல, பணிவால்தான் சக்கரம் அமைதியடைந்தது. பாதிக்கப்பட்டவனிடமே சென்று மன்னிப்பு வேண்டுவது எளிய செயல் அல்ல; அதற்கு அகங்காரத்தை விட்டுவிடும் துணிவு வேண்டும். இவ்வாறு பணிவே சினத்தின் தீ அணைக்கும் நீராகிறது என்பதையும் இக்கதை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

Durvasa and Ambarisha

The ninth book of the Bhagavata Purana tells the story of the sage Durvasa and King Ambarisha. Ambarisha was a firm devotee of Vishnu. Every year he kept the Ekadashi fast. Once, on the day the year-long vow was to end, Durvasa arrived as a guest within the short time available for the Dvadashi breaking of the fast.

Ambarisha welcomed the sage and invited him to eat. The sage said he would bathe and return, and went to the river. A long time passed and he did not return. The time of Dvadashi was nearing its end. If the fast-breaking were missed, the vow would fall short; if he ate before the guest, hospitality would fall short. Ambarisha consulted the learned and broke his fast with water alone, which scripture says is neither eating nor not eating.

Durvasa, returning, knew this through his ascetic power, and his anger blazed. "You have insulted me," he said, and plucking a lock of hair from his matted locks he created a fierce demoness and sent her at Ambarisha. Ambarisha did not move; his mind held only remembrance of God. Vishnu's Sudarshana discus rose by itself and destroyed the demoness. Then it began to chase the sage.

Durvasa ran to Brahma and then to Shiva for refuge. They both said, "We cannot stop Vishnu's discus." At last he went to Vaikuntha and appealed to Vishnu. Vishnu said, "Seek refuge with my devotee himself; only if he forgives will the discus stop."

In this story we should look closely at Ambarisha's qualities. He was a great emperor, and Vishnu's discus stood on his side. Yet he did not think of avenging himself on the sage, nor try to stop the discus. His greatness lay in not using the power he had in anger. That is a direct illustration of the couplet, "He who guards his anger where it can take effect is the true guardian of anger.

We should also see Durvasa's side fairly. He was a great ascetic whose power was real, but anger hid the good fruit of his penance. It is worth noting that by the end he recognised his fault and blessed Ambarisha heartily. So the story does not merely condemn the angry; it shows a door to repentance.

The sage came back to Ambarisha. The king had been without food for a year waiting for his return. He bowed at the sage's feet and prayed to the discus. The discus calmed. Durvasa, his heart melted, blessed him, and the two ate together.

In this story the angry sage, in spite of his ascetic power, met great suffering and fear. The king without anger remained still and won. The story teaches that anger can cloud even knowledge and austerity.